Skip to main content

केयूमा थाइल्याण्ड काण्ड

विद्यार्थीहरूलाई “टार्गेट” गरेर छिट्टै नै थाइल्याण्डमा आयोजना हुन गइरहेको “अन्तराष्टिय सांस्कृतिक सम्मेलन”मा नेपालबाट जम्मा-जम्मी ४७ जनाले सहभागिता जनाउने भएका छन् र सबैभन्दा महत्वपूर्ण हाम्रो काठमाण्डौं विश्वविद्यालयबाट त झन् १७ जना विद्यार्थीहरुले सहभागिता जनाउने छन् र थाइल्याण्ड घुम्ने सुनौलो अवसर पनि प्राप्त गर्नेछन् । के तपाई केयूको विद्यार्थी भएकोले त्यस १७ जनाको नाम लिष्टमा आफ्नो नाम देख्न चाहनु हुन्छ ? यदि चाहनु हुन्छ भने अहिले २५० शब्द नघटाइ “Relationship between Nepal and Thailand and it’s future” शीर्षकमा एउटा निबन्ध लेख्नुस् र A-4 size को कागजमा प्रिन्ट गरेर आफ्नो सम्बन्धित स्कुलको डिनको ] approval signature गराएर विद्यार्थी मामिलाका निर्देशक प्रो डा सञ्चयनाथ खनालज्यूलाई बुझाउनुहोस् । के थाहा तपाइँको थाइल्याण्ड टुरको सपना पुरा भइहाल्छ की ?

तर… अब यो सपना साँच्नु व्यर्थ भइसकेको केयूका धेरैजसो विद्यार्थीको गुनासो रहेको छ । दुइ हप्ता अगाडी उक्त “अन्तराष्टिय सांस्कृतिक सम्मेलन” सम्बन्धित लिखित सूचना केयू प्रशासनमा आएको तर केयू विद्यार्थीहरु माझ उक्त महत्वपूर्ण सूचना जानीजानी प्रवाह नगराइएको धेरैजसो विद्यार्थीहरूको दाबी छ । प्रशासनव्दारा समयमा उक्त सूचना सबै नोटिस बोर्डमा नटासिइनुले कतै सोझा, केयूमा चिनेजाने नभएका विद्यार्थीहरूलाई गुम्राहामा राखेर माथिका पदाधीकारीहरुले भित्रभित्रै मिलेमितोगरी आफ्ना नातागोता पर्ने विद्यार्थीहरूलाई मात्र थाइल्याण्ड सम्मेलनमा पठाउने योजना बनाइरहेका छन् कि ?
छैन भन्न सकिँदैन ।




अझ Student Welfare Council, KU का अध्यक्ष सुनिल बानियाँका अनुसार थाइल्याण्डमा हुनगइरहेका उक्त “अन्तराष्टिय सांस्कृतिक सम्मेलन” सम्बन्धित लिखित सूचना विद्यार्थी मामिलाका निर्देशक प्रो डा सञ्जयनाथ खनालले Student Welfare Council, KU का महासचिब सुमन धुन श्रेष्ठलाई दिनुभएको तर महासचिब धुनले उक्त सूचना आफ्ना लंगौँटिया दोस्तहरूबाहेक अरू विद्यार्थीमाझ नदेखाएको तितो सत्य हामी माझ छरपष्ट भएको छ । तर अध्यक्ष बानियाँ “त्यो गल्ती विद्यार्थी कल्याणकारी परिषदको हो” भन्दै गल्ति स्विकार गर्न पछि पर्नुहुन्न र त्यो गल्तिगरे पश्चात महासचिवबाट हस्तक्षरित एउटा माफी मागेको सूचना निकाल्ने प्रतिबद्धता पनि जाहेर गर्नुहुन्छ ।

कस्तो विडम्बना ? हामी विद्यार्थीकै मतबाट निर्माण गरिएको उक्त विद्यार्थी कल्याणकारी परिषद् आफ्नो विद्यार्थीप्रति नै बफादार छैन । यसले यस संगठनको अस्तित्वमाथि नै गहिरो प्रश्न उठाएको छ भन्न गाह्रो नपर्ला ।

