Skip to main content

के इतिहासलाई मेट्दै जाने हो ? [सन्दर्भ : एकता दिवस] #opinion

If you want to understand today, you have to search yesterday.  ~ Pearl Buck

पर्ल बक ले भनेझैँ, आजलाई बुझ्न इतिहास खोज्नु पर्ने हुन्छ ! तर हामी यस्तो कालखण्ड मा आइपुगेका छौँ कि जहाँ हामी इतिहासलाई लत्याउँदैछौँ । हामी इतिहास का विर विरंगनाहरु ले बगाएको रगत र पसिना को अवमुल्यन गर्दैछौँ । तत्कालिन समय मा सही ठहरिएका र ठहराइएका कदमहरुलाई हामी अहिले ईतिहास को कालो धब्बा भनेर, हाम्रा पुर्खाहरुलाई तथानाम गाली गरिरहेका छौँ । उनीहरु को योगदान को कदर हामीले खै, गरेको ? आज पुष २७ पृथ्वी जयन्ती तथा राष्ट्रिय एकता दिवस  तर हामी आज आएर उनै राष्ट्रनिर्मातालाई दोषी ठहर्याइरहेका छौँ । अनि यो ‘एकता’ भन्ने शब्दै मात्र पनि हामीलाई कुन चरा को नाम हो भन्ने भइसक्यो !

prithvi_narayan_bgराजतन्त्र फ्याँकेर मुलुक लोकतन्त्र हुँदै गणतन्त्र मा प्रवेश गर्यो । अघिल्लो वर्ष सम्म ‘एकता दिवस’, ‘पृथ्वी जयन्ती’ मनाइरहेकालाई, पछिल्लो वर्ष देखि पृथ्वी जयन्ती मनाउनु भनेको, महापाप हो भन्ने झैँ लाग्यो । पृथ्वी जयन्ती कै दिन एकता दिवस मनाइएको पनि, उनीहरुलाई चित्त बुझेन, कारण पृथ्वीनारायण शाह शाहवंशिय राजा थिए, अनि अहिले देशमा गणतन्त्र आएर राष्ट्रपति हुने प्रचलन छ ।

आज आएर एउटा कुरा ले मेरो टाउको निकै खाइरहेको छ । के पृथ्वीनारायण ले एकिकरण अभियान गर्नु ईतिहास कै सबैभन्दा ठूलो भुल हो त ? के उनले एउटै  राज्य बनाइदिएको कारण, नेपाल देश का हामी नेपाली नागरिक भन्दा कसैले गर्व को महसुश गर्दैन हो ? बाइसे, चौविसे राज्य जोडेर विशाल नेपाल को निर्माण कदम गलत थियो ? पृथ्वीनारायण ले, आफ्नै महत्वकांक्षा ले गर्दा, या अरु भन्दा शक्तिशाली र ठूलो  बन्ने सपना देखेर नै, या सन्कीपन देखाएर नै सबै राज्यहरु सँग युद्ध गर्दै हिँडे होलान् । तर तत्कालिन परिवेश मा के यो कदम सही थिएन र ? तत्कालमा मात्र होइन, अहिले पनि, विशाल नेपाल अनि हामी नेपाली भन्न पाउनु एउटा गौरव को विषय हैन र ?

historical_king_prithvi_narayan_shaha_showing_nuwakot_darbar_to_his_troopsअहिले का नेपाली नेता का सन्की मगज र केही नागरिक समाज भनिएका पार्टि का झण्डा उढेर बस्नेहरुले ईतिहासका ती महान नायक को खिल्ली उडाइरहेछन् । उनले सानातिना राज्यहरु माथि फट्याईगरे, बल र छल गरेर जिते, किर्तिपुरवासी को नाक काटिदिए, पाटन, भक्तपुर र कान्तिपुर मा पनि उपद्रो मच्चाए भन्दै उनलाई, ईतिहास कै सबैभन्दा खराब पात्र ठहर्याउने प्रयास भइरहेको छ । यति सम्म कि, शाहवंशिय राजाहरु का सालिकहरु तोडिए, फोडिए । त्यस समय मा पृथ्वी नारायण ले, एकिकरण अभियान को थालनी गरेर, विशाल नेपाल को निर्माण गर्न खोज्नु नराम्रो हो भने, के एकै देश भित्रका दाजुभाइहरु मारेर सत्ता मा पुगेको माओवादी को ‘जनयुद्ध’ भन्ने चाँहि  राम्रो हो त ?

