बुजाङ भ्यालीका मन्दिरहरु

Leave a Comment

तपाई अब दोस्रो देखि चौधौँ शताब्दीमा प्रवेश गर्दैहुनुहुन्छ भन्ने आशय लेखिएको स्वागतव्दारबाट भित्र प्रवेश गरियो । दोस्रो देखि चौधौँ शताब्दी भन्ने बित्तिकै मन यसै रोमाञ्चित भइसकेको थियो । पहाडको फेदीमा रहेको बुजाङ पुरातात्विक संग्राहलयको हातामा पुग्दा, सोचेको भन्दा बेग्लै समय र परिवेशमा पुगियो । शान्त, हरियाली, शताब्दीऔँ लामो ईतिहास बोकेको संग्राहलय लगभग खाली थियो, मान्छेको भिडभाड थिएन । तर त्यहाँ देखिएका र भेटिएका पुरातात्विक वस्तुहरुले भने एउटा अनौठो किसिमको तरङ्ग छाडिरहेको थियो।


मलेसियामा एक हप्ते लामो बसाइका क्रममा, जुनको अन्तिम साता बुजाङ भ्यालीमा रहेको पुरातात्विक संग्राहलय गइएको थियो । कम्बोडिया, थाइल्यान्ड लगायत देशमा पुराना हिन्दू मन्दिरहरु छन् भन्ने सुनेको थिँए, तर मलेसिया मुस्लिम देश भएका कारण मैले यस किसिमको संग्राहलयको आशा राखेको थिँइन । मैले हिन्दुहरुको बारेमा बखान गर्न खोजेको होइन, तर हिन्दु धर्मको प्रवाह धेरै पहिले देखि नै रहेको थाहा पाउँदा छक्क परियो, अनि छाती पनि ढक्क फूल्यो । दोस्रो शताब्दी देखि चौधौँ शताब्दीको बिचमा बनेका मन्दिरहरुका भग्नावशेष, त्यस समयमा प्रयोग हुने सामाग्रीहरु (ढुंगाको जाँतो आदि), ढुंगाका मुर्तीहरुलाई यस संग्राहलयमा संरक्षण गरेर राखिएको छ । प्राचिन सम्पदाहरुमा बुजाङ भ्याली धनी रहेछ, जहाँ हिन्दु धर्मका सयौँ वर्ष अगाडि बनेका मठमन्दिरका भग्नावशेषहरु यत्रतत्र छन् ।

मलाई बुजाङ भ्यालीको ईतिहास थाहा छैन, अत: बाँकी कुराहरु यता विकिपेडियामा हेर्नुहोला, मैले भने सम्झना स्वरुप केही फोटोहरु र भिडियो ल्याएको छु। मैले अहिलेलाई यत्ति भन्न चाहेँ, हामीले हाम्रो आफ्नो इतिहास भुल्नु हुँदैन ।





















Download Aakar Post Android App

गुगलप्लस फोटो बन्द हुने

Leave a Comment


गुगलप्लसको फोटो सर्भिस 'गुगलप्लस फोटो' गुगलले अगष्ट महिना देखि बन्द गर्ने भएको छ। नझुक्किनुहोला, गुगलले आफ्नो सोसल साइट गुगलप्लसको फोटो सर्भिस बन्द गर्न लागेको हो, गत मे देखि सञ्चालनमा आएको गुगल फोटो यथावत नै रहनेछ। गुगल फोटोमा अनलिमिटेड फोटो अपलोड गर्ने सुविधा छ।

गुगलप्लस फोटो र गुगल फोटोका कारण, प्रयोगकर्ताहरु झुक्किने तथा गुगलले आफ्नो इन्जिनियरिङ दुई तिर फोकस गर्नुपर्ने कारण देखाउँदै गुगलप्लस फोटो बन्द गर्न लागेको हो । गुगलप्लसको फोटो सर्भिस पहिलेबाट नै उत्कृष्ट थियो, त्यसै फोटो सर्भिसको आधारमा गुगल'ले गुगुल प्लस भन्दा बाहिर, गुगल फोटो भनेर छुट्टै फोटो सर्भिस गत मे'मा सुरु गरेको थियो । गुगल फोटोमा अनलिमिटेड फोटो राख्ने सुविधा त छ नै, त्यसबाहेक फोटो सर्च गर्ने सुविधा पनि छ। गुगलप्लस फोटो बन्द भनेर नआत्तिनुहोला, तपाईका फोटोहरु गुगल फोटोमा सुरक्षित रहनेछन् ।

Download Aakar Post Android App

ननिम्त्याइएको जन्ती [कथा]