१९ डिसेम्बर अन्तिम डेडलाइन रहेको उक्त सूचनाबारे बायोटेक चौथो वर्ष का रुबिन जोशी १८ डिसेम्बरमा मात्र थाहा पाएको र प्रशस्त तयारी विनानै निबन्ध लेखेर बुझाउनुपरेको गुनासो पोख्दै अगाडी भन्छन् , “लास्ट आवरमा एप्लीकेसन त बुझाइयो तर निष्पक्षरुपमा नै सेलेक्सन हुन्छ भन्ने कुनै ग्यारेन्टी देख्दिन , खाली आश मात्र गर्नु सिवाय अरु कुनै उपाय छ र ?” स्कुल अफ साइन्सका डिन डा पन्ना थापाबाट Approval signature लिएपछि आफू स्कुल अफ साइन्सबाट तेस्रो Applicant रहेको र स्कुल अफ साइन्सबाट कम्तीमा पनि ३ जना विद्यार्थी छान्नुपर्ने भएकोले आफु स्वतह सेमिफाइन लिष्टमा पर्नुपर्ने दाबी गर्दै रुबिन जोशी डा खनालसमक्ष गए तर जोशीको उक्त दाबीलाई डा खनालले “अरु विद्यार्थी ले पनि एप्लाइ गर्न सक्छन् नि बाबु , केही भन्न सकिदैँन” भनेर फर्काइदिए ।

तर सबैभन्दा दुर्भाग्यको कुरा त हातमा गनिने संख्या बाहेक ठुलो संख्यामा रहेका अरू विद्यार्थीहरूलाई त यस सम्बन्धमा फुट्टि सुँइको पनि छैन । जब तिनीहरूले डेडलाइन सकिएपछि यस घटनाबारे चाल पाए, तिनीहरूले केयुको लापरवाहीप्रति आक्रोश व्यक्त गर्नु स्वभाविक थियो । कम्प्युटर इन्जिनियरिङमा विषय लागेर आउट भइ शैक्षििक विश्राम लिएर बसीरहेका अनुग्रह के सी आफ्नो विचार यसरी पोख्नु हुन्छ , “देशमा जसरी नाताबाद र भष्टाचारको कालो बादल छाएको छ, त्यसरी नै केयूमा पनि त्यसको अन्धकारको सानो भाग परेको हो । थाइल्याण्ड सम्मेलनमा यस्ता काविल विद्याथीहरूलाई पठाउनु पर्छ जसले त्यस सम्मेलनमा सहभागिता जनाएर केयूमा फर्किएपछि हामीलाई त्यस सम्मेलनको सार्थकतामाथि प्रकाश पार्नसकोस् ”। तर मिडिया स्टडिज् दोस्रो वर्षमा अध्ययनरत अमोल आचार्य र प्रेम छिरिङ्ग शेर्पा आक्रोशित मुद्रामा “यो घटना हामी विद्यार्थीप्रति प्रशासनको षड्यन्त्र हो” भन्दै एउटै मत राख्दछन् भने कम्प्युटर इन्जिनियरिङ तेस्रो वर्षमा अध्ययनरत सन्देश शाक्यले यस घटनालाई बाहिरबाट जे दखिएपनि भित्र गहिरो रहस्य रहेको हुनसक्ने विचार राख्दछन् ।

उक्त “अन्तराष्टिय सांस्कृतिक सम्मेलन” लाई केयूभित्रसम्म आइपुग्दा “थाइल्याण्ड काण्ड” को रुपमा परिणत गर्न कसको हात देख्नुहुन्छ ? विद्यार्थी कल्याणकारी परिषद कि प्रशासन ?

-शेखर के सी
मिडिया स्टडिज, दोश्रो वर्ष
काठमाडौँ विश्वविद्यालय ।

Comments

  1. जहा पनी नाता वाद र कृपाबाद -गनाउछ ! के गर्ने ? सम्बंधित निकाय को लापरवाही हो या खबरदारी गराउने को कमजोरी हो । हुन त दुबैको त्यसमा आफ्नै भूमिका पनी हुन्छ । किन भने सम्बंधित निकाय ले जे गर्यो त्यही सही माने आदतले, उनिहरु पनी कसैले केही पनी भन्दैनन भन्दै आफु खुसी (मनो मानी ) गर्दछन नि ? त्यसैले खबरदारी गराउने पक्ष पनी उतिकै शसक्त हुनु जरुरी छ ।

    ReplyDelete
  2. टियूको रोग केयूमा पनि सरेछ। यो राम्रो लक्षण हैन।

    ReplyDelete
  3. It's Nepal ni .....j gare ni bho ni...
    ani ....Nepal ko flag ramro 6 ni new Aakar Post ma !!

