नेपाल टेलिकमको प्रिपेड ईन्टरनेट डाटा प्याकेज

Leave a Comment

नेपाल टेलिकमका प्रिपेड मोबाइल प्रयोगकर्तालाई खुशीको खबर छ, आज भाद्र १ गतेबाट नेपाल टेलिकमको जिएसएम प्रिपेड मोबाइल फोनमा पहिलो पटक डाटा प्याकेज मार्फत ईन्टरनेट उपलब्ध हुनेभएकोछ ।

नेपाल टेलिकमले प्रिपेड मोबाइलको लागि, २ सय एमबी देखि १० जिबी सम्मका, ६ प्रकारका डाटा प्याकेजहरु सार्वजनिक गरेकोछ । अब ईन्टरनेट चलाउन प्रिपेड मोबाइल प्रयोगकर्ताहरुले आफ्नो आवश्यकता अनुसारको डाटा प्याकेज किन्न सक्नेछन्। डाटा प्याकेजको फाइदा भनेको, अब ईन्टरनेट चलाउन पहिलेको भन्दा झनै सस्तो हुनेछ ।

प्रिपेड डाटा प्याकेजको दर

Plan Package Price (Rs.) Validity
Bronze 200 MB 130 1 Month
500 MB 300 1 Month
Silver 1 GB 500 1 Month
3 GB 1,290 2 Months
Gold 5 GB 1,800 3 Months
10 GB 2,800 6 Months
*उल्लेखित महसुल दरमा कर समावेश गरिएको छैन ।

डाटा प्याकेज कसरी किन्ने?

एसएमएसको माध्यमबाट सजिलैसँग आफूलाई चाहिएको डाटा प्याकेज किन्न सकिन्छ । डाटा प्याकेज किन्नको लागि 'डाटा प्याकेज'को नाम लेखेर १४१५ मा एसएमएस गर्नुपर्छ । जस्तै, दुई सय एमबी डाटा प्याकेज लिनको लागि DATA200MB लेखेर 1415 मा एसएमएस गर्नुपर्छ ।

नेपाल टेलिकमको पोष्टपेड मोबाइलमा पहिले देखि नै डाटा प्याकेज उपलब्ध छ । पोष्टपेड प्रयोगकर्ताले मासिक ९ सय रुपैयाँमा ५ सय बराबरको 'भोइस कल' र २ जिबी डाटा पाउँछन् ।
आफ्नो ईन्टरनेट डाटा कति सकियो, कति बाँकी छ भनेर थाहा पाउन VL लेखेर 1415 मा एसएमएस पठाउन सकिन्छ।
आकारपोष्ट एन्ड्रोइड एप् डाउनलोड गर्नुस्
Read More...

हाम्रो फेसबुके हँसाई

Leave a Comment

फेसबुक, ट्विटर लगायतका सामाजिक सञ्जालमा, च्याटमा डि: पी: सँगै हाहा, हेहे, लोल आदि लेख्ने बानी हामी सबैको छ । कसैलाई हाहा लेख्न मनपर्छ त कसैलाई हेहे, कोही भने ईमोजी नै प्रयोग गर्न रुचाउँछन् । कसैलाई भने 'लोल' को प्रयोग पटक्कै मन पर्दैन । स्माइली वा हाँसोको भाषा नराखी सोसल मिडियामा पोष्ट गर्दा के नपुगेको के नपुगेको लाग्नु स्वभाविक भइसक्यो । यदी जोकमा, च्याटमा स्माईली राखिएको छैन भने, प्रतिक्रिया दिनु अघि सोच्नुपर्ने बेला भइसक्यो, यो जोक नै हो या सिरियस कुरो । यही हाम्रो विभिन्न थरिको हाँसो माथि फेसबुकले अनुसन्धान गरेको थियो, आज त्यही कुरा यहाँ लेख्दैछु ।

केही महिना अघि न्युयोर्करमा छापिएको एउटा लेखबाट प्रभावित भएर फेसबुकले, प्रयोगकर्ताहरु फेसबुकमा कसरी हाँस्छन् भन्नेबारेमा अघिल्लो हप्ता रमाइलो तथ्य सार्वजनिक गरेकोछ । मे महिनाको पछिल्लो हप्तामा फेसबुकले, 'पोष्ट्' तथा प्रतिक्रियाहरुमा लेखिएका (हाँसो जनाउने शब्दहरु) 'हाहा' (haha), 'हेहे/हिही' (hehe), 'इमोजी' (emoji), 'लोल' (lol) आदि शब्दहरुको सुक्ष्म विश्लेषण गरेकोथियो । फेसबुकले अमेरिकी प्रयोगकर्तामाथि गरेको अनुसन्धानमा, उक्त हप्ता १५ प्रतिशत प्रयोगकर्ताहरुले आफ्नो पोष्ट तथा कमेन्टमा हाँसो जनाउने शब्दहरु लेखेकाथिए।

फेसबुक'का अनुसार सबैभन्दा धेरैले आफ्नो फेसबुक पोष्ट तथा कमेन्टमा 'हाहा' लेखेका थिए । त्यस्तै प्रयोगकर्ताले दोस्रोमा 'इमोजी' तथा तेस्रोमा 'हेहे' प्रयोग गरेकाथिए ।  हाहा, हेहे मा हाहाहाहहा, हेहेहे/हिहिही आदि सबै समेटिएकोछ ।
उमेर, लिंग र स्थान अनुसार झनै रोचक तथ्य निस्कियो, फेसबुक रिसर्चब्लगमा उल्लेख छ । युवा तथा महिलाहरुले 'ईमोजी' प्रयोग गरेको देखियो भने, अधिकांश पुरुषहरुले 'हेहे' प्रयोग गरेको थाहा पाइयो ।
त्यस्तै सिकागो र न्यु योर्कका प्रयोगकर्ताहरु धेरैजसो 'ईमोजी' राख्ने रहेछन् भने, सियाटल् र सान फ्रान्सिस्कोका प्रयोगकर्ताहरु 'हाहा' प्रयोग गर्न रुचाउने रहेछन् ।
"हेहे/हिही" र "लोल" त आउट-डेटेड नै भइसकेछन् । तपाई चाँहि फेसबुकमा कसरी हाँस्नुहुन्छ?

