Skip to main content

पट्ना मै बित्यो दिन... [भाग-४]

बेलुका ८:२० बजेको ट्रेन चढ्न म पट्ना बसपार्कमा बिहान साँढे चार बजे ओर्लिएँ । बिहानको समय भएर होला, मौसम ठन्डा थियो । नौलो ठाउँ भएको र आफूले जिन्दगी मा कहिले ट्रेन नदेखेको र नचढेको कारण आफ्नो ट्रेन राती छुट्ने भएपनि बिहानै पट्ना आइपुगेको थिएँ । ‘गंगानदी’ पार गर्दै गर्दा पट्ना शहर मा बलेका बत्तिहरुले मलाई पट्ना शहर ठुलो होला भन्ने आभाष गराएको थियो । त्यति ठूलो शहरमा कहाँ जाने, स्टेशन कता छ, केही थाहा थिएन । तर पनि मेरो मनमा भने कुनै किसिम को प्लान थिएन, कुनै डर थिएन (अहिले सम्झिँदा आफैँलाई अचम्म लागिरहेको छ) ।

म त्यही बत्तिहरु हेर्दै शहर ठूलो होला भन्ने अनुमान गर्थेँ, अनि कुनै पनि चोक मा पुग्दा, रेल्वे स्टेशन पुग्ने बाटो त्यो होला भने जस्तो लाग्थ्यो । फेरि निरज ले ट्विटरमा, हनुमान मन्दिर नजिक स्टेशन छ भनेको थियो, अनि हनुमान मन्दिर भनेपछि आफ्नो दिमाग मा अर्कै किसिम को छाप परेको थियो । मलाई सर्लाही को हरिऔन मा भएको हनुमान को मुर्ति जस्तै मुर्ति भएको हनुमान मन्दिर पट्ना मा होला भन्ने लागेको थियो, र यो मेरो कोरा कल्पना थियो । हनुमान मन्दिर नजिक स्टेशन नभइ, स्टेशन नजिक हनुमान मन्दिर रहेछ भन्दा फरक नपर्ने रहेछ ।

बिहान साँढे चार बजे पट्ना बसपार्क मा ड्राइभर ले बस रोकेपछि सबै यात्रुहरु बसबाट ओर्लिए । मलाई अघिल्लो दिन खाना खुवाउने इन्डियन आर्मीका गुरुङ दाइ ले सोधे तिमी कता जाने? मैले गुरुङदाइलाई नै उल्टै सोधेँ, तपाई कहाँ जाने? उनले ट्रेन स्टेशन जाने बताए । मैले नि, स्टेशन नै जाने बताएँ । बसपार्क बाटै ‘अटो’ लिएर हामी ट्रेन स्टेशन तिर लाग्यौँ । हैदरावाद जाने नेपाली केटाहरु को समूह पछि नै छुटे, उनीहरु हिँडेर जाँदैथिए ।

स्टेशन को बाहिर पुगेर अटो रोकियो, सायद उत्तर तर्फ गएर अटो रोकिएको थियो, (दिशा पत्ता लगाउन अलि गाह्रो परेको थियो) । उनै गुरुङदाइ ले नै अटो को पैसा तिरे । अटो बाट झर्ने बित्तिकै आफ्नो अगाडि त मान्छे नै मान्छे भुँइभरि सुतिरहेको देखेँ । अनगिन्ति मान्छेहरु खुला आकाशमुनी सुतिरहेका थिए । सुरु मै त्यस्तो, दृश्य देख्दा, के हो के हो जस्तो लाग्यो आफूलाई । गुरुङ दाइ अघि लागे, म उनको पछि पछि लुरुलुरु लागेँ । गुरुङ दाइ गेट बाट भित्र छिरे, म पनि छिरेँ । त्यहाँ भित्रपनि मान्छे नै मान्छे सुतिरहेका थिए, खुट्टा टेक्ने ठाउँ थिएन भन्दा हुन्छ, खुब होशले हिँडनुपर्ने । त्यो घर भित्र छिरेर माथि ‘फ्लाइओभर’ बाट बाटो काट्न थाल्यौँ, त्यो ‘पुल’ मा पनि दायाँ-वाँया मान्छे नै मान्छे तन्ना, गम्छा ओच्छ्याएर सुतिरहेका थिए । लौ, मैले त्यस्तो केही कुरा लिएर आ’को छैन त भने जस्तो त्यतिखेर महशुस भयो । यसरी नै प्लेटफर्म मा सुत्नु पर्यो भने के गर्ने, कसो गर्ने भन्ने लाग्यो ।