1 comment


बर्खे बिदाका दिन, घर बस्दा बस्दा वाक्कै लाग्थ्यो। आमा प्राय पर्म भर्न मेला जानु हुन्थ्यो, भाइ घरमै हुन्थ्यो तर त्योसँग फाइट मात्रै पर्थ्यो। हजुरआमा नि हुनुहुन्थ्यो, दिनभर फतफताई मात्रै रहनुहुन्थ्यो। टिभी पनि थियो टि-सिरिजको, तर शनिबार बाहेक अरु दिनमा बिहान नौ देखि बेलुकी पाँच बजेसम्म प्रसारण बन्द हुन्थ्यो। म ४ या ५ कक्षामा पढ्थेँ सायद, कोठैभरी कापी र किताब मिल्केका हुन्थे, बर्खे बिदाको लागि सब बिषयका सरहरुले यत्ति धेरै होमवर्क दिएका हुन्थे तर होमवर्क गर्न फिटक्कै मन लाग्दैनथ्यो। गर्मी उस्तै, पानी नपरेको दिनमा असारको गर्मीको के बयान गरिसाध्य, हन्नामा मकै पड्के जसरी घामले छानाका टिन तातेर पड्किन्थे। पौडीे खेल्न जाउँ भने बिजयपुर खोलो बढेर पुलसम्मै आउँथ्यो, बगाइहाल्यो भने भनेर पौडीन जान पनि डर लाग्थ्यो। अनि भान्छाकोठामा जान्थेँ, खाजा के राखिदिनु भएछ आमाले भनेर हेर्थें, सँधै निख्ला चिउरा। देख्नासाथ हुर्याइदिम जस्तो झोंक चल्थ्यो, तर जतिसुकै खान्न भनेर घुर्की लगाए पनि सुनिदिने कोही हुन्थेन। दिन ढल्दै गएपछि भोकले गलाउँदै लैजान्थ्यो, अनि मन नलाई नलाई त्यही चिउरा हसुर्न पर्थ्यो। तर भोकको मेसामा बिहान हुर्याइदिम झैँ भएका तिनै चिउरा यति मिठा हुन्थे कि बखान गरेर साध्य लाग्दैन। एक कच्यौरा चिउरा खाएर एक अङ्खरो पानी पिईदिएपछि त अरु के चाहियो? पेटभित्र गएसी चिउरा फुल्दोरहेछ, बेल्कासम्म भोकै लाग्थेन। यसरी बित्थे हाम्रा बर्खे बिदा।

त्यो दिन पनि आमा हाम्लाई खुवाइ वरी मेला जानुभयो, नौ दश कति बजेको थियो, डाँडामा कतै नरसिंह बजेको सुनियो। दौडिँदै हजुरआमा भएको ठाउँमा गएँ, "हजुराँ, कसको बिया हो नि?" भनेर सोधेँ। "थाह छैन मलाई" भन्नुभयो, फेरी एकछिनमा "बनका काँइलाको कान्छोको बिया अर्नी भनेका थिए, त्यसकै होला" भन्नुभो। "हाम्लाई नि निम्तो आइच?" फेरि सोधेँ। "त्यो त्यो त्यो नेप्परिएको काँइलोले हाम्लाइ के खान निम्तो अर्थ्यो? आको छैन", म खिस्रिक्क परेँ।

जति जति डाँडामा नरसिंह बज्थ्यो, आफ्नो मनमा बसको छतमा बसेर चिच्याउँदै जन्ती जाने रहर बढ्दै गइरहेको थियो। अझ मासुभातको भतेर, अझ कसै कसैको बिहेमा त दक्षिणा पैसा पनि दिन्थे। यस्ता कुरा सोच्न थालेपछि मन फिटिक्कै मानेन, निम्तो नभए नि जान्छु भनेर कस्सिएँ। पोहोर दशैमा मामाले ल्याइदेको सर्ट, परारको जिन पाँइट, स्कुलको जुत्ता कसेँ अनि हजुरआमा भठाउँ पुगें। "हजुराँ पैसा दिनु न, बजार जान्चु" भनेको त बुढीमाउले त झपारेर पो पठाइन्। खिस्रिक्क परें अनि कतै पैसा भेटिन्छ कि भनेर कोठा, भान्छाकोठा, बा का खल्ती, खोपा खोपी सबतीर छापा मारेँ, कहिँ केही भेटिन अनि अन्तिममा पुजा गर्ने ठाउँमा आमाले चढाएका पाँचवटा एक एक सुका का सिक्का रहेछन, तिनमा लागेका अबिर पखालेँ अनि लिएर हिँडेँ।

हिँड्दा गोजीका सिक्का छमछम बज्न थाले। कोही चिनेका केटाहरू त्यो सुनेर योसँग टन्न पैसा रहेछ भनेर पछि लागे भने बरबाद हुन्छ भन्ने लागेर चारवटा सिक्का छुट्टाछुट्टै एकुनटा गोजीमा अनि पाँचौ सिक्का त्यो जिनको पाँइटको दाहिने खल्तीमाथि सानो खल्ती हुन्छ नि? हो त्यहाँ राखेँ। अब सिक्का बज्न छोडे, ढुक्क हुँदै जन्ती आउने बाटोतिर गएँ।