आकारपोष्ट एन्ड्रोइड एप् डाउनलोड गर्नुस्
Read More...

ट्विटर डिएमको १४० क्यारेक्टर लिमिट हट्यो

Leave a Comment

ट्विटरको एउटा विशेषता, ट्विट तथा डिएम'मा १४० क्यारेक्टर मात्र लेख्न सकिनेथियो । तर आजबाट भने डिएम'मा १४० क्यारेक्टर भन्दा धेरै लेख्न सकिने भएको छ।

सन् २००६ मा सुरु भएको ट्विटर, एसएमएस'को फर्म्याट पच्छ्याउँदै ट्विट र म्यासेजमा १४० क्यारेक्टरको लिमिट राखिएको थियो, सुरुका दिनमा ट्विटरलाई वेबएप् भन्दा पनि मोबाइल एसएमएस'को रुपमा बुझिएको थियो, भन्नको मतलब ट्विटहरु एसएमएसबाट अपडेट गर्नमिल्थ्यो (अहिले नि मिल्छ), र वेबमा चाँहि फलो गरेिएका सबै साथीका अपडेटहरु/ट्विटहरु एकै ठाउँमा पढ्न मिल्थ्यो । समयसँगै ट्विटर वेबएप्‌को रुपमा विस्तार भयो, तर १४० को क्यारेक्टर लिमिट भने यथावत नै राखियो । (पढ्नुस् ट्विटरको ईतिहास - ह्याचिङ ट्विटर)

मेसेजिङ/च्याट एप्‌मा आएको बाढीसँगै, ट्विटरलाई नयाँ प्रयोगकर्ता ल्याउन र टिकाइराख्न ठूलो चुनौती थपिएकोछ । ट्विटरको १४० क्यारेक्टर लिमिट विशेषता भएपनि, डिएम'मा धेरै कुरा भन्न नपाउनु, दोहोरो सम्वाद/च्याट फररररर गर्न नपाउनु आदि समस्या रहेको थियो । म र साथीहरु ट्विटरमै छौँ भनेपनि केही लामो म्यासेज पठाउनुपर्यो वा च्याट गर्नुपर्यो भने, अरु एप् चलाउनुपर्ने बाध्यता थियो । च्याट एप्‌हरुले गरेको प्रगतिको अनुपातमा, ट्विटरले 'डिएम' (Direct Message) बाट लाभ लिन नसकेको/समयानुकुल सुधार नगरेको, प्राइभेट म्यासेजिङलाई वेवास्ता गरेको, वा भनौँ "माल पाएर पनि चाल नपाएको" आरोप लाग्दै आएको थियो । डिएम'मा लिमिटेसन भएको कुरा धेरै पहिले देखि नै उठ्दै आएको भएपनि, यो वर्ष देखि भने ट्विटरले अलि गम्भिर भएर सोचेको भान हुन्छ । ट्विटरले गत फ्रेबुअरीमा 'ग्रुप डिएम' तथा भिडियो ट्विटको सुविधा ल्याएको थियो ।


आजबाट भने, डिएमको १४० क्यारेक्टर लिमिट हटेको छ, अब अन्य च्याटिङ एप् जसरी नै ट्विटरको डिएम'बाट मनलागे जति कुरा गर्न सकिन्छ । वेब, एन्ड्रोइड, आइओस, ट्विटडेक लगायत सबै भर्सनको नयाँ ट्विटर एप्‌मा यो सुविधा आजैबाट उपलब्ध भएकोछ तर सबैले एक्कैचोटि भने यो सुविधा पाउँदैनन्, ट्विटरले बिस्तारै सबैलाई यो सुविधा उपलब्ध गराउने छ । एसएमएसबाट डिएम पठाउने/पाउने हकमा भने अझै १४० क्यारेक्टर लिमिट नै लागु हुन्छ ।

आकारपोष्ट एन्ड्रोइड एप् डाउनलोड गर्नुस्
Read More...

एनसेल एप् क्याम्प फेरि हुँदै - आवेदन खुला

Leave a Comment


नेपालकै सबै भन्दा ठूलो मोबाईल एप् प्रतियोगिता, एनसेल एप् क्याम्प – फेरि आयोजना हुने भएको छ । एनसेलले मगंलवार देखि एनसेल एप् क्याम्प २०१५ को विधिवत सुरुवात गर्दै ईच्छुक सहभागीहरूका लागि आफ्ना आईडिया पेश गर्न आवेदन खुला गरेको हो।

प्रतियोगिताको आधिकारिक वेबसाईट एनसेलएपक्याम्प डट कम, मा गएर ईच्छुक प्रतियोगिहरूले आफ्नो टिम र एप् आईडिया वेबसाईत मार्फत दर्ता गर्न सक्छन् । एनसेल एप् क्याम्प २०१५ मा खेल तथा मनोरञ्जन, स्वास्थ्य, पर्यटन, र उपयोगिता गरी चार वटा विभिन्न विधाहरू छुट्याइएको छ ।

सन् २०१४ मा जस्तै, एनसेल एप् क्याम्प २०१५ पनि चरणगत रूपमा सञ्चालन हुनेछ । पहिलो चरणमा, आवेदन परेका सम्पूर्ण प्रतियोगिहरू मध्ये उत्कृष्ट १५० वटा आईडियालाई क्षमता अभिवृद्धि तालिममा सहभागि गराईनेछ । दोस्रो चरणमा, हरेक विधाबाट ६ वटा उत्कृष्ट एप् - अर्थात् कुल २४ टिमलाई - अन्तिम चरणका लागि छनौट गरिनेछ । सोही उत्कृष्ट २४ बाट चार ‘विधा विजेता’ र एक ‘मुख्य विजेता’ को घोषणा गरिनेछ ।

हरेक विधाका विजेताले रु.२ लाख ५० हजारको नगद पुरस्कार जित्नेछन् भने मुख्य विजेताले थप रु. ५ लाख जित्नुको साथै विदेशमा हुने यस्तै किसमको कार्यक्रममा सहभागी हुने अवसर समेत प्राप्त गर्नेछन् ।