फ्लाइओभर मा १,२,३… आदि प्लेटफर्म मा जाने नम्बर भनेर लेखिएको थियो । फ्लाइओभर को पल्लो छेउ पुगेपछि गुरुङ दाइले भने, म त प्लेटफर्म नम्बर १ मा जान्छु, तिमी कता जान्छौ ? म यसो अगाडि जान्छु, उता गएर बस्छु भनेर हात को इशारा गरेँ । ल त म लागेँ है, भनेर उनी फ्लाइओभर बाट प्लेटफार्म नम्बर १ मा उत्रिए, म सिधै अघि बढेँ र स्टेशन को कार्यालयहरु भएको, हनुमान मन्दिर भएपट्टि को स्टेशन मा पुगेछु । अब म नितान्त एक्लो भएँ, ट्रेन को नितीनियम देखि पुर्णत अपरिचित थिएँ । कहाँ गएर चढ्ने, कता चढ्ने, त्यति धेरै डिब्बाहरु हुन्छन्, कसरी आफ्नो सिट पत्ता लगाउने भने झैँ ला्ग्न थाल्यो । हुन त टिकटमा सबै लेखेको थियो, तर पनि टिकट मा लेखेको कुरा राम्रो सँग बुझेको जस्तो आफूलाई लागिरहेको थिएन ।

patna train station in the morning
अगाडि बढेँ, मान्छे नै मान्छे थिए । स्नानघर र बाथरुम भनेर लेखिएको थियो, बाथरुम जानुपर्यो भन्नुपर्ने सोचेँ, तर भित्र भित्तामा आफ्नो सामान को सुरक्षा आफैँ गर्नु भनेको थियो । आफ्नो अजंग को झोला नै बोकेर बाथरुम छिर्नु त भने झैँ लाग्यो, त्यतिबेला महशुस भयो, एउटा साथि भएको भए हुने रहेछ, कम्तिमा झोला त हराउने डर हुँदैन थियो । म बाथरुम तिर गइन,अगाडि नै बढेँ, हनुमान मन्दिर देखेँ । हनुमान मन्दिर तिर कै बाटो मा लागेँ, अटोवालाहरु ‘अटो’ ‘अटो’ भनेर कराइरहेका थिए । फेरि फर्केर स्टेशन को घर भित्र छिरेँ, मान्छेहरु भुँइभरि थिए । भित्र इन्क्वायरीमा पुग्दा फेरि गुरुङ दाइलाई भेटेँ, ए फेरि पो भेटियो भनियो, तर त्यसपछि भेटिएन ।

भोक लागेको लागेको जस्तो भएपछि स्टेशन बाहिर को एक पसलमा गएर चिया खाँए । अनि गाडि पार्किङ गर्ने ठाउँमा मान्छेहरु बसिरहेका थिए, रोडकै आड लिएर, म पनि त्यहि गएर बसेँ । मानवसागर नै देखिन्थ्यो, ट्रेन चढ्न आउने र जानेहरु को लर्को देखिन्थ्यो । म चुपचाप हेरिरहेँ । पत्रिका बेच्नेहरु ले पत्रिका ल्याए, ‘हिन्दुस्तान टाइम्स’ छ भनेर सोधेँ । छ तर हिन्दी मात्र, अंग्रेजी छैन, पत्रिका बेच्नेले भन्यो । खोजेको त अंग्रेजी थिएँ तर नपाएपछि हिन्दि नै पढ्छु भनेँ । पत्रिका लिएँ तर त्यो त अर्कै हिन्दुस्तान नाम गरेको पत्रिका परेछ । पत्रिका हेर्न नै दिक्क लाग्यो तर पनि त्यसैलाई ३-४ पटक ओल्टाइ पल्टाइ हेरिरहेँ ।

