पाइला - २ [Story]

च्याट मा अल्झिँदा अल्झिँदा रात को १ बजिसकेछ, अब त सुत्नु पर्छ । भोलि फेरि रिपोर्टिङ मा जानुछ । कहिलेकाँहि आफैँ देखि रिस उठ्छ, यो फेसबुक ले गर्दा, कत्ति टाइम खाइदिन्छ भने । फेरि मान्छेहरु पनि कस्ता हु्न्छन् भने, कहिलेकाँहि त फेसबुक नै नचलाउँ झैँ लाग्छ । तर के गर्नु २-३ दिन मै फेरि चलाउँ चलाउँ लागिहाल्छ, अस्ति भर्खर पनि डिएक्टिभ गरेकै त थिँए नि ।

हुन नि, केटाहरु कस्ता खत्तम हुन्छन् भने, केटी देख्ने बित्तिकै फेसबुक मा एड गरिहाल्छन् । रिस्सै उठ्ने क्या, चिन्नु न जान्नु, म्यासेज पठा’छ, फ्रेन्ड रिक्वेष्ट गर्या छ । अझ राम्रो फोटो त राख्नै नहुने, अहिले भने आफूले फोटो नराख्या भएर, फेसबुक मा फ्रेन्ड रिक्वेष्ट आउनै छोड्या छ । हाइसञ्चो भा’छ आफूलाई, ह्या मलाई किन निन्द्रा नलागेको होला, २ बज्न लागिसक्यो । अस्ति को कुरा सम्झेर फेरि हाँसो उठ्यो । अब त उसलाई पनि “खै” भन्ने बानी नै लागेछ, पहिले पहिले ‘जे पायो त्यै’ भनेर मलाई जिस्काउँथ्यो । ओहो, २ बज्यो, अब त सुत्छु भोलि रिपोर्टिङ मा जानु छ । अब त समाचार छाप्दिन्छन् रे, पत्रिका मा । सर ले नै देको इश्यु हो, नछापेर हुन्छ ।

पल्सर को घ्वाँई घ्वाँई को आवाज ले मेरो निन्द्रा खल्बलिन्छ । यस्तो रिस उठछ् नि, सँधै एकाबिहानै पल्सर घ्वाँइ घ्वाँइ पार्छ, मेरै झ्याल अगाडि आएर, त्यो पल्लो घर को मोटे । कत्तिन, उस्को मात्रै छ भनेर देखा’को हो कि के गर्या हो, मेरो पनि छ नि स्कुटि त, बाबा ले किन्दिसेको । छेवै को ऐेना हेर्छु, कपाल जिङ्रि्ग छ, आँखा नि रातो छ, निन्द्रै पुगेको छैन । अघि भर्खर २ बजे त सुतेको, अनि भर्खर आँखा लागको जस्तो भा’को थ्यो, त्यो मोटेले कसैको नभा’को पल्सर घ्वाँइ घ्वाँइ पारेर निन्द्रै डिस्टर्व गरिदियो । मोवाइल मा आँखा लगाएँ, मिसकल आ’को रहेछ । ‘घरै पिँडालु, वनै पिँडालु, ससुराली जाँदा १२ हाते पिँडालु’ भनेझैँ जतिबेला नि यही फेसबुक चियाउन मनलाग्छ । मोवाइल मा ओपेरा मिनी खोलेर, फेसबुक खोलेँ । ओहो, २ दर्जन नोटिफिकेशन रहेछ । हत्तपत्त कसले के गरेछ भनेर हेर्छु, एउटा वाहियात फोटो मा ट्याग गरिदेको रहेछ, सबैले कमेन्ट गरेर हैरान, त्यो त म भन्दा नि ढिलो सुतेछ । अचम्म छ, कस्तो कस्तो मा ट्याग गर्छन् भने, कत्ति न मैले हेर्ने नै जस्तो ।

इनबक्स मा नि एउटा म्यासेज आ’को रहेछ । म म्यासेज हेर्छु, एउटा केटा ले म्यासेज गरेछ फेरि, बाहाना गरेर पठाएछ भन्या, त्याँ देखेको मलाई भनेर, एड गर्नु पर्यो रे फेसबुक मा । लौ, हुन्छ मैले पनि भन्दिँए । जे सुकै गरोस् । भान्सा बाट ममी ले ‘नानु’ भनेर बोलाउनु भयो । चिया पकाइसक्नु भएछ । चिया पिउँदै भने, मामु आज रिपोर्टिङ मा जानुछ, अब त पत्रिका मा ‘सियोर’ छाप्छु भन्या छ । ममी केही बोल्नु भएन । बिहान को खाना खाएर रिपोर्टिङ को लागि जाने बिचार गरेँ ।