इच्छुक मोबाइल एप् डेभलपर तथा उत्साहीहरुले चार मध्ये कुनै एक विधामा आफ्नो टिमलाई निशुल्क दर्ता गराउन सक्नेछन् . प्रतिस्पर्धामा भाग लिन ईच्छुक प्रतियोगिहरूले असोज ३ गते मध्यान्न १२ बजे सम्ममा आफ्ना आईडिया पेश गरिसक्नु पर्नेछ । सहभागीहरूले एन्ड्रोइड, एप्पल आईओएस, विन्डोज, एसएमएस, जेटुएमई लगायत कुनै पनि प्ल्याटफर्ममा एप् निर्माण गर्न सक्नेछन् ।

गत वर्ष भएको एनसेल एप् क्याम्प २०१४ मा प्रारम्भिक चरणमा कुल ४५७ एप् आईडिया प्राप्त भएको थियो र आईसिटि फर अग्रिकल्चर (एप्’को नाम: आईएफए कृषि) मुख्य बिजेता र कृषि विधाको बिजेता बन्न सफल भएको थियो । त्यस्तै सेन्टिनेप, रितिरिवाज, र लिपि (द स्क्रिप्ट) क्रमशः कर्पोरेट सल्युसन, शिक्षा र पर्यटन विधाका विजेता बनेका थिए ।

आकारपोष्ट एन्ड्रोइड एप् डाउनलोड गर्नुस्
Read More...

गुगल अब एल्फाबेट कम्पनी अन्तर्गत

Leave a Comment

हिजोसम्म गुगल एउटा ठूलो टेक्नोलोजी कम्पनी थियो, तर आज गुगलभित्रैबाट गुगल भन्दा ठूलो अर्को कम्पनी 'एल्फाबेट'को निर्माण गरिएको घोषणा ल्यारी पेजले गरेकाछन्। एल्फाबेट कम्पनीको घोषणा सँगै, गुगल एल्फाबेटमा गाभिएको छ भने, गुगल'ले हेर्दै आएको एक्स ल्याब, स्वास्थ्य, रोबट आदि लगायतका परियोजनाहरु एल्फाबेट अन्तर्गत रहनेछ । तर गुगल'ले हेर्दै आएका इन्टरनेट सम्बन्धी परियोजनाहरु भने, गुगल अन्तर्गत नै रहनेछ ।

नयाँ कम्पनी एल्फाबेटको घोषणा सँगै, गुगलका सम्पूर्ण सेयरहरु एल्फाबेटमा सरेको छ । एल्फाबेटको सिइओ ल्यारी पेज आफैँ रहेकाछन् । क्रोम, एन्ड्रोइड आदि हेर्दै आएका सुन्दर पिचाइ, गुगलको नयाँ सिइओ नियुक्त भएका छन् ।

एल्फाबेट अन्तर्गत गुगल लगायतका अन्य धेरै कम्पनीहरु हुनेछन् । ल्यारी पेजका अनुसार, ती सबै कम्पनीमा छुट्टाछुट्टै सिइओ हुनेछन्, सुपेरिवेक्षण तथा लगानी भने एल्फाबेटले गर्नेछ । अब गुगल होइन, एल्फाबेट कम्पनी भन्ने गरौँ।

आकारपोष्ट एन्ड्रोइड एप् डाउनलोड गर्नुस्
Read More...

हैट ! प्रोक्रास्टिनेसन

Leave a Comment

खण्ड गर्न आन्दोलन !
अखण्ड राख्न आन्दोलन !
जाती, क्षेत्र, धर्म आदिका नाउँमा आन्दोलन !
संविधानमा सबैको माग समेट्न आन्दोलन, यसको नि पुरा हुनुपर्यो, उसको नि पुरा हुनुपर्यो ! सबैको समस्याको समाधान कसरी संविधानले दे'ला?

अझ अर्को कुरा, यो नमिलेर र त्यो नमिलेर संविधान नबनेको भनिएको वर्षौँ भइसक्यो, अघिल्लो पटक'को संविधान सभा यही संघियताकै कुरो नमिलेर, खत्तम भयो । घोषणा गरिसकिएको प्रदेशहरुकै पनि भविष्यको योजना छैन, विकास निर्माण कसरी के गर्ने थाहा छैन, जनताको जिवनस्तर कसरी उकासिन्छ केही अनुसन्धान भएजस्तो लाग्दैन । संघियता भइसकेपछि सबै आफैँ ठिक हुन्छ भने जस्तो हिसाबले मात्र कुरा भइरहेकोछ।


हालैका महिनाहरुमा आफू घरमा 'अनप्रडक्टिभ' भएको आभास भइरहेकोछ । कामहरु गर्छु भनेर थाती राखेको महिनौँ भइसक्यो । अफिसबाट घर फर्केपछि, घरमा बिताइने समयमा कसरी 'प्रडक्टिभ' बन्न सकिएला भनेर घोत्लिदाँ अनेक समस्याहरु देखिए, मलाई लाग्यो ती समस्याहरु समाधान भयो भने त म 'प्रडक्टिभ' भइहाल्छु । मैले धेरैपटक धेरैलाई भनेको पनि थिँए, घरमा आयो बत्ति हुन्न, बत्ति भएको बेला इन्टरनेट हुन्न, इन्टरनेट भएकोबेला फेसबुक, ट्विटर चलाउँदैमा फूर्सद हुन्न आदि इत्यादी । मैले जुन समस्या हुन् भनेर सोचेको थिँए, सायद ती आफैँमा समस्या थिएनन्, सायद म आफू बहाना बनाइरहेकोथिँए, भोलि भोलि भन्दै आफू अल्छि बनिरहेकोथिँए । हुन त अफिसबाट थकित नै भएर घर आइएको हुन्छ, तर घर आएर गर्न सकिने कामहरु पनि विभिन्न बहाना बनाएर पछाडी नै धकेलिन्छ ।