अब पट्ना घुम्छु भने झैँ लाग्यो र झोला बोकेर हिँडे । झोला साह्रै भारी थियो, त्यही नि कतै झोला राख्ने उपाय नभएको कारण, झोला नै सँगै बोक्नै पर्ने बाध्यता थियो । ख्यालख्याल मै मैले स्टेशन नजिकै को रोड हुँदै एकफन्को लगाएँ । खै, के के नाम थियो रोडहरु को याद छैन तर पनि झोला बोकेर करिब ३ किलोमिटर हिँडे झैँ लाग्छ । असिन पसिन हुँदै, पट्ना को रोडमा ३ किलोमिटर पैदल नै चक्कर लाएपछि फेरि ‘रेल्वे स्टेशन’ मा पुगेँ । स्टेशन भित्र छिर्दा पहिले प्लाटफर्म नम्बर १ मा पुगिन्थ्यो । एकछिन त्यही प्लाटफर्म मा बस्ने ठाउँ खोजि गरेँ, बल्लतल्ल एक ठाउँमा बस्न मिल्ने ठाउँ पाइयो । झोला राखेँ, बसे, जब म सँगै बसेका मान्छेहरु उठेर गए, मैले झोला को सिरानी बनाएर सुतेँ । म भुइमा नभइ, बेन्च जस्तो अग्लो बनाइएको ठाउँमा सुतेको थिएँ । पछि थाहा भयो, त्यहाँ भित्र त खाना खान पाइने होटलहरु रहेछन्, स्लिपर, एसी आदि क्लासमा जाने यात्रुहरुको लागि बस्ने छुट्टै यात्रु प्रतिक्षालयहरु पनि रहेछन् ।

overhead bridge at patna
ट्रेनहरु आउँदै जाँदै गरिरहेका हुन्थे । पट्ना को स्टेशन निकै ठूलो रहेछ, ८-९ वटा ट्रेन प्लाटफर्महरु रहेछन् । विभिन्न नाम गरेका ट्रेनहरु आउँदै जाँदै गरिरहेका थिए। मान्छेहरु ट्रेनबाट ओर्लिरहेका थिए, चढिरहेका थिए । २०-२२ वटा डिब्बाहरु भएको ट्रेन आउँथ्यो, म छक्क पर्थेँ, मान्छेहरुले आफ्नो सिट कसरी थाहापाउँछन् यति ठूलो ट्रेन मा । कुन डिब्बा को टिकट हो कसरी थाहा पाउने ? मेरो टिकट मा लेखिएको कुरा कसैलाई सोधौँ झैँ लाग्यो तर सोध्दा फेरि उल्टो भन्दिने हो कि, अहिलेसम्म ट्रेन नै चढेको रैनछ भनेर हेप्ने हो कि भनेर, कसैलाई सोधिन । बेलुका सम्म त बुझ्न सक्छु होला, कुनै आइडिया दिमाग मा आउला नि भने झैँ लाग्थ्यो । मिनरल वाटर र स्प्राइट को बोतल २-३ वटै किनियो । अनि त्यहि खाँदै बसियो, तर जब आफू बसेको भित्र होटल छ भन्ने थाहा भयो, गएर खाना खाँए । खाना हाइजेनिक नै भए झैँ लाग्यो र पैसा पनि सस्तो नै लाग्यो ।