    ReplyDelete
  4. Tu ko rog haina KU ta nepotism and favouritism ko extreme exadmple ho. yesto thau haru ma matra haina sabai thau ma yei cha KU ma. KU ma j garne ni koi na koi hunai parcha.
    tai pani KU ramro cha asia ma nai ahilae samma tesaile Jai KU

    ReplyDelete
  5. यस्तै न छ है, टेक दाइ ।
    अब तपाई ले पो पार पाइसक्नु भयो त !
    :)

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

हेए माईट [कथा]

अनि मैले पनि “हेए माईट” भन्न थालेँ।

जिन्दगीको २३ बर्ष “नमस्कार”, “ओई”, “ओहो! के छ हालखबर”, “भाइ, सुन त”, “दाइ सुन्नुस् त” जस्ता सम्बोधनबाट वार्तालाप सुरु गरेर सकियो। त्यसपछि पलायन भईयो। त्यहाँ एक दशक बिताउँदा आफ्नै पारामा “हेलो” “हाई”, “एक्स क्युज मी”, “ए ! तपाई नेपाली हो” जस्ता सम्बोधनले वार्तालाप सुरु गरियो । अर्को अर्थमा भन्दा, यसैमा बानी परिसकेको थियो, त्यहाँ यही ढगंले बोलाउनु पर्छ भन्ने थिएन। मान्छेहरू सम्बोधन गरेकै आधारमा व्यवहार गर्दैनथे। आफुलाई जे ठिक लाग्छ त्यही अनुसार सम्बोधन गर्दा हुन्थ्यो। त्यसपछि जिन्दगीको नयाँ अध्याय सुरु गर्न गुँड सारेर बिल्कुलै नयाँ ठाउँमा लागियो।


१४ घन्टाको फ्लाईटबाट निस्केर ईमिग्रेसनमा पुग्ने बित्तिकै एउटा पुलिस आएर “हेए माईट” भन्यो। यताकाले “माईट” भन्छन् भनेर त पहिलै यता आएका साथीहरूले च्याटमा “अ’राईट माईट” भनेको सुनेको थिएँ तर के, कति, कस्तो ठाउँमा, कति मात्रामा “माईट” प्रयोग गर्नु पर्ने हो भनेर चाँहि राम्रो संग बुझेको थिईन। ईमिग्रेसन सकेर बाहिर पुग्ने बित्तिकै एउटा साउथ एसियन उबर ड्राईभर “हेए माईट” भन्दै आयो र छुट्ने बेलामा “अ’राईट माईट” भनेर गय…

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free.
Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP:
Install:
Run setup file;
Go to control Panel;
Open Language and Regional settings;
Open Regional Language Options;
Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages):
Click apply-it might ask for windows CD:
Insert CD or you can directly copy "i386" files too;
And install all: then you have done;
Click for details;
Then click add a tab;
A new popup will appear:
Select "Sanskrit" in the first box;
Select "Nepali unicode (romanized)" in second box;
Click "ok";
You have successfully installed it;
Press "alt+shif…

Aadha Baato (आधा बाटो) [Download] #Novel #Shrutisambeg

श्रुतिसंवेग मा हामी ले कृष्ण धरावासी को उपन्यास “आधा बाटो” को सम्पूर्ण डाउनलोड लिंक लिएर आएका छौ |आफ्ना जिवन भोगाइ का यथार्थलाई जोडेर तयार पारिएको उपन्यास ‘आधा बाटो’ कृष्ण धरावासी को आत्मकथा को रुपमा रहेको छ ।“राधा” जस्तो सफल उपन्यास लेखिसकेका धरावासी को यो पछिल्लो उपन्यास मा आफ्ना बाल्यकाल देखि हाल को अवस्था सम्म को कुराहरु समेटेर लेखिएको कारण उपन्यासलाई धरावासी ले ‘आधा बाटो’ भन्न रुचाएका छन् ।आफूले देखे सुनेको स्थान, नाम आदि का कारण यो उपन्यास पढ्ने तथा सुन्नेहरुलाई आफ्नै कथा जस्तो पनि लाग्न सक्छ ।उज्यालो ९० नेटवर्क को लागि निर्माण गरिएको कार्यक्रम श्रुति संवेग मा वाचन मा अच्युत घिमिरे हुनुहुन्छ भने प्रविधी मा दिनेश निरौला र शशिन्द्र गौतम रहनुभएको छ ।कार्यक्रम को अडियो श्रृंखला उज्यालो नाइन्टि नेटवर्क को कार्यक्रम श्रुतिसम्बेग बाट लिइएको हो ।Download : Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –1Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –2Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –3Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –4Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –5Krishna Dharabasi’s…

Download Tihar Dhun and Deusi Bhailo Songs

Listen to Deusi Bhailo Songs.