अफिसमा ८ घन्टा काम गरेर घर आयो, घर आउँदा बत्ति हुन्न, कस्तो काम गर्ने जोशले घर आइएको हुन्थ्यो तर बत्ति नहुँदा खिन्न भइन्थ्यो । लौ अब भोलि काम गरुँला भनेर मन बुझाइन्थ्यो । बत्ति आइरहेकोबेला, कहिलेकाँही मुड चल्थ्यो, कम्प्युटर अन गर्यो, कम्प्युटर नै स्लो लाग्थ्यो, कम्प्युटर अलिक चलेजस्तो लाग्दा, इन्टरनेट स्लो लाग्थ्यो । जब बत्ति, कम्प्युटर, इन्टरनेट सबैको अवस्था ठिकठाक हुन्थ्यो, बस्ने ठाउँ नमिलेको जस्तो लाग्थ्यो, घरमा कम्प्युटर चलाउने सँधै एउटा कुनो, मलाई काम गर्न समस्या नै समस्या भएजस्तो लाग्थ्यो, त्यही नि कहिलेकाँही अपर्रझट गर्नुपर्ने काम गरिन्थ्यो, कतिपय काम भोलि भोलि भन्दै साँचिराखिन्थ्यो ।

मलाई लाग्यो समस्या म'मा हैन, मेरो वरिपरि छ । यदि मेरो इन्टरनेट राम्रो हुने हो, लोडसेडिङ नहुने हो, कम्प्युटर गज्जबले चल्ने हो भने त काम गरिहाल्थेँ नि, 'प्रडक्टिभ' भइहाल्थेँ नि भन्ने कुराले धेरै महिनासम्म डेरा जमायो । अनि त झन् आज गर्नसक्ने कुरो पनि, इन्टरनेट राम्रो नभएर पो त, बत्ति नभएर पो त नभए गरिहाल्थेँ भनेजस्तो लाग्यो । अत: मलाई काम गर्न वाधा पारिरहेका कुराहरु (जुन मैले सोचेको थिँए) समाधान गर्नतर्फ लागेँ ।

पहिलो कुरो त लोडसेडिङ, अफिसबाट घर आइपुग्दा, घर अन्धकार देख्दा केही गर्नै मन नलाग्ने हुन्थ्यो, लाग्यो यो पहिलो कुरो समाधान गरियो भने, मेरो लगभग सबैकुरा समाधान हुन्छ । इन्भर्टर राख्यो भने, ल्यापटप चार्ज गर्न पनि भयो, इन्टरनेटमा पनि समस्या नहुने । यही सोचेर फ्ल्याटमा एउटा इन्भर्टर राखियो, बत्ति र इन्टरनेट राउटरको लागि, ईमरजेन्सी परेको बखत ल्यापटप र फोन पनि चार्ज गर्न मिल्ने ।

इन्भर्टर राखियो तर मेरो समस्या ज्युँ'का त्युँ रह्यो । मलाई किन किन, ईन्टरनेटको ब्यान्डविड्थमा समस्या लाग्यो, ईन्टरनेट अलि तुफान चल्ने भए'पो मैले काम सजिलो सँग गर्न सक्थेँ । ईन्भर्टर छ, तर ईन्टरनेट राम्रो छैन, आज गर्नुपर्ने काम, भोलि - भोलि भन्न यत्ति काफी थियो । केही महिना यस्तैसँगले बिताइयो । धेरै महिना सोचेर, वायरलेस ब्रोडब्यान्ड छाडेर, फाइबर इन्टरनेट लिने निर्णय गरियो, यो आशामा कि म फाइबर इन्टरनेट जोडिएको दिनदेखि 'प्रडक्टिभ' भइहाल्छु भनेर । फाइबर इन्टरनेट पनि जोडियो, अझै काम गर्ने जाँगर चलेन, म त अझ समस्या देख्दैथिँए। मेरो ल्यापटप मेरो लागि समस्या भएर खडा भयो, हुन त ल्यापटपको सट्टमा 'ट्याब' नै लिएको थिँए, जहाँ पनि बोकेर सजिलै जानमिल्ने, केही कामहरु ट्याबबाटै पनि गर्न सकिन्छ भनेर, तर जे सोचेर ट्याब लिइएको थियो, त्यही अनुसारको काम गरिएन । बरु अंग्रेजी सिरिज र सयौँ मुभीहरु सुतेर हेरियो, ट्याबमै । टेबल कुर्सी, बत्ति, ईन्टरनेट सबै भयो तर ल्यापटप भएन भन्ने लाग्यो, ल्यापटप भए त गरिहाल्थेँ नि भन्या जस्तो लाग्यो । काम नगरिएको बहाना खोज्दै खोज्दै नयाँ ल्यापटप पनि किनियो ।

साथमा नयाँ ल्यापटप हुँदा पनि, जुन आफूले गर्छु भनेर सोचिएको थियो, त्यो गरिएन । बत्ति, ईन्टरनेट, ल्यापटप सबै भयो, अब आफूलाई टेबल र कुर्सीमा समस्या लाग्नथाल्यो । यी सबै कुराहरु भएपछि, म 'प्रडक्टिभ' भइहाल्छु भन्ने लागेको थियो, तर घर आइपुगेपछि त्यही टेबल र कुर्सी समस्या'का रुपमा खडा भए । मैले अर्को फरक किसिमको कुर्सी लिने, अर्को टेबल लिने विचार गरेँ, विचार गर्नुमात्रै के थियो, नयाँ किसिमको कुर्सी पनि लिँए । तर यसले नि मलाई कुनै फलिफाप भएन, पहिले जस्तो थिँए, त्यस्तै नै भएँ, फरक यत्ति थियो बत्ति जाँदैनथियो, ईन्टरनेटको ब्यान्डविड्थ राम्रो थियो, नयाँ ल्यापटप थियो, १०-११ घन्टा सजिलै ब्याट्रि टिक्थ्यो, नयाँ प्रकारको कुर्सी थियो । मैले औँल्याएको सबै समस्या समाधान भइसक्दा पनि आफ्नो 'प्रडक्टिभिटि'मा चाँहि 'वाट्' नै लागिरहेकोथियो । केही गर्छु भन्दा भन्दै पनि, भोलि भोलि भनेर टार्दै गइएको थियो । सायद मैले आफ्नो समस्या के हो भनेर बुझेकै थिइन । कहिलेकाँही आफ्नो समस्या के हो, कसरी व्यवस्थापन गर्ने भनेर नजान्दा, आफ्नो लक्ष्य के हो भनेर हेक्का नराख्दा, भोलि भोलि भनेर काम साँचिने रहेछ । यो भए यसो गर्थेँ, त्यो भए यसो हुन्थ्यो भन्ने फगत कल्पना मात्रै हुने रहेछन् ।