कालिका चोकनेर दुइटा बस रोकिइरहेका रहेछन्। जन्ती जाने बस पक्कै तीनै रहेछन, अनि त्यहीँ बाट जन्ती सँग मिसिने निर्णय गरें। हामी केटकेटीलाई ठूलठूलाहरुले छतमा चढ्न दिन्थेनन्, आफुलाई भने खुब रहर लाग्थ्यो। त्यसैले जन्ती नआउँदै पहिल्यै छतमा गएर टुक्रुक्क लुकेर बसें। जन्ती आइपुगे। अलि दादा जस्ता देखिने दाइहरु पहिले छतमा चढे। मलाई देख्नासाथ "ओइ फुच्चे तल झर्" भने। "दाइ बस्छु नि" भनेको त "यहीबाट फाल्दिम् कि आफै झर्छस?" रे। फेरि खिस्रिक्क परेँ म, रातो मुख लाउँदै ओर्लिएँ। तल मेरा कक्षाका साथीहरू बले, जिग्री, कक्रोच रहेछन्। छतमा चानस पाइन्छ कि भनेर कुरेर बसेका, मलाई छतबाट झार्देको देखेर सिट भेट्टाउन टाप कसे। म पो बितारामा परें, न छतमा ठाम पाइयो न सिट। अझ कसैले "तँ निम्तो नगरी किन आइस?" भनेर फर्काइदिने त्रास छुट्टै थियो। जे पर्ला पर्ला भनेर बसभित्र छिरें, भिड रहेछ। तैपनि काखमा राख्लान् कि भनेर एकजना बृद्धको सिटनेर टाँसिएर बसें। बुढाले "कसका छोरा हौ बाबु" भनेर सोधे, मेरो सातो गयो। त्यतिनै खेर केटाहरुले "ओई ह्याँ ठाम् छ लास्टाँ, आइज" भने, म बुढालाइ केही नभनि पछाडी गएँ।

छोरेपाटन पुगेपछि बस रोकियो। छतका दादाहरु ड्याङ्डुङ् हामफालेर बाटो लागेपछि बल्ल थाह भयो जन्ती कृस्ती जाने रहेछन् भनेर। कृस्ती हाम्रोबाट पश्चिममा देखिने अग्लो डाँडो थियो, सुर्जे सँधै त्यही डाँडोमा अस्ताउँथ्यो, कृस्तीको टुप्पोबाट त आकाश छोइन्छ रे भन्थे। आज आकाश छुन पाइने भइयो भनेर खुशी लाग्यो। बले, जिग्री र कक्रोच पनि झरे, म तिनकै पछि लागेँ। आडमा प्वाँप प्वाँप बजाउँदै बरफवाला साइकल लिएर उभिएको थियो। केटाहरू त्यतै लागे, म नि पछि लागेँ। तिनिहरुले एकुनटा बरफ किनेर खाए। मुखमा हालिसकेपछि मलाई "खान्चस?" भनेर सोधे। मैले नि "मै सँ छ पैसा" भनेर अगाडिका दुइटा गोजीका सुका निकालेर मोहोर खाले रातो बरफ खाएँ।

जन्ती हिँड्न थाले। म पनि लुरुलुरु हिँड्न थालेँ। केटाहरू सँग पहिल्यैदेखि मेरो खासै टर्म मिल्दैन्थ्यो, त्यसैले उनीहरु मलाई छोडेर अघिनै गईसकेका थिए। म ज्यालामा नमिलेको (केजाति) जसरी घरी एक्लै, घरी जन्तीसँग हिँडिरहेको थिएँ। फुस्रेखोलाको झोलुङ्गे कटेपछि कृस्तीसम्मै ठाडै उकालो छ। उकालो पनि कस्तो भने नाकै ठोकिन्छ जस्तो। यताका मान्छेहरु क्यारेर ओहोरदोहोर गर्दा हुन जस्तो लाग्यो। दशचोटी बिसाउँदै बाटा वरिपरिका पानी-अमला खोस्रिँदै खाँदै बल्लबल्ल कृस्तीको उकालो काटियो। कृस्तीको टुप्पोमा पुगेपछि के के न आकाश छोइएला भनेको त के खाएर छुनु नि? आकाश त अझै कत्ति हो कत्ति माथि रहेछ।