माओवादीहरु कै हुटहुटी मा लागेर, अन्य सबै राजनितिक पार्टिहरु ले पनि आफ्नो कर्तव्य बिर्से, यति सम्म कि, ती नेताहरु अघिल्लो वर्ष सम्म ‘दाम’ चढाएर ज्ञानेन्द्र को दर्शन गर्दै थिए । यसले देखाउँछ नेपाली नेताहरु के देखि के सम्म गर्न सक्छन्, आफ्नो दुनो सोझ्याउन को लागि । यो सन्दर्भ मा  ‘दाम’ चढाएर उनीहरुको दर्शन गर भनेको हैन, ईतिहासलाई नबिर्स भन्न मात्र खोजिएको हो । राजा नै चाहिन्छ भन्न खोजिएको हैन र राजतन्त्र नै ठीक छ भन्न  पनि खोजिएको हैन । यहाँ मात्र इतिहासका नायक प्रति देखाइएको वितृ्ष्णा प्रति आफ्नो फरक मत राख्नखोजिएको हो ।

के कति कारण ले, हामीले राष्ट्रिय एकता का प्रतिक मानिएका पृथ्वीनारायण शाह को योगदानलाई लत्याउँदै छौँ ? के उनी शाहवंशिय राजा भएकै कारण, उनी प्रति यति धेरै वितृ्ष्णा उत्पन्न गराइएको हो ? के कारण ले उनले सुरु गरेको अभियानलाई हामी गलत भन्ने प्रमाणित गर्न सक्छौँ ? उनी गोरखा का राजा भएर पनि, काठमाडौँलाई राजधानी बनाएको बाट हामी उनी प्रति रुष्ट भएका हौँ ? या काठमाडौँ उपत्यकका राज्यहरु जितेर,अनि तत्कालिन जनता प्रति दुर्व्यव्यवहार गरेको भनेर, हामी उनी प्रति रुष्ट हुने हो ? यदि त्यसो हो भने, हाम्रो देशलाई १३ वर्ष सम्म युद्ध मा होमेर, नेपाल र नेपाली को दुर्व्यव्यवहार गराउने, देशलाई उधोगति मा लाने, हजारौँ हजार नेपाली को बलि दिने, शान्ती क्षेत्रलाई कुरुक्षेत्र बनाउने, सोझा साझा नेपाली जनतालाई लुटेर र भुटेर खाने, माओवादीलाई के भन्ने ? पृथ्वीनारायण को कदम चाँही जायज नहुने,तर यीनका मान्छे मार्ने उद्योग र उपद्रोलाई चाँहि जायज मान्ने हो ?