ईन्टरनेटमा डुल्दै गर्दा केही समय अघि पढिएको 'प्रडक्टिभिटि' सम्बन्धी लेखले चाँहि नराम्रो सँग घच्घच्यायो । म जे कुरा मेरा समस्या हुन् भनेर भनिरहेको थिँए, खासमा ती समस्या भन्दा पनि बहाना मात्रै थिए । उक्त लेख पढेपछि चाँहि नियमित केही न केही काम गरिरहेकोछु, (के/कसरी/कस्तो 'प्रडक्टिभिटी' भनेर पछि लेखौँला) । ट्विटरको फिडमा, अखण्ड भन्दै चलेको आन्दोलनमा आज २ जनाले ज्यान गुमाइसके भन्ने खबर पढियो। अनि खण्ड र अखण्डका लागि चलिरहेको आन्दोलन, धर्म र जातिय प्रदेशका लागि चलिरहेका आन्दोलन आदिले, त्यही 'समस्या र प्रडक्टिभिटी'का कुराहरु 'दिमाग'मा ठोक्किन आइपुग्यो । हामीलाई संविधान बनेपछि सबै समाधान हुन्छ, संविधान नभएर पो त विकास नभएको, संविधान नभएर पो त फलानो जात पछि परेको, संविधान नबनेर पो त फलानाको राज्यमा पहुँच नपुगेको, अधिकार नपाइएको आदि इत्यादी भन्ने लागेको छ, तर ती फगत बहानाहरु मात्रै हुन् । एउटा जिल्ला त के, एउटा वडा पनि नमुना वडा भनेर बनाइएको छैन । प्लानिङ केही छैन । खै के, खै के !

Download Aakar Post Android App
Read More...

गुगल डुडलमा गुरू पूर्णिमा

Leave a Comment

आज नेपालमा गुरू पूर्णिमा मनाइँदैछ, यसै सन्दर्भमा गुगलले आफ्नो डुडल मार्फत गुरू पूर्णिमाको शुभकामना दिएको छ ।


विगत केही समय यता देखि, नेपालका चाडपर्व र महत्वपूर्ण दिनहरु गुगलको डुडलमा समेटिन थालेको छ । यसैको निरन्तरता स्वरुप, गुगलले आफ्नो गृहपृष्ठमा हामीलाई अन्धकारबाट उज्यालो तर्फ डोर्याउने, समस्त गुरुहरुको सम्मानमा सेतोपाटी सहितको गुगल डुडल राखेको छ। गुरु पूर्णिमाको डुडल, आज नेपालभर गुगलको गृहपृष्ठमा हेर्न सकिन्छ ।

विकिपेडिया अनुसार, संस्कृत शव्द गुरुको शाब्दिक अर्थ गुको अर्थ अन्धकार र रु को अर्थ प्रकाश भन्ने हुन्छ । 'गिरति अज्ञानं इति गुरूः' अर्थात् अज्ञानलाई हटाएर ज्ञान प्रदान गर्नेलाई गुरू भनिन्छ। यसप्रकार गुरू नै यथार्थ ब्रह्म हो। गुरूपूर्णिमा वेद व्यास जयन्तीको रूपमा पनि मनाइन्छ। वेद व्यासले वेद-वेदान्त, अठार पुराण, उपनिषद्हरू लेखी हिन्दू संस्कृतिलाई ठूलो गुन लगाएका हुन्। यी हिन्दू ग्रन्थ नै हाम्रा मार्गदर्शक हुन्।

मेरा समस्त गुरूहरुमा, गुरू पुर्णिमाको शुभकामना।
Download Aakar Post Android App
Read More...

बुजाङ भ्यालीका मन्दिरहरु

Leave a Comment

तपाई अब दोस्रो देखि चौधौँ शताब्दीमा प्रवेश गर्दैहुनुहुन्छ भन्ने आशय लेखिएको स्वागतव्दारबाट भित्र प्रवेश गरियो । दोस्रो देखि चौधौँ शताब्दी भन्ने बित्तिकै मन यसै रोमाञ्चित भइसकेको थियो । पहाडको फेदीमा रहेको बुजाङ पुरातात्विक संग्राहलयको हातामा पुग्दा, सोचेको भन्दा बेग्लै समय र परिवेशमा पुगियो । शान्त, हरियाली, शताब्दीऔँ लामो ईतिहास बोकेको संग्राहलय लगभग खाली थियो, मान्छेको भिडभाड थिएन । तर त्यहाँ देखिएका र भेटिएका पुरातात्विक वस्तुहरुले भने एउटा अनौठो किसिमको तरङ्ग छाडिरहेको थियो।


मलेसियामा एक हप्ते लामो बसाइका क्रममा, जुनको अन्तिम साता बुजाङ भ्यालीमा रहेको पुरातात्विक संग्राहलय गइएको थियो । कम्बोडिया, थाइल्यान्ड लगायत देशमा पुराना हिन्दू मन्दिरहरु छन् भन्ने सुनेको थिँए, तर मलेसिया मुस्लिम देश भएका कारण मैले यस किसिमको संग्राहलयको आशा राखेको थिँइन । मैले हिन्दुहरुको बारेमा बखान गर्न खोजेको होइन, तर हिन्दु धर्मको प्रवाह धेरै पहिले देखि नै रहेको थाहा पाउँदा छक्क परियो, अनि छाती पनि ढक्क फूल्यो । दोस्रो शताब्दी देखि चौधौँ शताब्दीको बिचमा बनेका मन्दिरहरुका भग्नावशेष, त्यस समयमा प्रयोग हुने सामाग्रीहरु (ढुंगाको जाँतो आदि), ढुंगाका मुर्तीहरुलाई यस संग्राहलयमा संरक्षण गरेर राखिएको छ । प्राचिन सम्पदाहरुमा बुजाङ भ्याली धनी रहेछ, जहाँ हिन्दु धर्मका सयौँ वर्ष अगाडि बनेका मठमन्दिरका भग्नावशेषहरु यत्रतत्र छन् ।

मलाई बुजाङ भ्यालीको ईतिहास थाहा छैन, अत: बाँकी कुराहरु यता विकिपेडियामा हेर्नुहोला, मैले भने सम्झना स्वरुप केही फोटोहरु र भिडियो ल्याएको छु। मैले अहिलेलाई यत्ति भन्न चाहेँ, हामीले हाम्रो आफ्नो इतिहास भुल्नु हुँदैन ।





















Download Aakar Post Android App
Read More...