त्यत्रो उकालो उक्लेर आएको, सार्है भोक लागिसकेको थियो। सबको उही हालत रहेछ। बेहुलीको घर पुग्नासाथ सबै जन्ती भतेर तिर लागे। बारीका कान्लाका डिलमा लस्करै गुन्द्री बिच्छयाइएका थिए। अरु मान्छे बसेको ठाउँमा गएर टुसुक्क बसिदिएँ, सानो जिउ, अटिहाल्यो। त्यसपछि माइती पक्ष आए, पहिलोले डोकाभरी टपरी लिएर आएका थिए, कसैलाई भेदभाव नगरी बराबर साइजका टपरी बाँडेर गए, दोस्रो आए भात हाल्दै, म सानो देखेर होला इत्रुको सानो भातको डल्लो हालेर गए, तेस्रा आए बाल्टि भरि झोल मासु लिएर, सबैलाई भजालोले मासु खन्याउँदै आए, मासुको पालोमा सबैजना जसरी म पनि एक्साइटेड थिएँ, तर मेरो एक्साइटमेन्ट तीनले मेरो टपरीमा मासु खन्याउनासाथै सकियो। टपरीमा हेर्छु त एउटा सानो बोसोको टुक्रा मत्रै, अरु केही छैन। के के न मासुभात खान आएको, एकदम मन रोएर आयो। यसो हेरेको, त्यही झोल पनि टपरीको बिटबाट पोखिएर आधा बाँकी रहेको रहेछ। त्यो नि पोखिएला भनेर घपाघप मुछिएको खाएँ, नमुछिएको फाल्दिएँ। तर कत्ति पनि चित्त बुझेन। ठूलाबडाहरुले मुख लेप्राएको देख्दा उनीहरुको पनि चित्त बुझेजस्तो लागेन।

केटाहरुले घरबाटै गुच्चा लिएर आएका रहेछन्। खेलेर बसेका। मलाई एक्लै देख्दादेख्दै पनि वास्ता गरेनन्। फँक्कैमा आएछु जस्तो लाग्यो। यताउता गर्दै टाइमपास त गरेँ तर फेरी भोक लाग्न पो थाल्यो। तीन सुका त अझै बाँकी थियो तर त्यसले एउटा "पावर" बिस्कुट नि आउँथेन। बिहेघर भन्दा माथिपट्टी भञ्ज्याङ् नेरी एउटा पसल थियो। लखरलखर त्यतै गएँ। चिया, पाउरोटी, सिन्के चाउमीन, तरकारी, समोसा के के रहेछन्। समोसाको कति हो भनेर सोधेँ, "पाँच मोहोर" भने। त्यो दिन म तेस्रो पटक खिस्रिक्क परेर फर्किएँ। आडमा चौतारो थियो, त्यहीँ एक्लै बसें। गोजीका सिक्का निकाल्छु भनेको, पछाडिको एउटा गोजीमा त दुलो पो परेको रहेछ। एउटा सुको नै गायब। साथमा तीन सुका त छ, कोही चिनेका ठुलो मान्छेसँग एक सुका मागेर बिस्कुट खान्छु भन्ने सोचेको थिएँ, त्यो पनि भएन अब। सार्है नरमाईलो लागेर आयो।

त्यतिकैमा केटाहरू आए। चोरहरुसँग कति पैसा रहेछन् कुन्नि? सबैले तरकारी पाउरोटि मगाए। तरकारीमा पाउरोटी चोब्दै म तिर हेरेर जिग्रीले "तैँले खाइस?" भन्यो। मलाई झनक्क रिस उठेर आयो, गएर हान्दिम जस्तो लाग्यो, तर एक त भोको पेटमा त्यो पनि तीनजना सँग भिड्ने तागत थिएन मसँग। त्यसैले उतापट्टि फर्केर बसें।

त्यतिकैमा पसल साहुजीले केटाहरुसँग कुरा गरेको सुनें, साहुजीले भने, "तिमोरु जम्मै कन्धनी डाँडाका हौ?", केटाहरुले एकसाथ "हम् भने", साहुजीले "तिमोरु मध्य बेसीको कृष्ण मास्टरको छोरो कोही हौ र?" भनेर सोधे, सबले "हैनम्" भने। एक्कासी चौताराबाट एउटा स्वर गुञ्जियो "म हुम्"। त्यो स्वर मेरो थियो। साहुजीले मलाई पसलमा बोलाएर सोधे, "कुन चैँ छोरा हौ बाबु?" मैले "जेठो हुम्" भनें। "मलाई चिनिचौ त?" म अलि कन्फ्युज भएँ। बुबाको मामाघर यतै हो भन्ने त थाह थियो तर उहाँ को हुनुहुन्छ थाह भएन र मुण्टो हल्लाएँ। "तेरो बा मेरो फुपुको छोरा हो। उ दाई छ यहाँ भन्ने सम्झेर कहिल्यै आउँदैन, तिमिहरुले झन के चिन्थ्यौ?" म उनको मुखमा टुलुटुलु हेरिरहेको थिएँ, "छोरो भोक लागेको छ?" यति सुन्नासाथ मेरा आँखा टिलपिलाए। ड्वाँ ड्वाँ रोइदिउँ जस्तो लाग्यो। मसिनो स्वरमा "अँ" मात्रै भन्न सकेँ। "के खान्छौ?" भनेर सोधे, मैले यताउता आँखा डुलाएँ तर केही भन्न सकिन। उहाँ आफैले ठुउउउलो पिलेटमा सिन्के चाउमिन, त्यसमाथि तरकारी र दुइटा अण्डा हालेर दिनुभयो। ग्वाम् ग्वाम् खाएँ। केटाहरू हेरेको हेरेई भए, लास्टमा एकमुठि मिठाइ हातमा हाल्दिएर "बालाई ठुलोबा लाई भेटेथेँ, सोध्नुभएको छ भन्नु है। अब जाओ नानी हो, बाटो लामो छ, फेरी जन्तीसँगै हिँड्न नसकेर छुटौला नि फेरी" भन्नुभयो। मैले फुर्तीसाथ "हस्" भनेर टाउको हल्लाएँ।