कुन ट्रेन कहाँ बाट आउँदैछ, कहाँ जाँदैछ भन्ने कुरा प्लेटफार्म मा बारम्बार माइकिङ भइरहन्थ्यो । प्लेटफर्म मा दर्जनौँ स्थान मा ‘मनिटर’हरु राखिएको थियो, जहाँ ट्रेन को जानकारी बारम्बार प्रसारण गर्थ्यो, त्यसबाहेक २-३ वटा भोजपुरी फिल्म को प्रोमोहरु पनि बारम्बार प्रसारण गर्थ्यो जुन हेर्दा हेर्दा वाक्क र दिक्क भइएको थियो । प्लेटफार्म मा नै फोनबुथहरु पनि रहेछ, घरमा फोन गरेर सकुशल रहेको जानकारी गराएँ । बस्दा बस्दा दिक्क लागेपछि हनुमान मन्दिर तिर लाग्नु पर्ला भन्ने सोच बनाएँ । अगाडि हिँड्दै थिँए, एउटा जोगीले हात मेरो निधार तिर बढायो, बिहान त यस्तो गरि हात बढाउने जोगीलाई झुक्याउँदै हिँडेको थिँए । तर अहिले त हनुमान मन्दिर को जोगी होला, भनेर अडिएँ । उसले टिका लगाइदियो, हातमा डोरो बाँधिदियो, यति गरेपछि भन्छ “बाबा को ५१ रुपैये दे’दो” । परेन फसाद, के गर्ने के गर्ने भयो, उसले फेरि दोहोर्याएर माग्यो र अर्को पटक त धोती नै दान गर्नुपर्छ भन्न थाल्यो । अनि त्यसबाट छुटकारा पाउन ‘५१’ रुपैँया दिँए । यो देखेर होला अर्को जोगी पनि कुद्दै आयो, माता का प्रसाद भन्दै, मैले हम को नहिँ चाहिए भन्दै, त्यसलाई वास्तै नगरी हिँडे ।

बेक्कार बाहिर निस्केछु जस्तो भयो र फेरि प्लाटफर्म नम्बर १ तिरै लागेँ । प्लेटफर्म बाहिर बस्ने ठाउँको अभाव थियो, अत: स्लिपर क्लासका यात्रुहरु प्रतिक्षा गर्ने कोठाभित्र गएर बसेँ । कोठाभित्र टन्नै मान्छे थिए, अनि मान्छे पिच्छे २-३ वटा ठूला ठूला व्यागहरु हुनु त सामान्य थियो । कोठाको भित्रै बाथरुम रहेछ । स्लिपर का यात्रुहरु बस्ने कोठामा बस्दा ब्याग हराउने हो कि भनेर खासै डर लागेन । अनि दिनभरी डुल्दा डुल्दै, आफ से आफ ट्रेन मा कसरी चढ्ने, कहाँ चढ्ने भन्ने कुरा थाहा भइसकेको थियो । स्लिपर भा’को डिब्बा मा सयनयान/स्लिपर भनेर लेखिएको हुँदो रहेछ, अनि नम्बर पनि लेखिएको हुँदो रहेछ, त्यसपछि बाहिर बाट नै सिट यो हो भनेर थाहा पाउन सकिने रहेछ । मेरो टिकट मा S.3|17 लेखिएको थियो, अर्थात स्लिपर डिब्बा नम्बर ३ र सिट नम्बर १७ थियो, जुन सिटमा “आपतकालिन खिड्की” भनेर लेखिएको हुन्थो। प्लेटफार्म नम्बर चाँहि ट्रेन आउने बेला मा मात्र थाहा हुने थियो, र जुनसुकै प्लेटफर्म मा पनि सजिलै पुग्न सकिन्थ्यो । ट्रेन आएपछि आफ्नै डिब्बा मा आफ्नै सिटमा पुग्न सक्छु भनेर विश्वस्त भएपछि घरमा फेरि फोन गरेर आफू सजिलै जानसक्ने जानकारी गराएँ । पटना मा हुने साथीलाई पनि फोन गरेँ तर त्यही बिहान उ पट्नाबाट बाहिर गएको रहेछ, उसँग भेट भएन । म स्लिपर का यात्रुहरु बसेको कोठामा, आफ्नो ट्रेन कतिबेला आउँछ भन्ने प्रतिक्षा गरेर बसिरहेँ ।