गुगलप्लस फोटो बन्द हुने

Leave a Comment


गुगलप्लसको फोटो सर्भिस 'गुगलप्लस फोटो' गुगलले अगष्ट महिना देखि बन्द गर्ने भएको छ। नझुक्किनुहोला, गुगलले आफ्नो सोसल साइट गुगलप्लसको फोटो सर्भिस बन्द गर्न लागेको हो, गत मे देखि सञ्चालनमा आएको गुगल फोटो यथावत नै रहनेछ। गुगल फोटोमा अनलिमिटेड फोटो अपलोड गर्ने सुविधा छ।

गुगलप्लस फोटो र गुगल फोटोका कारण, प्रयोगकर्ताहरु झुक्किने तथा गुगलले आफ्नो इन्जिनियरिङ दुई तिर फोकस गर्नुपर्ने कारण देखाउँदै गुगलप्लस फोटो बन्द गर्न लागेको हो । गुगलप्लसको फोटो सर्भिस पहिलेबाट नै उत्कृष्ट थियो, त्यसै फोटो सर्भिसको आधारमा गुगल'ले गुगुल प्लस भन्दा बाहिर, गुगल फोटो भनेर छुट्टै फोटो सर्भिस गत मे'मा सुरु गरेको थियो । गुगल फोटोमा अनलिमिटेड फोटो राख्ने सुविधा त छ नै, त्यसबाहेक फोटो सर्च गर्ने सुविधा पनि छ। गुगलप्लस फोटो बन्द भनेर नआत्तिनुहोला, तपाईका फोटोहरु गुगल फोटोमा सुरक्षित रहनेछन् ।

Download Aakar Post Android App

Read More...

ननिम्त्याइएको जन्ती [कथा]

1 comment


बर्खे बिदाका दिन, घर बस्दा बस्दा वाक्कै लाग्थ्यो। आमा प्राय पर्म भर्न मेला जानु हुन्थ्यो, भाइ घरमै हुन्थ्यो तर त्योसँग फाइट मात्रै पर्थ्यो। हजुरआमा नि हुनुहुन्थ्यो, दिनभर फतफताई मात्रै रहनुहुन्थ्यो। टिभी पनि थियो टि-सिरिजको, तर शनिबार बाहेक अरु दिनमा बिहान नौ देखि बेलुकी पाँच बजेसम्म प्रसारण बन्द हुन्थ्यो। म ४ या ५ कक्षामा पढ्थेँ सायद, कोठैभरी कापी र किताब मिल्केका हुन्थे, बर्खे बिदाको लागि सब बिषयका सरहरुले यत्ति धेरै होमवर्क दिएका हुन्थे तर होमवर्क गर्न फिटक्कै मन लाग्दैनथ्यो। गर्मी उस्तै, पानी नपरेको दिनमा असारको गर्मीको के बयान गरिसाध्य, हन्नामा मकै पड्के जसरी घामले छानाका टिन तातेर पड्किन्थे। पौडीे खेल्न जाउँ भने बिजयपुर खोलो बढेर पुलसम्मै आउँथ्यो, बगाइहाल्यो भने भनेर पौडीन जान पनि डर लाग्थ्यो। अनि भान्छाकोठामा जान्थेँ, खाजा के राखिदिनु भएछ आमाले भनेर हेर्थें, सँधै निख्ला चिउरा। देख्नासाथ हुर्याइदिम जस्तो झोंक चल्थ्यो, तर जतिसुकै खान्न भनेर घुर्की लगाए पनि सुनिदिने कोही हुन्थेन। दिन ढल्दै गएपछि भोकले गलाउँदै लैजान्थ्यो, अनि मन नलाई नलाई त्यही चिउरा हसुर्न पर्थ्यो। तर भोकको मेसामा बिहान हुर्याइदिम झैँ भएका तिनै चिउरा यति मिठा हुन्थे कि बखान गरेर साध्य लाग्दैन। एक कच्यौरा चिउरा खाएर एक अङ्खरो पानी पिईदिएपछि त अरु के चाहियो? पेटभित्र गएसी चिउरा फुल्दोरहेछ, बेल्कासम्म भोकै लाग्थेन। यसरी बित्थे हाम्रा बर्खे बिदा।

त्यो दिन पनि आमा हाम्लाई खुवाइ वरी मेला जानुभयो, नौ दश कति बजेको थियो, डाँडामा कतै नरसिंह बजेको सुनियो। दौडिँदै हजुरआमा भएको ठाउँमा गएँ, "हजुराँ, कसको बिया हो नि?" भनेर सोधेँ। "थाह छैन मलाई" भन्नुभयो, फेरी एकछिनमा "बनका काँइलाको कान्छोको बिया अर्नी भनेका थिए, त्यसकै होला" भन्नुभो। "हाम्लाई नि निम्तो आइच?" फेरि सोधेँ। "त्यो त्यो त्यो नेप्परिएको काँइलोले हाम्लाइ के खान निम्तो अर्थ्यो? आको छैन", म खिस्रिक्क परेँ।

जति जति डाँडामा नरसिंह बज्थ्यो, आफ्नो मनमा बसको छतमा बसेर चिच्याउँदै जन्ती जाने रहर बढ्दै गइरहेको थियो। अझ मासुभातको भतेर, अझ कसै कसैको बिहेमा त दक्षिणा पैसा पनि दिन्थे। यस्ता कुरा सोच्न थालेपछि मन फिटिक्कै मानेन, निम्तो नभए नि जान्छु भनेर कस्सिएँ। पोहोर दशैमा मामाले ल्याइदेको सर्ट, परारको जिन पाँइट, स्कुलको जुत्ता कसेँ अनि हजुरआमा भठाउँ पुगें। "हजुराँ पैसा दिनु न, बजार जान्चु" भनेको त बुढीमाउले त झपारेर पो पठाइन्। खिस्रिक्क परें अनि कतै पैसा भेटिन्छ कि भनेर कोठा, भान्छाकोठा, बा का खल्ती, खोपा खोपी सबतीर छापा मारेँ, कहिँ केही भेटिन अनि अन्तिममा पुजा गर्ने ठाउँमा आमाले चढाएका पाँचवटा एक एक सुका का सिक्का रहेछन, तिनमा लागेका अबिर पखालेँ अनि लिएर हिँडेँ।