यहाँ माओवादी को तुच्छ मान्छे मार्ने कार्य र पृथ्वी नारायण को सिंगो नेपाल बनाउने अभियान को ‘कम्परेरिजन’ गर्न खोजेको  हैन । तर यहाँ माओवादी को कुरा किन उठाइरहेको छु भने, ईतिहास र ईतिहासका नायकहरुलाई उनीहरुले गलत ढंग ले परिभाषित गरिदिए । उनीहरुले नेपाल एकिकरण गर्नुलाई नै ठूलो गल्ति देखाइदिए र उनलाई सामन्ती को बिल्ला भिराइदिए । माओवादीले चाँही के गर्दैछ ? लुटकै र चोरी कै गाडी चढेर हिँड्दैछन्, मजदुर भनेका गलैँचा मा काम गर्ने कामदार हुन् भन्ने परिभाषा दिँदैछन् । पार्टि का केन्द्रिय नेता र जनता बिच कति खाडल छ भन्ने अनुमान सबैले लाउन सक्छन् । हामी काम्रेड प्रचण्ड को लवाइ, खवाइ र बसाइ हेर्न सक्छौँ, के कामरेड ले सबै नेपाली को प्रतिनिधित्व गरेका छन् त । कुरै गर्ने हो भने, हजारौँ मानिस अहिले पनि सडक मै सुत्छन्, सडक मै जिन्दगी बित्छ तर कामरेडहरु, त ठूलै महल मै बस्छन् हैन र ? हामीले उनीहरुलाई पनि सामन्ती भनेर बिल्ला भिराइदिए हुन्छ ? किनकी विचरा कार्यकर्ता ले जनताको लुटेर ल्याएको पैसा मै त ती नेताहरु पनि पौडीखेलिरहेकाछन्, ठूला ठूला भाषण ठोकिरहेकाछन् । यीनिहरु चाँहि सामन्ती नहुने,तर राज्य ठूलो पार्ने सपना देखेर युद्ध मोर्चा मा सँगै लड्न जाने तत्कालिन राजा चाँही सामन्ती र शोषकी भए ?  माओवादीले नै राष्ट्रिय एकता, पृथ्वी जयन्ती आदि का सम्बन्ध मा कुरा उठाएको हुनाले, ईतिहासलाई अतिरञ्जित बनाउने श्रेय माओवादीलाई नै जान्छ।

लौ, एकछिनलाई मानिलिउँ राजाहरु सामन्ती र शोषकी नै थिए तर यसो हुँदै मा के देशको इतिहास नै परिवर्तन हुन्छ र ? के उनीहरु को योगदान को कुनै कदर नै हुँदैन त ? राणाशासनलाई सबले नराम्रो ठहर्याउँछन् तर पनि देवशमशेर, गेहेन्द्र शमशेरलाई किन हामी राम्रो मान्छौँ ? सतिप्रथा को उन्मुलन गराउने चन्द्र शमशेरलाई हामीले भुल्न मिल्छ ? त्रिभुवन जोडिएकै कारण हामी विश्वविद्यालय को नाम परिवर्तन गर्न उद्यत छौँ । तर कुरा नाम परिवर्तन ले टुंगिदैन, जब सम्म आफूमा राम्रो संस्कार को विकास गर्न सक्दैन । जबसम्म ईतिहासले हामीलाई के दियो र हामीले देशलाई वर्तमान र भविष्य को लागि के दिइरहेका छौँ भन्ने मनन गर्न सक्दैनौँ, तबसम्म ईतिहासलाई मोड्न खोज्नु भनेको आफ्नै खुट्टा मा बञ्चरो हान्नु सरह हो । हामी ले वर्तमान मा युद्ध पायौँ अनि प्रतिगमनतिर बढ्दै गएको देश पायौँ । युद्ध ले हामीलाई फेरि ५० औँ वर्ष पछाडि धकेलिदियो, विकास को बाटो मा ।

कुरो र कुलो जता लग्यो त्यतै जान्छन् तर पनि हाम्रो आग्रह भनेको, ईतिहासलाई भुल्ने काम नगरौँ । हाम्रो वर्तमान ईतिहास को जग मा अडिएको छ, र बर्षौँ का अनुभवहरु बाट हामी अगाडि बढ्न सक्छौँ । ईतिहासका युद्ध  नराम्रो हो भन्ने हामी ठहर गर्छौँ भने,भविष्यमा फेरि फेरि युद्ध नगरिने प्रतिवध्दता हामीले गर्न सक्नुपर्छ । सक्नुस् राम्रो गर्नुस तर इतिहासलाई तोडमोड गरेर आफू अनुकल व्याख्या भने नगर्नुस् ।  हाम्रो ईतिहास हाम्रो चिनारी हो, हामी नेपालीहरु को गौरव र प्रतिष्ठा को विषय हो । आफ्ना पुर्खाहरु को योगदान को अवमुल्यन नगरौँ, उनीहरु को रगत पसिना को गलत व्याख्या नगरौँ । आफ्नो ईज्जत  र प्रतिष्ठा सँग जोडिएका ईतिहासका धरोहरहरुको सम्मान गर्न सक्दैनौँ भने अवमुल्यन पनि नगरौँ । उनीहरु त्यतिखेर थिए र त यतिबेला, नेपाल र नेपाली भनेर गर्व गर्न पाइएको छ हैन र ?