क्रमश…

पहिलो भाग : पहिलो पटक मातृभुमी छाड्दा… [भाग–१]
दोश्रो भाग : पहिलो पटक रक्सौलमा… [भाग-२]
तेस्रो भाग : रक्सौल टु पट्ना : नाइट बसमा सरर… [भाग-३]
चौथो भाग : पट्ना मै बित्यो दिन… [भाग-४]
पाँचौ भाग : अनि पट्नाबाट रेल चढियो… [भाग-५]
छैठौँ भाग : रेलमा ४८ घन्टा ! पटना देखि बेंगलोर सम्म ! भो-नकुरागरम !!! [भाग-६]

Comments

  1. पढ्दै छु है म ;)

    ReplyDelete
  2. but Patna is also a very dirty place...no judgement...but still, it's a dirty place, isn't it?

    ReplyDelete
  3. अनी बेङ्लोरको कुरा नि लेखूम न यार 

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free. Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP: Install: Run setup file; Go to control Panel; Open Language and Regional settings; Open Regional Language Options; Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages): Click apply-it might ask for windows CD: Insert CD or you can directly copy "i386" files too; And install all: then you have done; Click for details; Then click add a tab; A new popup will appear: Select "Sanskrit" in the first box; Select "Nepali unicode (romanized)" in second box; Click "ok"; You have successfully installed it; P

हाम्रो नेपाली किबोर्डमा अब नेपाली स्टिकरहरु

नयाँ वर्ष २०१९ को अवसर पारेर हाम्रो पात्रो ले हाम्रो नेपाली किबोर्डको नयाँ संस्करण सार्वजनिक गरेकोछ । नयाँ थिम, इमोजी तथा नेपाली स्टिकरहरु सहित आएको हाम्रो नेपाली किबोर्ड को नयाँ संस्करण हिजोबाट गुगल प्लेस्टोरमा उपलब्ध छ । हाम्रो नेपाली किबोर्डमा नयाँ के छ? स्टिकर हाम्रो नेपाली किबोर्डको नयाँ संस्करणमा नेपाली परिवेश झल्काउने विभिन्न नेपाली पात्रहरु सहितको स्टिकरहरु राखिएकोछ । मेसेन्जर, भाइबर, ह्वाट्सएप, स्काइप, टेलिग्राम, फेसबुक, ट्विटर, इन्स्टाग्राम आदि जुनसुकै एप्लिकेशनमा पनि प्रयोग गर्न मिल्ने यी नेपाली स्टिकरहरुले प्रयोगकर्तालाई नयाँ अनुभव दिनेछ । नेपाली पारा, हाम्रो साथी, नयाँ वर्ष, संगी, हाम्रो कान्छा, हाम्रो कान्छी, नक्कली, र बौचा व मैचासमेत गरी आठ किसिमका स्टिकरहरु समावेश गरिएकोछ । हाम्रो नेपाली किबोर्डको इमोजी खण्डमा गएर यी स्टिकरहरु प्रयोग गर्न सकिन्छ । थिम हाम्रो नेपाली किबोर्डको यस संस्करणमा नयाँ किबोर्ड थिम पनि थपिएको छ । हाम्रो नेपाली किबोर्डको सेटिङमा गएर आफूलाई मन पर्ने थिम छान्न सकिन्छ । डार्क तथा लाइट गरेर हाललाई दुई डिजाइनमा किबोर्ड थिम उपलब्ध छ । चलनचल्तिको “ब