हिँड्दा गोजीका सिक्का छमछम बज्न थाले। कोही चिनेका केटाहरू त्यो सुनेर योसँग टन्न पैसा रहेछ भनेर पछि लागे भने बरबाद हुन्छ भन्ने लागेर चारवटा सिक्का छुट्टाछुट्टै एकुनटा गोजीमा अनि पाँचौ सिक्का त्यो जिनको पाँइटको दाहिने खल्तीमाथि सानो खल्ती हुन्छ नि? हो त्यहाँ राखेँ। अब सिक्का बज्न छोडे, ढुक्क हुँदै जन्ती आउने बाटोतिर गएँ।

कालिका चोकनेर दुइटा बस रोकिइरहेका रहेछन्। जन्ती जाने बस पक्कै तीनै रहेछन, अनि त्यहीँ बाट जन्ती सँग मिसिने निर्णय गरें। हामी केटकेटीलाई ठूलठूलाहरुले छतमा चढ्न दिन्थेनन्, आफुलाई भने खुब रहर लाग्थ्यो। त्यसैले जन्ती नआउँदै पहिल्यै छतमा गएर टुक्रुक्क लुकेर बसें। जन्ती आइपुगे। अलि दादा जस्ता देखिने दाइहरु पहिले छतमा चढे। मलाई देख्नासाथ "ओइ फुच्चे तल झर्" भने। "दाइ बस्छु नि" भनेको त "यहीबाट फाल्दिम् कि आफै झर्छस?" रे। फेरि खिस्रिक्क परेँ म, रातो मुख लाउँदै ओर्लिएँ। तल मेरा कक्षाका साथीहरू बले, जिग्री, कक्रोच रहेछन्। छतमा चानस पाइन्छ कि भनेर कुरेर बसेका, मलाई छतबाट झार्देको देखेर सिट भेट्टाउन टाप कसे। म पो बितारामा परें, न छतमा ठाम पाइयो न सिट। अझ कसैले "तँ निम्तो नगरी किन आइस?" भनेर फर्काइदिने त्रास छुट्टै थियो। जे पर्ला पर्ला भनेर बसभित्र छिरें, भिड रहेछ। तैपनि काखमा राख्लान् कि भनेर एकजना बृद्धको सिटनेर टाँसिएर बसें। बुढाले "कसका छोरा हौ बाबु" भनेर सोधे, मेरो सातो गयो। त्यतिनै खेर केटाहरुले "ओई ह्याँ ठाम् छ लास्टाँ, आइज" भने, म बुढालाइ केही नभनि पछाडी गएँ।

छोरेपाटन पुगेपछि बस रोकियो। छतका दादाहरु ड्याङ्डुङ् हामफालेर बाटो लागेपछि बल्ल थाह भयो जन्ती कृस्ती जाने रहेछन् भनेर। कृस्ती हाम्रोबाट पश्चिममा देखिने अग्लो डाँडो थियो, सुर्जे सँधै त्यही डाँडोमा अस्ताउँथ्यो, कृस्तीको टुप्पोबाट त आकाश छोइन्छ रे भन्थे। आज आकाश छुन पाइने भइयो भनेर खुशी लाग्यो। बले, जिग्री र कक्रोच पनि झरे, म तिनकै पछि लागेँ। आडमा प्वाँप प्वाँप बजाउँदै बरफवाला साइकल लिएर उभिएको थियो। केटाहरू त्यतै लागे, म नि पछि लागेँ। तिनिहरुले एकुनटा बरफ किनेर खाए। मुखमा हालिसकेपछि मलाई "खान्चस?" भनेर सोधे। मैले नि "मै सँ छ पैसा" भनेर अगाडिका दुइटा गोजीका सुका निकालेर मोहोर खाले रातो बरफ खाएँ।

जन्ती हिँड्न थाले। म पनि लुरुलुरु हिँड्न थालेँ। केटाहरू सँग पहिल्यैदेखि मेरो खासै टर्म मिल्दैन्थ्यो, त्यसैले उनीहरु मलाई छोडेर अघिनै गईसकेका थिए। म ज्यालामा नमिलेको (केजाति) जसरी घरी एक्लै, घरी जन्तीसँग हिँडिरहेको थिएँ। फुस्रेखोलाको झोलुङ्गे कटेपछि कृस्तीसम्मै ठाडै उकालो छ। उकालो पनि कस्तो भने नाकै ठोकिन्छ जस्तो। यताका मान्छेहरु क्यारेर ओहोरदोहोर गर्दा हुन जस्तो लाग्यो। दशचोटी बिसाउँदै बाटा वरिपरिका पानी-अमला खोस्रिँदै खाँदै बल्लबल्ल कृस्तीको उकालो काटियो। कृस्तीको टुप्पोमा पुगेपछि के के न आकाश छोइएला भनेको त के खाएर छुनु नि? आकाश त अझै कत्ति हो कत्ति माथि रहेछ।

त्यत्रो उकालो उक्लेर आएको, सार्है भोक लागिसकेको थियो। सबको उही हालत रहेछ। बेहुलीको घर पुग्नासाथ सबै जन्ती भतेर तिर लागे। बारीका कान्लाका डिलमा लस्करै गुन्द्री बिच्छयाइएका थिए। अरु मान्छे बसेको ठाउँमा गएर टुसुक्क बसिदिएँ, सानो जिउ, अटिहाल्यो। त्यसपछि माइती पक्ष आए, पहिलोले डोकाभरी टपरी लिएर आएका थिए, कसैलाई भेदभाव नगरी बराबर साइजका टपरी बाँडेर गए, दोस्रो आए भात हाल्दै, म सानो देखेर होला इत्रुको सानो भातको डल्लो हालेर गए, तेस्रा आए बाल्टि भरि झोल मासु लिएर, सबैलाई भजालोले मासु खन्याउँदै आए, मासुको पालोमा सबैजना जसरी म पनि एक्साइटेड थिएँ, तर मेरो एक्साइटमेन्ट तीनले मेरो टपरीमा मासु खन्याउनासाथै सकियो। टपरीमा हेर्छु त एउटा सानो बोसोको टुक्रा मत्रै, अरु केही छैन। के के न मासुभात खान आएको, एकदम मन रोएर आयो। यसो हेरेको, त्यही झोल पनि टपरीको बिटबाट पोखिएर आधा बाँकी रहेको रहेछ। त्यो नि पोखिएला भनेर घपाघप मुछिएको खाएँ, नमुछिएको फाल्दिएँ। तर कत्ति पनि चित्त बुझेन। ठूलाबडाहरुले मुख लेप्राएको देख्दा उनीहरुको पनि चित्त बुझेजस्तो लागेन।