जन्ती आएका केही बुढाहरु फर्किँदै थिए, ठुलोबाले मलाई उनैको साथ लगाएर पठाइदिनुभयो। म हिँडेपछि केटाहरू पनि पछिपछि आए। मलाई मसँग भएको मिठाई माग्लान कि भन्ने पीर पर्न थाल्यो। बिहान भर्खरै आएको बाटो चिनेकै थिएँ, साथमा एक मोहोर अझै बाँकी थियो। यीनोरुलाइ मिठाई बाँढ्नु भन्दा त बरु छिटछिटो जान्छु, छोरेपाटन यीनोरु भन्दा पहिले पुग्छु अनि यीनोरुलाई देखाएर बरफ खान्छु भन्ने सोचेँ, अनि खाएका मिठाईँका खोल केटाहरुले देख्ने गरी बाटोमा फाल्दै बुढाहरुलाई छोडेर ओरालै ओरालो एक्लै टाप कसेँ।
- N®B
(यो कथा पोखराका निशांक रानाभाटले लेख्नु भएको हो । उहाँले यस अघि लेख्नुभएका कथा र अनुभुतिहरु  यहाँ गएर पढ्न सकिन्छ । उहाँलाई ट्विटरमा (@being_nrb) फलो गर्न सकिन्छ !)
आकारपोष्ट एन्ड्रोइड एप डाउनलोड गर्नुस्।

प्लास्टिकका सडक

Leave a Comment

हाम्रा सडकहरुमा आज 'पिच' राख्छन्, केही दिन र हप्तामै ती पिचहरु उप्किएर जान्छन् । अहिले वर्षाको मौसममा, अन्यत्रको कुरै छाडौँ, काठामाडौँकै सडकहरुमा हिँड्न गाह्रो छ । कमसल पिच, त्यसमाथि ढल तथा पानीको अवस्थित निकास, बाटो बिग्रन समय नै लाग्दैन । हाम्रा सडकहरुमा पाइला पाइलामा समस्या हुँदै गर्दा, नेदरल्यान्डमा एउटा कम्पनीले प्लाष्टिकबाट वातावरण मैत्री सडक निर्माण गर्ने योजना बनाउँदै रहेछ।


उक्त वातारण मैत्री सडकले माइनस ४० डिग्रीको चिसो देखि ८० डिग्रीसम्मको तातो थेग्नसक्नेछ । "प्लास्टिक रिसाइकल" गरेर निर्माण गरिने यस किसिमको सडक, अहिले पिच गरेर बनाइने सडकको आयु ३ गुना बढि रहने दावी गरिएकोछ । उक्त सडक 'प्रिफेब्रिकेट' हुनेकारण, सडकहरु चाँडो चाँडो निर्माण गर्न सकिनेछ । ढल, केबल, पानीको लागि सडकको भित्री तहमा पाइपहरु बिच्छ्याउन मिल्छ ।

नेदरल्यान्डमा यो प्रयोग सफल भएको खन्डमा, प्लास्टिक'का सडकहरु अन्यत्र पनि चाँडै देख्न सकिएला । नेपाल जस्तो मुलुकमा यस किसिमको प्रविधी भित्रियो भने, सडक विस्तारको गति केही बढ्थ्यो कि? किनकी हाम्रोमा २०२७ सालमा ग्राभेल गरेर बनाइएको सडक, (जहाँ दिनहुँ सयौँ बस, ट्रकहरु गुड्छन्), अझै पिच भएको छैन ।