सामाजिक सञ्जालमा सुरक्षित रहने तरिका

सामाजिक सञ्जाल चलाउने पनि आफ्नै तौरतरिका छन्, जसलाई नजरअन्दाज गरिँदा सामाजिक सञ्जालले समस्या सिर्जना गरिरहेका पनि छन् । सामाजिक सञ्जालका प्रयोगकर्ता एक करोडभन्दा धेरै रहेको देशमा छिटपुट घटनालाई लिएर पूरै सामाजिक सञ्जाल नै असामाजिक छ भन्न मिल्दैन । मूलधारका मिडिया रेडियो, पत्रिका, टेलिभिजनजस्तो सामाजिक सञ्जाल एकोहोरो छैन । सामाजिक सञ्जालको बनोट नै फरक छ, यो दोहोरो हुन्छ । दोहोरो हुनेबित्तिकै उठान गरिएका विषयमा केही घर्षण हुनु, वादविवाद हुनु, तर्कवितर्क हुनु, केही तलमाथिका कुरा हुनु एकदम सामान्य हो । प्रयोगकर्ताले सामाजिक सञ्जालको बनोट बुझ्ने वा यस्ता प्लेटफर्मका फिचरको सदुपयोग गर्ने हो भने यी कुरा अत्यन्तै सामान्य लाग्छन् । सबै कुरा प्रविधिले समाधान गर्न सम्भव छैन, तर सामाजिक सञ्जालमा देखिने, भोगिने प्रायः कुरा भने प्रविधिबाटै समाधान गर्न सक्ने अवस्था छ । सामाजिक सञ्जाल तथा इन्टरनेट प्रयोगकर्ताले अरूलाई दोष लगाउनुपहिले आफ्नो थैलो बलियोसँग कसौँ भन्ने कुरा मनन गर्न जरुरी छ । मोबाइलमा मात्रै इन्टरनेट चलाउने अधिकांश प्रयोगकर्ताका लागि अहिले फेसबुक र भाइबर भनेकै इन्टरनेट हो भन्ने भ्रम छ 

फेसबुक न्युजफिड अपडेट - पेजलाई झनै गाह्रो

अमेरिकामा भएको पछिल्लो राष्ट्रपति निर्वाचनको परिणाम सार्वजनिक भएसँगै फेसबुक लगायत विभिन्न सोसल मिडिया साइटहरुको उपयोगिताबारे व्यापक बहस सुरु भएको थियो । "फेक न्युज"को बिगबिगीले गर्दा फेसबुक, एकहिसाबमा फेकबुकमा परिणत भयो । प्राय: फेक न्युजहरु नै धेरै सेयर हुने र भाइरल हुन थाले । धेरै सेयर हुँदा, स्वाभावत: "फेक न्युज" पनि साँच्चै हो भन्न थालियो । कहिँकति अनुसन्धान छैन, फलानोले एकथरि पेजबाट समाचार सेयर गर्छ, अर्कोले सेयर गर्छ, अर्कोले गर्छ, असत्य तथा काल्पनिक समाचारहरु कै बोलबाला देखियो । नेपालमा भएको पछिल्लो निर्वाचनमा पनि प्रचारवाजी शैलीका मनगढन्ते तथा काल्पनिक समाचारहरु भाइरल भए । फलाना र चिलाना पार्टि, मान्छे पिच्छेका अनलाइन समाचार पोर्टल, फेसबुकको न्युजफिड हेर्न नै दिक्क लाग्ने किसिमको थियो । सबैभन्दा अनौठो लाग्ने चाँहि, मान्छेहरु फेसबुकमा फलाना समाचार पोर्टलले लेखेको भन्दै सेयर गरिरहेका भेटिन्थे । अझ के भने, नेपालका ठूला प्रकाशनहरु सँग ठ्याक्कै मिल्ने नामहरु राखेर काल्पनिक समाचारको व्यापार गर्ने समूहहरु नै छन् । उदाहरणको लागि, कान्तिपुरले यस्तो उस्तो लेख्यो