केटाहरुले घरबाटै गुच्चा लिएर आएका रहेछन्। खेलेर बसेका। मलाई एक्लै देख्दादेख्दै पनि वास्ता गरेनन्। फँक्कैमा आएछु जस्तो लाग्यो। यताउता गर्दै टाइमपास त गरेँ तर फेरी भोक लाग्न पो थाल्यो। तीन सुका त अझै बाँकी थियो तर त्यसले एउटा "पावर" बिस्कुट नि आउँथेन। बिहेघर भन्दा माथिपट्टी भञ्ज्याङ् नेरी एउटा पसल थियो। लखरलखर त्यतै गएँ। चिया, पाउरोटी, सिन्के चाउमीन, तरकारी, समोसा के के रहेछन्। समोसाको कति हो भनेर सोधेँ, "पाँच मोहोर" भने। त्यो दिन म तेस्रो पटक खिस्रिक्क परेर फर्किएँ। आडमा चौतारो थियो, त्यहीँ एक्लै बसें। गोजीका सिक्का निकाल्छु भनेको, पछाडिको एउटा गोजीमा त दुलो पो परेको रहेछ। एउटा सुको नै गायब। साथमा तीन सुका त छ, कोही चिनेका ठुलो मान्छेसँग एक सुका मागेर बिस्कुट खान्छु भन्ने सोचेको थिएँ, त्यो पनि भएन अब। सार्है नरमाईलो लागेर आयो।

त्यतिकैमा केटाहरू आए। चोरहरुसँग कति पैसा रहेछन् कुन्नि? सबैले तरकारी पाउरोटि मगाए। तरकारीमा पाउरोटी चोब्दै म तिर हेरेर जिग्रीले "तैँले खाइस?" भन्यो। मलाई झनक्क रिस उठेर आयो, गएर हान्दिम जस्तो लाग्यो, तर एक त भोको पेटमा त्यो पनि तीनजना सँग भिड्ने तागत थिएन मसँग। त्यसैले उतापट्टि फर्केर बसें।

त्यतिकैमा पसल साहुजीले केटाहरुसँग कुरा गरेको सुनें, साहुजीले भने, "तिमोरु जम्मै कन्धनी डाँडाका हौ?", केटाहरुले एकसाथ "हम् भने", साहुजीले "तिमोरु मध्य बेसीको कृष्ण मास्टरको छोरो कोही हौ र?" भनेर सोधे, सबले "हैनम्" भने। एक्कासी चौताराबाट एउटा स्वर गुञ्जियो "म हुम्"। त्यो स्वर मेरो थियो। साहुजीले मलाई पसलमा बोलाएर सोधे, "कुन चैँ छोरा हौ बाबु?" मैले "जेठो हुम्" भनें। "मलाई चिनिचौ त?" म अलि कन्फ्युज भएँ। बुबाको मामाघर यतै हो भन्ने त थाह थियो तर उहाँ को हुनुहुन्छ थाह भएन र मुण्टो हल्लाएँ। "तेरो बा मेरो फुपुको छोरा हो। उ दाई छ यहाँ भन्ने सम्झेर कहिल्यै आउँदैन, तिमिहरुले झन के चिन्थ्यौ?" म उनको मुखमा टुलुटुलु हेरिरहेको थिएँ, "छोरो भोक लागेको छ?" यति सुन्नासाथ मेरा आँखा टिलपिलाए। ड्वाँ ड्वाँ रोइदिउँ जस्तो लाग्यो। मसिनो स्वरमा "अँ" मात्रै भन्न सकेँ। "के खान्छौ?" भनेर सोधे, मैले यताउता आँखा डुलाएँ तर केही भन्न सकिन। उहाँ आफैले ठुउउउलो पिलेटमा सिन्के चाउमिन, त्यसमाथि तरकारी र दुइटा अण्डा हालेर दिनुभयो। ग्वाम् ग्वाम् खाएँ। केटाहरू हेरेको हेरेई भए, लास्टमा एकमुठि मिठाइ हातमा हाल्दिएर "बालाई ठुलोबा लाई भेटेथेँ, सोध्नुभएको छ भन्नु है। अब जाओ नानी हो, बाटो लामो छ, फेरी जन्तीसँगै हिँड्न नसकेर छुटौला नि फेरी" भन्नुभयो। मैले फुर्तीसाथ "हस्" भनेर टाउको हल्लाएँ।

जन्ती आएका केही बुढाहरु फर्किँदै थिए, ठुलोबाले मलाई उनैको साथ लगाएर पठाइदिनुभयो। म हिँडेपछि केटाहरू पनि पछिपछि आए। मलाई मसँग भएको मिठाई माग्लान कि भन्ने पीर पर्न थाल्यो। बिहान भर्खरै आएको बाटो चिनेकै थिएँ, साथमा एक मोहोर अझै बाँकी थियो। यीनोरुलाइ मिठाई बाँढ्नु भन्दा त बरु छिटछिटो जान्छु, छोरेपाटन यीनोरु भन्दा पहिले पुग्छु अनि यीनोरुलाई देखाएर बरफ खान्छु भन्ने सोचेँ, अनि खाएका मिठाईँका खोल केटाहरुले देख्ने गरी बाटोमा फाल्दै बुढाहरुलाई छोडेर ओरालै ओरालो एक्लै टाप कसेँ।
- N®B
(यो कथा पोखराका निशांक रानाभाटले लेख्नु भएको हो । उहाँले यस अघि लेख्नुभएका कथा र अनुभुतिहरु  यहाँ गएर पढ्न सकिन्छ । उहाँलाई ट्विटरमा (@being_nrb) फलो गर्न सकिन्छ !)
आकारपोष्ट एन्ड्रोइड एप डाउनलोड गर्नुस्।
Read More...