उहाँ आफूले कति धाक दि’राको छु, अब त समाचार छाप्छु भनेर तर कहिले छाप्दैनन्, यी पत्रिकाहरु चाँहि । अस्ति दिदी ले नि सोध्दैहोइसिन्थ्यो, ‘खै त नानु, समाचार त मैले हेर्नै पा’को छैन’ । अब मैले के भन्नु, भन्दिँए अस्ति को हप्ता छाप्या थियो, नि हेर्नु भएन ? कहिलेँकाहीँ त बेक्कार पत्रकारिता पढेछु जस्तो लाग्छ, एक त आफूले लेख्या खबर नि छाप्दैनन्, हामी नि प्रतिक्षार्थी पत्रकार  त हो नि । त्यसमाथि त्यो पत्रिका भित्र पनि कति ‘पोल्टिक्स’ गर्दा रहेछन् भने । आ-आफ्नै गुट रहेछन् भित्र, अस्ति सरहरु को कुरा सुन्दा थाहा पाँए । एउटा ले लेख्या नहुने, आफ्नो कम्पनी को बारेमा नराम्रो लेख्न नहुने, विज्ञापन दिनेहरु को राम्रो खबर मात्रै लेख्नु पर्ने । कहिले त अचम्म लाग्छ, जनता के चाहन्छन् त्यो लेख्दैनन्, आफूले लेखेको चाँहि अरुमाथि थोपर्छन् । कसैलाई चासो होस् कि नहोस्, जे पायो त्यै, न्युजलाई नि प्रमुख खबर बनाउँछन् । हुन त हाम्रो देश को समाचार च्यानल र पत्रिका को कुरा गरिसाध्ये छैन । आफैँलाई लाज लाग्छ, आफूलाई पत्रकार भन्न, केही पत्रकारहरु का कारण ।

किरा भेटिएको रियल जुस भनेर, सर्वत्र निन्दा भइरहेको छ, पैसा का आड मा कलाकार र उद्ममीलाई वि्ज्ञापन मा देखाएर, नेपाल को नम्बर १ जुस भनेर, लौ हेर  हामी सारा नेपालीलाई दुषित जुस खुवाइरहेको छ, नम्बर १ जुस भन्दै । यो पत्रिका र टिभि पनि सबै, पैसो पाउँदा जे पनि राम्रो लेख्दिन्छन् अनि पैसो नपाउँदा सबै नराम्रो । अहिले त आफैँ जाने गरेकी पत्रिका पनि राम्रो लाग्दैन आफुलाई, जे पायो त्यै लेखिरा’को हुन्छ । अझ कोही दुर्घटना, वा अपहरण मा परेर मर्नु हूँदैन, ओहो, ईमोशनल ब्ल्याकमेलिङ नै गर्छन् पत्रिकाहरु । सपना, प्लान सबै को हुन्छ नि, तर पत्रिकाहरु इमोशनल अत्याचार नै गर्छन् त्यस्ता खबर छापेर । त्यो पोहोर विरहस्पिटल अघि भएको कार दुर्घटना मा आधा दर्जन मरे, पत्रिका मा चाँहि त्यो गाडि हाँक्ने को खुब बखान गरेर समाचार छाप्याथे । त्यो एउटी भ्यात्लीलाई त त्यो खबर पढेर, त्यही केटो को माया लागेको । अस्ति पनि, अपहरण पछि हत्या गरिएको केटो को कथा पत्रपत्रिकाले प्राथमिकता का साथ छापेको थियो । घर मा आज सम्म त्यसै को चर्चा छ, ममी बेला बेला त्यो कुरा सम्झिँदै विचरा, यस्तो त्यस्तो भनिरहनुभा’को छ । अरु को इमोशन सँग खेल्नु को पनि हद हुन्छ नि ।