स्रोत: गार्जियन
आकारपोष्ट एन्ड्रोइड एप डाउनलोड गर्नुस्

एन्ड्रोइड फोन कुन किन्ने? गुगल गर्नुस्

Leave a Comment

तपाई एन्ड्रोइड फोन किन्ने सोच्दैहुनुहुन्छ, तर तपाईलाई कुन फोन किन्ने थाहा छैन । बजारमा यति धेरै अप्सन् छन् कि, कहिलेकाँही कुन फोन लिँदा आफूले अधिकतम् फाइदा लिन सकिन्छ भनेर थाहा पाइँदैन । कसैलाई क्यामेराको आवश्यकता फोनले पुरा गरिदियोस् लाग्छ, त कसैलाई राम्रो म्युजिक सिस्टमको। कसैलाई धेरै स्टोरेज चाहिएको छ, त कसैलाई राम्रो प्रोेसेसर भएको फोन । कोही फेसबुक, ट्विटर, विच्याट, भाइबर आदिका लागि मोबाइल रोज्छन् त कोही गेमिङको लागि । नयाँ मोबाइल किन्ने बेला, यो किनौँ कि त्यो किनौँ भइन्छ, अनलाइनमा रिभ्युहरु पनि खोजिन्छ, अनि फोन किनिन्छ । हाम्रो यही फोन खोज्ने र रोज्ने तरिकालाई गुगल'ले सहज बनाउने कोशिस गरेको छ, एन्ड्रोइड साइटमार्फत । गुगल'ले केही हप्ता पहिलेबाट एन्ड्रोइडको साइटमा नयाँ पेज सञ्चालनमा ल्याएको छ, जसमा गएर आफ्नो आवश्यकता अनुसारको फोन छान्न सकिन्छ ।


एन्ड्रोइड साइटको यो पेजबाट फोन खोजिकार्य सुरु हुन्छ । तपाईलाई म्युजिक, क्यामेरा, सोसल मिडिया, वेब ब्राउजिङ आदि इत्यादी के के चाहिएको हो, छानिसकेपछि, गुगलले तपाईलाई तपाईको आवश्यकता अनुसारको फोनहरु देखाउँछ । सामसुङ, एचटिसी, एलजी, मोटोरोला लगायतका ठूला ब्रान्डका फोनहरु साइटमा उपलब्ध छन् ।


अन्तिम पेजमा फोन देखिइसकेपछि भने, मूल्य अनुसार फोन छान्न सकिने सुविधा पनि छ । साथै, उपलब्ध फोनहरुको बारेमा 'साइड बाइ साइड कम्पेरिजन' पनि गरिएको हुन्छ ।

Install Aakar Post from Google Play.

फसम्‌को असम् इन्स्टामिम

Leave a Comment

सामाजिक सञ्जालहरुमा पोष्ट, कमेन्ट आदिको रुपमा रमाइला मिम् (meme) राख्ने चलन बढ्दै गएको छ । सामान्यता व्यंग्य गर्नलाई फोटो माथि रमाइलो 'टेक्स्ट' लेखेर मिम् बनाएर इन्टरनेटमा सेयर गरिन्छ । इन्टरनेटमा सेयर गरिने भएका कारण यसलाई 'इन्टरनेट मिम्' पनि भनिन्छ । अवस्था, प्रसंग अनुसारको फोटो अनि त्यसमाथि व्यंग्यात्मक वाणी कसलाई पो मन नपर्ला र?

अरुको इन्टरनेट मिम् देखेर, कहिलेकाँही आफूलाई पनि मिम् बनाउन मनलाग्छ, तर मिम् बनाउन लाग्ने समय, सफ्टवेयर आदि सम्झेरै आँट आउन्न । त्यसो त कहिलेकाँही इन्टरनेटकै विभिन्न साइट चहारेर पनि मिम् नबनाएको भने होइन, अनि प्लेस्टोरमै पनि सयौँ मिम् बनाउने एप्स छन् । पछिल्लो समयमा भने फसम् एप्सले निर्माण गरेको "इन्स्टामिम्" चलाउनथालेको छु ।


एक हजार भन्दा धेरै फोटो रहेको दावी गरिएको 'इन्स्टामिम्' मा आफ्नै फोटो पनि प्रयोग गर्ने सक्ने सुविधा रहेकोछ । एपमा गएर त्यहीँ भएको फोटो छानेर वा आफ्नै फोटो अपलोड गरेर, त्यसमाथि लेख्न सकिन्छ । फोटोमाथि लेखिएको शब्दलाई सानो ठूलो बनाउने देखि लिएर रंग पनि परिवर्तन गर्न सकिने सुविधा छ । फोटोमाथि लेखिएका अक्षर/शब्दलाई तलमाथि दायाँ वायाँ, आफूलाई मन लागेको ठाउँमा सार्न पनि सकिन्छ । यसरी मिम् बनाइसकेपछि, एपले सेयरिङ अप्सन् देखाउँछ, जहाँबाट सजिलै फेसबुक, ट्विटर लगायत अन्य एप्समा सेयर गर्नसकिन्छ ।
एपमा 'सेभ अप्सन्' देखिन्न तर पनि बनाइएका सबै मिम्‌हरु मोबाइलमा सेभ हुन्छन् । एपको 'न्याभिगेसन्‌को माई क्रिएशन' मा गएर, आफूले बनाएका मिम् हेर्न र सेयर गर्न सकिन्छ । सेभ अप्सन् नदेखिनु अनि सेयर गर्दा "इन्स्टामिम"को लिंक सँधै देखिनुले, नयाँ प्रयोगकर्ताहरुलाई एप प्रयोग गर्न कठिनाइ हुनसक्छ । तर केही पटक प्रयोग गरिसकेपछि भने, हरेक फेसबुक कमेन्ट र ट्विटरको रिप्लाइमा मिम् बनाउँ झैँ लाग्छ, किनकी इन्स्टामिम्‌मा मिम् तुरुन्तै बनाउन सकिन्छ ।


एन्ड्रोइडमा उपलब्ध रहेको इन्स्टामिम् आइओएस् तथा वेबमा छिट्टै आउँदैछ । फसम् एप्स, रेस्टुरेन्ट मोबाइल सर्च कम्पनी एल्लो नेपालको मोबाइल डिभिजन हो । फसम् एप्सका सह-संस्थापक अनिष श्रेष्ठका अनुसार, फसम्‌ले महिनामा एउटा नयाँ ग्लोबल एप बनाउने योजना राखेको छ ।

➤ Install Instameme from Google Play.