शुभ दिपावलीको आगमनसँगै, यहाँहरुको लागि भनेर केही देउसी-भैलोका गितहरु अनलाइन राख्दैछौँ । आशा छ, यहाँहरुले यी देउसी भैलोका गितहरु मन पराउनुहुनेछ ।

Download Tihar Songs: Bhailini/Bhailo - भैलो

Download Tihar Songs: Bhailini Aayin / भैलिनी आइन आँगन

Download Tihar Songs: deusi re / देउसी रे

Download Tihar Song: tiharai aayo lau jhilimili / तिहारै आयो लौ झिलिमिली

Download Tihar Songs: diyo baali sanjh ko / दियो बाली साँझ को

Download: Tihar Dhun (Deusi,Bhailo)/ तिहार धुन(देउसी भैलो)- सुरसुधा

नोट: यी अपलोड गरिएका गितसंगितहरु व्यावसायिक प्रायोजनको लागि प्रयोग नगर्न आग्रह गर्दछौँ । इन्टरनेटमा भेटिएका गितहरुलाई हामीले यहाँ एकै ठाउँमा सजिलोको लागि राखिदिएको मात्र हौँ । तपाई यदि यी गित संगितको सर्जक हुनुहुन्छ र गित संगित यहाँबाट हटाउनुपर्ने भए जानकारी गराउनुहोला । फेरी एकपटक शुभ दिपावलीको हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछौँ ।

Shruti Sambeg : Radha [Review & Download]

Radha by Krishna Dharabasi is wonderful novel based on traditional era of Lord Krishna and Radha. The traditional plot of the story makes the readers/listeners feel that Dharabasi is narrating us the same old story of love of Radha and Krishna. However , the story based on the traditional plot it portrays the modern era in a dramatic way such that it speaks of so many hidden things that we will be amazed while ending it up.Radha and Krishna are the eternal lovers. Lord Krishna and Radha are together since childhood. But in teenage they are separated (as in the traditional story) and Lord Krishna has to go away leaving Vindraban for fulfilling the task for which he has taken birth.This brings tragedy to Radha and all the people in Vindraban.Radha waits for Krishna to arrive but he seldom does. She is stubborn to go meet Krishna. Later she sets out as a Yogini in a long voyage to search self, leaving her parents. She is accompanied by her friend Bisakha everywhere she went.Radha faces a…

एक रातको कथा

भोलिपल्ट घर फर्कने रात थियो । सम्पूर्ण सामानहरु प्याक गरिसकेपनि केहि छुटेछकी भनि सोच्न बसेको थिएँ । कतैबाट तिरिरि बाँसुरीको धुन सुन्दा मनै आनन्दित भयो । "ए, निदाइस क्या हो ? फोन बजिरहेछ", रुममेटले चिच्यायो । कल रिसिभ गरेँ, निद्राकै झोकँमा, "हेलो, सुनन आज म नेपाल बाहिर जाँदैछु, यस अघि पनि कल गर्न पाइन । म विस्तारमा पछि कल गरौँला", एउटा हतारिएको खवर सुने । "ए ....., शुभयात्रा है", भने तर म अझै पनि निद्रामै थिए । वास्तवमा उनिलाई मैंले ठम्याउनै सकिन, सायद निद्रामा भएरै होला, न त नाम नै सोध्न भ्याँए आफ्ना सबै परिचित व्यक्तिहरुलाई याद गर्दा पनि त्यो आवाज ठम्याउन सकिन । अब मात्र मैले प्रतिक्षा गर्नुपर्नेछ, उनको दोस्रो कलको ।

अर्को विहानै आफ्नो वाटो लागिसकेको थिएँ । यात्राका दौरानमा मेरो मन सधैं मेरो जन्मथलो पुगिरहेको हुन्थ्यो । जुन माटोमा म जन्मे, जहाँ हुर्केँ, मेरो वात्सल्य , बालसखा सबै झल्झल्ती याद आउन थाले । मलाई घर छिटो पुग्नु छ, किनभने मेरो प्रतिक्षामा कसैले धेरै महिना विताएको छ । त्यही बेला मैले लेख्न थालेँ :
“मेरो आउने वाटो हेरी, चौतारीमा कुर्छे होली,
मेरो…