युवा को लागि भनेर निकालिएको पत्रिका त झन् हेरिसाध्ये हुँदैनन् ‘सेक्स’, ‘सेक्स’,’सेक्स’ र अश्लिलता ले भरिएको लेख बाहेक केही हुँदैन । त्यो कान्तिपुर साप्ताहिक ले त, झन् ‘माया बेजिन’, ‘स्मिता थापा’ आदि का भद्दा गफ को छाप्छ भन्या, हामीले पैसो तिरेर पत्रिका किन्या त्यति का लागि हो र ? हामीलाई त्यस्तै चाहिने भए, इन्टरनेट छँदै छ नि । टिभि च्यानल को त झन् कुरै नगरौँ, मैले त्यसै टेलिभिजन छोड्या हो र ? त्यस्तै जेपायो त्यै समाचार ले गर्दा दिक्क भएर, पत्रिका तिर गा’को पत्रिका को पनि उही ताल छ । हामीले त्यति दु;ख गरेर रिपोर्ट तयार गरेर ल्यायो, आफ्नो त खबरै छाप्दैनन् । ती वरिष्ठ भनिएकाहरु ले त जे लेखे नि छाप्छन् भन्या । त्यसले खा’को, घुमेको सँग मलाई के मतलब, वरिष्ठ का कुरै बेग्लै, जे मन लाग्यो त्यही लेख्छन्, सम्पादक लाई पनि, त्यही गएगुज्रेको कुरा नै अमृत लाग्दोरहेछ । धत् !

बाटो मा निस्किएको केही बेरमै एउटा टेम्पो आइपुग्यो । स्कुटी त छ नि, लाइसन छैन अनि त नचढौँ भन्दा नि टेम्पु चढ्नैपर्न, फेरि त्यै माथि पेट्रोल नि पा’को छैन अस्ति देखि । हुन त विना लाइसन नै कुदाइरा’को छु अहिले सम्म त ।  टेम्पु चढेँ, आफूलाई आज रत्नपार्क पुग्नु छ । लौ मार्यो, राष्ट्रपति को सवारी रै’छ । यी राष्ट्रपति ले गर्दा, हामीलाई हैरान, रिसै उठ्ने । कत्तिन कसैले के नै गर्दिने जस्तो, राष्ट्रपति आउँदा बाटो मा हिँड्नै नपाइने । त्यसको एकलौटि बाटो जस्तो । अस्ति जाम मा परियो भन्दा, उसले भन्याथ्यो, ‘उसोभए हिँडेर जाउ न त नानु, स्वास्थ्य को दृष्टिकोण ले पनि फाइदा’ ।  मेरो जवाफ थियो, ‘नारानथान देखि, थापाथली कति मिनेट लाग्छ, पहिले पत्ता लगाइदेउ न’ । लौ, हिँडेरै जानु पर्ला भन्ने सोच्दैथिँए, राष्ट्रपति को सवारी गइसकेछ । सफा टेम्पु बिस्तारै, घच्याक घुच्चुक गर्दै,राष्ट्रपति भवनलाई दाँया पारेर लाजिम्पाट तिर हुँइकियो ।

रत्नपार्क पुगेँ । सर ले आज फुटपाथे व्यापारी को रिपोर्टिङ गरेर ल्याउनु भन्नुभएको छ, अब यो पनि छाप्पिएन भने, रिपोर्टिङ गर्नै छाडिदिन्छु, मैले मनमनै वाचा नै गरेँ । अब रिपोर्ट त लेख्ने तर कसरी सुरु गर्ने ? अलमल मा परेँ । थापाथली, कुपन्डोल, पुल्चोक, जावलाखेल, लगनखेल भन्ने आवाजहरु गुन्जिरहेको छ । मान्छेहरुको भिड छ, फुटपाथ मा पसल छ, रोड बाट हिँड्नुपर्छ । उतापट्टि रानीपोखरी छ । कर्मचारी आन्दोलन का कारण फोहोर उठाइएको छैन, दुषित गन्ध नाक मा बारम्बार ठोक्किरहेको छ । त्यही फोहोर कै छेउ मा छन् थरिथरिका पसल । त्यहाँ नपाइने केही छैन, ब्लु फिल्म का सिडि देखि लिएर गिता का किताब सम्म त्यहाँ बिकिरहेकाछन् । सायद आफू केटी भएका कारण, सिडि बेच्नेहरु मलाई त केही भन्दैनन् तर छेवै बाट हिँडने केटाहरुलाई, ‘नेपाली ब्लु’, ‘नेपाली ब्लु’ भनेर कान मा कराएको म सुनिरहेकी छु । रत्नपार्क मा आउँदा मलाई, आफू बेग्लै संसार मा आइपुगे झैँ भान हुन्छ । थरिथरि का मान्छे, थरिथरि का भनाइ, अनि थरिथरिका क्रियाकलाप देखिन्छ यहाँ ।