आज पुष २७, पृथ्वी जयन्ती ! राष्ट्रनिर्मातामा हार्दिक श्रद्धाञ्जली ! सबै साथीहरुमा राष्ट्रिय एकता दिवसको हार्दिक मंगलमय शुभकामना ! आजको एकता दिवस ले नेपाली राजनतिक पार्टिहरुका मगज मा ‘एकता’ भन्ने शब्द फेरि रोपिदियोस् । फेरि पनि शुभकामना !

Comments

  1. आकारजीको विवेचना ओजपूर्ण लाग्यो । इतिहासको विवेचना गर्दा राजनीतिक दाउपेच र सस्तो लोकप्रीयतालाई मात्र आधार बनाइनु राम्रो हैन । यदि पृथ्वीनारायण शाहको बृहत राज्य निर्माणको अभियानले कुनै जाति वा सम्प्रदायलाई चोट पुगेको भए तथ्यपरक भएर त्यसको पनि चर्चा गर्न सकिन्छ तर पृथ्वीनारायण शाह र उनको अभियानको मूल्याङ्कन आजका राजनीतिक वा सामाजिक आदर्शको कसीमा राखेर गरिनु हुँदैन ।

    ReplyDelete
  2. धेरै राम्रो लेख .. Keep it up!

    ReplyDelete
  3. I will leave it here!
    http://www.youtube.com/watch?v=QCq2T7zclXY

    ReplyDelete
  4. I will leave it here!

    http://www.youtube.com/watch?v=QCq2T7zclXY

    ReplyDelete
  5. विशाल नेपाल को निर्माण गर्न खोज्नु नराम्रो हो भने, के एकै देश भित्रका
    दाजुभाइहरु मारेर सत्ता मा पुगेको माओवादी को ‘जनयुद्ध’ भन्ने चाँहि
    राम्रो हो त ?
    ati gahakilo kuro

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free. Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP: Install: Run setup file; Go to control Panel; Open Language and Regional settings; Open Regional Language Options; Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages): Click apply-it might ask for windows CD: Insert CD or you can directly copy "i386" files too; And install all: then you have done; Click for details; Then click add a tab; A new popup will appear: Select "Sanskrit" in the first box; Select "Nepali unicode (romanized)" in second box; Click "ok"; You have successfully installed it; P

वनेपा मा बाढि

गएराती देखि बिहान अबेर सम्म लगातार पानी परिरह्‍यो । खडेरी लागेको र गर्मी बढेका कारण पनि धेरै पछि परेको पानीले धेरैलाई आड भरोसा दिएको छ । पर्दा फिटिक्कै नपर्ने अनि पर्दा अत्याधिक पर्ने भएका कारण आज केही ठाउँको जनजिवन प्रभावित रहे । काठमाडौँ मा त थुप्रिएको फोहोर अनि त्यस माथि परेको पानी का कारण सडक मा हिँडिनसक्नु भएको छ । त्यस्तै मनोहरा खोला किनारा मा बसोबास गर्ने सुकुम्बासीहरुलाई पनि बाढि ले प्रभावित गरेको छ । यसैगरि भक्तपुर को ठिमी क्षेत्रमा पनि हनुमन्ते खोला मा आएको बाढिका कारण जनजिवन अस्तव्यस्त बनेको छ । बाढि घरभित्र पसेको छ, अनि रोड बाट पनि बाढि बगेको छ । हिम इलेक्ट्रोनिक्स, श्रद्धा नर्सिङ क्याम्पस, सा:ख टोरस्टिल को डिपो, श्यामा श्यामा धाम जलमग्न देखिन्थे । त्यस्तै वनेपा को पश्चिमी छेउ मा रहेको पुण्यमति खोला मा बाढि आएका कारण दिउँसो केही घन्टा सडक अबरुद्ध भएको थियो । खोला बाट बग्नुपर्ने पानी सडक बाट नै बग्न थालेपछि, यातायात आवागमन ठप्प बनेको थियो । पछि बेलुका ४ बजे तिर देखि एक एक ओटा गर्दै पालै पालो गाडिहरु पास गराइएको थियो । बाढि प्रभावित क्षेत्रमा उल्लेख्य मात्रामा प्रहरी परिचालन