पाँच करोड फेसबुक प्रयोगकर्ताको तथ्यांक दुरुपयोग

५ करोड फेसबुक प्रयोगकर्ताको तथ्यांक चोरी भएको खबर केही दिन पहिले गार्डियन तथा न्युयोर्क टाइम्स ले प्रकाशित गरेको थियो । प्रयोगकर्ताको जानकारी विना फेसबुकबाट लिइएको उक्त तथ्यांकलाई क्याम्ब्रिज एनालिटिका भन्ने कम्पनीले अनधिकृत रुपमा प्रयोग गरेको दावी गर्दै, क्याम्ब्रिज एनालिटिका’का भूतपूर्व इन्जिनियर क्रिस्टोफर वाइलीले गार्डियनलाई अन्तरवार्ता दिएर यी कुराहरु मिडियामा सार्वजनिक गरेका थिए । क्रिस्टोफरका अनुसार क्याम्ब्रिज एनालिटिकाले २०१४ मा एउटा एप मार्फत करिब ५ करोड फेसबुक प्रयोगकर्ताहरुको तथ्यांक चोरी गरेको थियो । क्याम्ब्रिज एनालिटिका र फेसबुककै विषयमा गार्डियनले पहिले नै २०१५ मा समाचार प्रकाशित गरेको थियो । उक्त समाचार पछि फेसबुकले क्याम्ब्रिज एनालिटिकालाई तथ्यांक मेटाउन भनेको र एनालिटिकाले तथ्यांक मेटाएको जानकारी फेसबुकलाई गराएको थियो । तर दुबै कम्पनीले यो कुरालाई गुपचुप राखेका थिए, अझ उल्टै फेसबुकले जथाभावी समाचार लेखेको भन्दै गार्डियनलाई मुद्दा हाल्ने धम्कि दिएको थियो भने क्याम्ब्रिज एनालिटिकाले तथ्यांक सुरक्षित नै राखेको थियो । त्यही चोरी गरिएको प्रयोगकर्ताहरुको तथ्यांकलाई

मोदी र ट्विटर ट्रेन्ड [पडकास्ट 📻 ]

यो अंकमा भारतिय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदी नेपाल भ्रमणमा आउँदा ट्विटरमा चलेको #BlockadeWasCrimeMrModi (नाकाबन्दी अपराध हो, मिस्टर मोदी) ट्रेन्ड र ट्विटर ट्रेन्ड कसरी हुन्छ भन्ने बारेमा कुरा गर्दैछु । मोदी जनकपुरमा आइपुग्ने बित्तिकै एक्कासी #BlockadeWasCrimeMrModi ट्विटरको ट्रेन्ड लिस्टबाट हरायो । हामीले सेन्सरसिपको शंका गरिरहँदा केही घन्टापछि त्यही ट्रेन्ड पुन: देखापर्‍यो । विगतमा बाहिर भएका केही ट्रेन्डहरु फेसबुक तथा ट्विटरले 'ट्विक' गरेको भन्ने खबर आएका कारण, सुरुमा यो सेन्सरसिप नै हो भन्ने लाग्यो । तर उक्त ट्रेन्ड ट्विटरबाट हराएर केही घन्टापछि फेरि आएबाट, सेन्सरसिप हैन भन्ने लाग्यो । मोदी र ट्विटर ट्रेन्डबारेको यो पडकास्ट 📻 सुन्नुहोस् ट्विटर ट्रेन्ड कसरी हुन्छ? ट्विटरमा ट्रेन्ड हुन यति नै ट्विट हुनुपर्छ भनेर कहिँ उल्लेख गरेको पाइँदैन तर पनि केही कुरा ट्रेन्डमा देखिनको लागि त्यस विषयमा एकैपटक, धेरै ठाउँबाट धेरैले एउटै विषय ट्विट गरेको हुनुपर्छ । एउटै विषयमा हजारौँले दिनभरि ट्विट गर्दा त्यो ट्रेन्डिङ टपिकमा देखिन्छ भन्ने हुँदैन । ट्विटरमा ट्रेन्ड हुन, कुनै पनि विष

Subscribe to Aakar Post