छेउ मै खर्बुजा काटेर बेचिरहेको एउटा दाइलाई भनेँ, दाइ म “नयाँ नेपाल पत्रिका” बाट तपाइहरु को विषयमा रिपोर्टिङ गर्न भनेर आ’को, प्रशिक्षार्थी पत्रकार । उनी म तिर फर्केका मात्र के थिए, पल्लो पसल का खर्बुजा बेच्ने दिदी कराइन । नभन है गोविन्द, केही नभन यिन्लाई, अस्ति एउटा यसैगरि पत्रकार भनेर आयो, भरे पत्रिका मा त फोहोर पानी ले खर्बुजा पखाल्यो भनेर लेखेछ । हाम्रो व्यापार चौपट पार्दिन्छन् यिनीहरुले जे पायो त्यही लेखेर । बरु सक्ने नै भए, त्यै रियल जुस को बारेमा लेख्नु नि । त्यो खै कुन पत्रिका ले, रियल खराब भन्यो भनेर, अर्को पत्रिकाहरु मा एकदम राम्रो जुस भनेर विज्ञापन छापेछन् । पैसो कै तागत त रे’छ सबै । जाउ नानी, छाप्ने भए त्यै जुस कै खबर छाप, हाम्रो केही छाप्नुपर्दैन जाउ । त्यो जुस भन्दा हाम्रो, खर्बुजा कति राम्रो छ, सफा पानी ले नै पखाल्या छौँ, नपत्याए हेर भन्दै पानी ले भरिएको प्लाष्टिक को बाल्टिन देखाइन । पानी सफा झैँ देखिन्थ्यो, खर्बुजा पखालेको भएर केही धमिलो भएको हो कि भन्ने जस्तो भान भने हुन्थ्यो । ती दिदी का कुरा जायज नै लागे पनि, उनको व्यवहार ले भने मेरो कन्सिरी चाँहि तातेको थियो । त्यही पनि सम्हालिँदै भने, त्यस्तो हैन दिदी, सबै उस्तै त कहाँ हुन्छन् र । हाम्लाई थाहा छ भन्दै, अर्को तिर फर्किन, केही ले उनको नाङ्ले पसल बाट केही खर्बुजा र काँक्रो का टुक्रा किन्दै थिए ।

सुरु मै, त्यस्तो सुनिसकेपछि मन हतास भयो । एक्कैछिन, रत्नपार्क भित्र पसेँ, पार्क भन्नु मात्रै छ । फोहोर नै फोहोर छ । तर छेवै मा शिरिष को बोट मा फूलहरु फुलिरहेकाछन्, तल भुँइ मा शिरिष का फूलहरु छरपस्ट छन् । झूण्ड झुण्ड मा मान्छेहरु ठूला ठूला आवाज मा कुरा गरिरहेकाछन् । एकपटक मोबाइल मा फेसबुक खोलेर साथिहरु को स्थिति को बारे मा जानकारी लिँए, आफूले नि आफ्नो स्थिति जनाउन फेसबुक ट्याटस मा लेखेँ, ‘एट रत्नपार्क’ । पेज रिफ्रेस मात्र गरेको थिँए, ५ वटा लाइक र २ वटा कमेन्ट आइसकेछन् । एउटा ले लेखेको थियो “लौ, बधाइ छ, को सँग हो, डेटिङ मा ? मोज गर” । अर्को ले अष्ट्रेलिया बाट लेखेको थियो, ‘आइ मिस रत्नपार्क, बाइ द वे, धरहरा मा लिफ्ट बन्यो?’ । मैले कुनै रिप्लाइ गरिँन ।

छेवै को नाङ्ले पसलमा एउटी दिदी कागति बेचेर बसेकीथिइन् । उनलाई फुटपाथ को व्यापार बारे सोध्नै लागेको थिँए । कसैले हल्ला गर्यो, नगर प्रहरी आयो । सबै व्यापारीहरु आ-आफ्ना पोका बनाएर २ मिनेट मै अलप भए । सबै पसलेहरु खुल्लामञ्च मा छिरेछन् । नगरप्रहरीहरु घुमेर फर्किए, ती अघि का व्यापारीहरु यथास्थान मा फुटपाथ मै फर्किए । अघि को झैँ एकैछिन मा फुटपाथ फेरि फुटपाथे पसलहरु ले भरिए ।

पहिलो अंक: पाइला 

(अघिल्लो अंक  माथि को लिंक मा गएर पढ्न सक्नुहुन्छ ! )

फोटो : nidhiartgallery.com