Aakar Post is available on Google Play.

फेसबुक न्युजफिड अब आफ्नो नियन्त्रणमा

Leave a Comment


फेसबुक सँधै चलाइरहँदा पनि कतिपय साथीभाइहरु सँग टाढा भइएकोहुन्छ । उनीहरुले लेखेका पोष्ट तथा फोटोहरु न्युजफिडमा देखिन्न, न्युजफिडमा नदेखिएपछि नौलो भइन्छ आफ्नै साथीहरुसँग पनि । आफूलाई मन नपर्ने, 'देख्ने बित्तिकै लाइक गर्नुस्', 'दर्शन गरिहाल्नु्स', 'सेयर गरिहाल्नु्स' शैलीका पोष्टहरुले कहिलेकाँही पुरै टाइमलाइन कब्जा गरेको हुन्छ त कहिले अश्लिल सामाग्री तथा नचाहिँदा समाचार पोर्टलका लिंकहरुले । आफूलाई मन नपरेका र नचाहिएका कुराहरुलाई अनफलो गर्ने, लुकाउने सुविधा फेसबुकमा छ, तर पनि त्यो सोचेजति प्रभावकारी भएको देखिन्न ।

हामीले फेसबुकमा गर्ने अन्तरक्रियाको आधारमा फेसबुकले 'अटोमेटिक' रुपमा तिनै पेज र साथीहरुको अपडेट हामीलाई देखाउँछ । हामीले लाइक/कमेन्ट गरेको आधारमा, हामीलाई फेसबुक न्युजफिडमा अपडेटहरु देखाइन्छ तर निश्चित सुत्रमा रहेर बनाइएको रोबटले, हाम्रो कुराहरु पूर्ण रुपमा बुझ्न सक्दैनन्। फलस्वरुप, हरेक किसिमका चाहिएका/नचाहिएका अपडेटहरु टाइमलाइनमा देखिन्छन्, जसका कारण कहिलेकाँही फेसबुक प्रति नै वितृष्णा उत्पन्न हुन्छ । यही विविध कुराहरु मनन गर्दै, फेसबुकले न्युजफिड प्रयोगकर्ताको रोजाइ अनुसार बनाउन मिल्ने नयाँ 'फिचर' थपेको छ, जसमा आफूलाई मनपरेका साथी तथा पेजहरुलाई राख्न सकिन्छ ।


फेसबुक न्युजरुम'का अनुसार फेसबुक न्युजफिडमा केही नयाँ फिचरहरु थप गरिएकोछ । फेसबुक न्युज फिडमा गएर आफूलाई मनपर्ने साथी तथा पेजलाई छान्न सकिन्छ, त्यसपछि ती साथी तथा पेजका अपडेटहरु, अन्य अपडेटसँगै न्युजफिडमा सबैभन्दा माथि देखिन्छन् । आफूले छानेका साथी तथा पेजको अपडेटहरुलाई ताराले अंकित गरिएकोहुन्छ । त्यसो त पोष्टहरु हाइड गर्न, अनफलो गर्न पनि नयाँ अपडेटले सजिलो गराइदिएकोछ।


'रोबट'बाट मानवतिरको फेसबुकको यात्रालाई धेरैले सकरात्मक रुपमा लिएकाछन्, र अब नयाँ फेसबुक न्युजफिड प्रभावकारी रहने धेरैको विश्वास रहेकोछ । आजबाट आईओएस् मा उपलब्ध भएको न्युजफिडको नयाँ फिचर एन्ड्रोइड र डेस्कटपमा केही दिनमा उपलब्ध हुनेछ।



Install Aakar Post Android App from Google PlayStore (तस्विर टेकक्रन्चबाट साभार)

ट्विटरमा जन्मदिन

Leave a Comment


ट्विटरमा जन्ममिती देखिँदैन तर पनि ट्विटरमा जन्मदिनको शुभकामना दिने चलन भने चलिरहेकै छ। सायद सबैतिर यस्तै चलन चलिरहेको भएर होला, अब ट्विटरमा 'जन्ममिती' पनि नयाँ 'फिचर' बनेर आएकोछ । तपाईले आफ्नो जन्ममिती/जन्मदिन ट्विटर प्रोफाइलमा देखाउन सक्नुहुन्छ ।