ठगाईमा उपभोक्ता

के तपाईहरुलाई थाहा छ, एनटिसि, स्पाइस र युटिएल का रिचार्ज कार्डहरुका कारण ठूलो संङ्ख्यामा उपभोक्ता ठगिएकाछन् भने व्यापारीहरु यसैबाट लाखौँ कुम्ल्याउँदै छन् । खासमा याद नगरिने तर प्राय: सँधै खड्किने कुरा हो, ब्यालेन्स ट्रान्सफर या नयाँ रिचार्ज कार्ड किन्दा त्यससँगै व्यापारीलाई दिनुपर्ने चार्ज । चाहे तपाई, १०, २०, ५० या १०० वा २०० कै रिचार्ज किन नगर्नुहोस्, व्यापारीहरु ले हामी बाट ५ रुपैँया बढि लिन्छन् । १० को रिचार्ज गर्नुपरे, १५ रुपैँया, अनि १०० को रिचार्ज गर्नु परेपनि १०५ रुपैँया । विचार गरौँ त, व्यापारीहरुले १०० रुपैँया कै कार्डबाट अधिकतम ५० रुपैँया सम्म कमाउन सक्ने रहेछन्, यदि त्यसबाट १० जनाले १०-१० रुपैँया को रिचार्ज गरेमा ! नेपाल टेलिकम ले ५० र १०० रुपैयाँ को रिचार्ज कार्डहरु भर्खरै निकालेको छ । अनि ती कार्डहरुमा अधिकतम खुद्रा मुल्य भनेर क्रमश ५१ रुपैँया र १०२ रुपैँया राखिएको छ, भ्याट सहित । तर ती कार्डहरु आम उपभोक्ता ले किन्दा भने क्रमश ५५ रुपैयाँ र १०५ रुपैँया पर्ने गरेको छ, अझ उस्तै ठाऊँमा परे १०० रुपैँया को कार्डलाई ११० रुपैँया नै लिनेगरिएको छ । के व्यापारीहरुले, साइबर क्याफे, प

पहिलो पटक मातृभुमी छाड्दा… [भाग–१]

“आप कहाँ तक जाएंगे?, रक्सौल रक्सौल” बिरगंज बसपार्कमा ओर्लन नपाइ एउटा टाङ्गावालाले सोध्यो । वास्ता गरिन, यतै तिर हो भनेर हात ले ईशारा गरेँ । १३ जुन सोमबार, बिहानको ११ बज्दै थियो, घर बाट यस्तै ८ बजे तिर हिँडिएको थियो । ब्याग भारी भएपनि बोक्न सकिने किसिमको भिर्ने ब्याग (ब्याकप्याक) थियो । त्यो ब्यागभित्र ल्यापटप सहितको अर्को ब्याग पनि अटाएको थियो । पहिलो पटक, म रक्सौल छिर्दै थिएँ, अझ भनौँ मेरो लागि पुरै नौलो यात्रा थियो । पहिलो पटक, विरानो ठाउँमा एक्लै जाने हिम्मत पलाएको थियो, तर घरमा भने साथी खोजेर जानु, एक्लै नजानु भनेर धेरै पिर गरिरहनुभएको थियो । एक्लो यात्रा गर्ने भए पनि, मनमा कुनै किसिमको डर रत्तिभर थिएन, आफूलाई भनेको ठाउँमा सकुशल पुग्छु, ठगे त्यही ५०-१०० ठग्लान्, त्यति ठगिएपनि मतलब छैन, सबै सिकिन्छ बिस्तारै भन्ने जस्तो लागिरहेथ्यो । नयाँरोडमा आएर बस चढियो, जनकपुर बिरगंजको । मिनिबस साह्रै भिड थियो, म ब्याग बोकेर भित्र छिरेँ, खलासी कराउन थाल्यो । ब्याग यता दिनु डिक्कीमा हाल्नुपर्छ, भित्र खाली छैन, मान्छे उभ्न त त्यस्तो गाह्रो छ । तर म ब्याग आफू सँगै राख्ने मनस्थितिमा थिँए । घरमा ममी