ट्विटरमा कसरी जन्ममिती देखाउने?
ट्विटरमा 'इडिट प्रोफाइल'मा गएर 'बर्थडे' सेक्सनमा आफ्नो जन्ममिती राख्न सकिन्छ । त्यसपछि, आफ्नो इच्छा अनुसार, कसलाई जन्ममिती देखाउने भनेर निर्धारण गर्न सकिन्छ । जस्तो कि आफ्ना फलोअर्सलाई, वा आफूले फलो गरेकालाई वा दुई तर्फबाट फलो गरिएकोलाई, वा आफ्नो लागि मात्रै भनेर पनि राख्न सकिन्छ ।

आकारपोष्ट एप् गुगल प्लेमा उपलब्ध छ

Download the SLC Result 2071/2072 [PDF]

2 comments


The result of the SLC (School Leaving Certificate) examinations 2071/2072 has published today.

According to the Office of the Controller of Examinations, Sanothimi 47.43% students have passed the SLC examination, which is slightly better than the last year result (Last year it was 43.92%). Altogether 574,685 students had appeared in the exam.

Download the SLC Result of 2071 in .pdf format from here:

1) SLC Result 2071 Regular.pdf
2) SLC Result 2071 Exempted.pdf
How to check SLC Result?
# Download/Click above pdf file
# Open pdf and Press Ctrl+F
# Box will appear, Insert your symbol number and Search pdf




Disclaimer! The record of the Office of the Controller of the examination will be official.

नेपाल पून:निर्माणका लागि ह्याक द क्वेक - आइडिया कम्पिटिसन #HackTheQuake

Leave a Comment

भूकम्प लगत्तै गर्नुपर्ने उद्दार, राहत वितरण आदि कामहरु सकिएकोछ । अब हामीलाई पुरानै स्थितिमा फर्कनको लागि, महाभूकम्प पछि सृजित समस्याहरुको दीर्घकालिन समाधान खोज्नुपर्ने बेला आएकोछ । केही हप्ता अघिसम्म सबैको ध्यान उद्दार र राहतमा केन्द्रित थियो, तर अब समस्यालाई कसरी अवसरको रुपमा लिने, कस्तो पून: निर्माण गर्ने भनेर सोच्ने बेला आएकोछ ।

इन्डोनेसियामा २००४ मा आएको सुनामी तथा हाइटीमा आएको विनाशकारी भूकम्प पछि ति देशहरु पून:निर्माण गर्न 'इनोभेटिभ' आइडिया कम्पिटिसिन गरिएकोथियो । सोही शैली पच्छ्याउँदै, नेपालमा पनि भूकम्पबाट सृजित समस्याहरुको पहिचान गरि, त्यसको दीर्घकालिन समाधान खोज्न, पूल्चोक इन्जिनियरिङ क्याम्पस अल्मुनाई तथा जानकी टेक्नोलोजीको अगुवाइमा 'ह्याक द क्वेक - आइडिया कम्पिटिसन' सुरु भएकोछ ।


शुद्ध खानेपानी, अस्थायी-स्थायी घर/आवास, सूचना, विद्युत, अत्यावश्यक स्वास्थ्योपचार सेवा आदि विभिन्न विषयमा कसरी दीर्घकालिन काम गर्न सकिन्छ भनेर आफ्ना 'आइडिया'हरु पेश गर्न सकिनेछ । उत्कृष्ट ३ आइडिया/योजनका प्रस्तावकलाई जनही ५० हजार रुपैयाँ प्रदान गरिनेछ ।

आइडिया भन्ने वित्तिकै एकदमै नयाँ हुनैपर्छ भन्ने हैन, पहिले देखि चलिआएका कुराहरुबाट नै वैज्ञानिक ढंगले दीर्घकालिन समाधान निकालौँ भन्ने 'ह्याक द क्वेक' को उदेश्य हो । जस्तो अहिले अस्थायी/स्थायी आवासका बारेमा दिनहुँ नयाँ आइडियाहरु देखिएकोछ, गाउँका घरहरुमा पहिले देखि नै प्रयोग हुँदै आएको बाँसलाई अहिले नयाँ आवासका लागि उत्तम विकल्पको रुपमा अघि सारिएकोछ । यस्ता धेरै किसिमका कुराहरु हामी बिचमै छन्, यी कुराहरुलाई नयाँ ढंगले कसरी प्रयोग गर्न सकिन्छ, कसरी व्यवस्थित बनाउन सकिन्छ भन्ने विषयमा योजना/आइडियाहरुको अपेक्षा यसमा गरिएकोछ । यसबाट निस्किएका उत्कृष्ट आइडियाहरुलाई सरकार तथा अन्य निकायसँग मिलेर अघि बढाउने योजना रहेकोछ ।

तपाईसँग पनि कुनै आइडिया छ भने, १५ जुनसम्ममा, ह्याक द क्वेकमा रजिष्ट्रर गर्न सक्नुहुन्छ ।