प्रवृत्ति

विगत केही दिन यता, म भिन्नै महशुस गर्दैछु, निसास्सिएको जस्तो गुम्सिएको जस्तो । त्यो भन्दा बढि हिन भावना ले सताइरहेछ । म मष्तिष्क ले भन्दा मन ले सोच्ने भएको छु, अनि मन ले सोच्दा धेरै नै गल्तिहरु हुने रहेछन्, धेरै नै हिन भावनाहरु आउँदारहेछन् । मलाई आजकल यस्तो लाग्दैछ कि, म कुनै अनजान सभ्यताको एउटा भग्नावशेषमा बाँचेको बेमहत्व को सालिक हुँ, आकार रुपरहित शिलालेख हुँ, जसलाई कसैले पढ्न सक्दैन, बुझ्न सक्दैन, बुझेर पनि महत्व रहँदैन.... सायद म केही पनि होइन, केही होइन ! म के गरौँ, कसो गरौँ साह्रै अलमल र दुविधमा परेको छु । म धेरै रिसाउनथालेको छु, झ्वाट्ट रिस उठ्न थालेको छ अनि बुझ्दैछु हानी आफैँलाई नै भइरहेको छ । यहाँ कोही के भन्छन् कोही के, अनेक अर्थ छन् सबैका । मेरो कुरा सुन्नेहरु, सुनेर पनि बुझ्दैनन् या बुझ्नचाहँदैनन् । या म नै कुरा बुझाउन नसक्ने भएको हुँ कि जस्तो पनि लाग्छ । कुरा त हो पनि, अनि आफूले गरेका हरेक कुरा ठिक छ भन्ने ठान्छु , म अलि अल्प कुरा गर्छु, कुरा पुरा हुन पाउँदैन अनि त्यसैको धेरै अर्थ निकाल्छन्, मान्छेहरु । पुरै कुरा भन्न नसक्नु मा मेरो गल्ति हो या, आधि कुरा मात्र सुनेर अरु अ

म छोरी

म छोरी, म आइमाई जात, म नारी । आज म तृप्ती अनुभव गरिरहेको छु । मलाई लाग्छ आज मेरो जित भएको छ, आज म आनन्दले भरिपुर्ण छु । उ हेर, मेरी आमा चिच्याई चिच्याई रोइरहेकी छिन्, उता बुवा पनि त्यस्तै । साना साना भाइबहिनी चाँहि बुझ्दैनन्, यस्तो ठूलो कुरा । सायद तपाई को अनुमान मिल्न सक्छ… हो म अब यस संसार मा छैन, म मरिसेकेकी छु, हो म मरिसकेकी छु । हो, मैले आफूले आफैँलाई मृत्यु दिएकी छु र म यो गर्व को साथ बताउँदैछु । हो, मैले आत्महत्या गरेँ । अनि यही आत्महत्या को विषयमा धेरै प्रश्न उठिरहेकाछन्, मान्छेहरु कानेखुशी गर्दैछन् । त्यो छिमेकी आइमाई, उ हेर्नुस् खासखुस गर्दैछिन् । मेरो चरित्र मा दाग लगाउँदैछन्, म मा नभएको खोट र दाग पनि देखाउन खोज्दैछन् उनीहरु । समाजमा केटा ले आत्महत्या गर्‍यो भने, “टेन्सन” ले, या अरु कुनै वाहाना… अनि किशोरी केटी ले आत्महत्या गरी भने, ‘गर्भवति भएको’, कि ‘प्रेम मा धोका पाएको’ वा सिधै ‘चरित्रहिन’ भएको आरोप । मलाई पनि यस्तो लान्छना लाग्नु स्वभाविक हो । तर भित्री कुरा त कसलाई थाहा हुन्छ हैन र ? के हामी अरु को मन पढ्न सक्छौँ र ? धेरै के भन्नु तर मैले आफूलाई चाँहि मृत्यु दिँए ।

Subscribe to Aakar Post