Skip to main content

जोर नम्बरवाला ट्याक्सी

डिल्लिबजारको ओरालो झरेका गाडीहरु पुतलीसडक चोकमा रोकिएका थिए, ट्राफिक प्रहरीबाट बाटो खुलेको ईशारा पर्खदैँ। त्यहाँ उडेको धुलो अनि खनिएको सडकमा जमेको पानीले आफू कुनै युद्दभूमीमा भएको आभास दिन्थ्यो। तिनकुने वानेश्वर क्षेत्रको सडक सार्क सम्मेलनको तयारीमा जुटिसक्दा पनि पुतलीसडक चोकमा भने धुलो उडिरहेको थियो। पुतलीसडक चोकको धुलो छल्दै अलि अघि बढेँ, ट्याक्सी कुर्न। दिल्ली जानको लागि एयरपोर्ट तीन, साँढे तिन भित्र पुग्नु पर्ने कुरा भएको थियो, "सेक्युरिटी कडा" छ भन्ने सुनिएको थियो सार्क'का कारण।


आफूलाई हतार भएको बेला, सबै कुरा ढिलो भए झैँ लाग्छ। करिब १० मिनेट कुरेपछि बल्ल एउटा खाली ट्याक्सी देखियो, हातले ईशारा गरेँ, केही पर गएर ट्याक्सी रोकियो। ट्याक्सी रोकेर चढ्न पनि कहिलेकाँही महाभारत नै पर्छ, फलाना ठाउँ जाने, चिलाना ठाउँ नजाने, यति भन्दा घटि नजाने भनेर अड्को थाप्ने टन्नै ट्याक्सी गुड्छन् काठमाडौँमा। त्यही ट्याक्सीको महाभारत सोचेर, पहिले कलंकी देखि एयरपोर्टसम्म चल्ने साझा यातायातमा एयरपोर्ट जाने प्लान गरेको थिँए तर आफू पौने ३ बजेसम्म पुतलीसडकमै थिँए। साझाको रुट नमिल्ने भएपछि, ट्याक्सीको विकल्प सुझेको थियो, अलिवर नेपाल यातायातको गाडी हल्का खाली देख्दा, ए! नेपाल यातायातमा तिनकुनेसम्म जानुपर्ने रहेछ भन्ने नलागेको पनि होइन।

ट्याक्सी रोकिने बित्तिकै, कहाँ, के नभनी सिधै ढोका खोलेर ट्याक्सीमा चढेँ। करिब ५०-६० का झैँ लाग्ने ट्याक्सी ड्राइभर दाइले हँसिलो मुद्रामा सोधे, भाइ कहाँसम्म? म "एयरपोर्ट"। "एयरपोर्ट पो, तपाईं अलि अगाडि आउनुभएछ, अलिपछि नै बस्नुपर्ने, यताबाट युटर्न गर्न दिँदैन, नयाँ वानेश्वर हुँदै जानुपर्ने भो अब, समय अलिकति बढि लाग्छ" उनले भने। हुन्छ, नयाँ वानेश्वर हुँदै जाउँ मैले भने। ट्याक्सी गुढ्यो, मैले भाडा सोधिन, मिटरमा जाने हो/होइन पनि सोधिन, उनले पनि केही भनेनन्, मिटर चल्दैरहेछ, ल ठिक छ भन्ने लाग्यो।

त्यसो त मिटरमा जाने भन्नेहरुको पनि भर लाग्दैन। करिब ३ महिना अघि बेलुका ८ बजेतिर ठमेलबाट नख्खुसम्म जानुपर्ने थियो, साथमा रवी र एमिलिया पनि थिए। ठमेल चोकमा ट्याक्सी रोक्दै सोध्दै गरियो, एकजना ट्याक्सी ड्राइभर मिटरमा जाने भए। मिटरमा जाने भनेर चढियो, ट्याक्सी गुड्यो, मिटरमा केही अंकहरु पनि देखिए। भद्रकाली पुग्दा पनि ती अंकहरु उही थिए, मैले सोधेँ, मिटर चलेको छैन कि क्या हो? ए बिग्रेछ, मिलाएर दिनु नि भने ड्राइभरले। आज यो ट्याक्सीले डुबाउने भयो भन्ने लाग्यो, नभन्दै नख्खू पुलसम्म आएको सात सय लिए। म कुरा गर्न खोज्दैथिँए, एमिलियाले पैसा दिइहालिन्, केही गर्न सक्ने बाटो रहेन।

ट्याक्सी न्यु प्लाजाबाट अनामनगर मोडिएपछि ड्राइभर दाइले सोधे, "कहाँ जान लाग्नुभयो?" मैले भने, दिल्ली। एयरपोर्ट जान त ट्याक्सी नै चाहिन्छ, बस, माइक्रो, टेम्पुले कहिले पुर्याउने भर हुँदैन, रोकेर मान्छे खाँदेको खाँदेकै गर्छ, उनले भने। मैले पनि सहमति जनाएँ, त्यही त । घर कता भनेर, उनले अर्को प्रश्न सोधे। मैले सर्लाही भनेँ।

"त्यो नयाँरोड भन्दा कता?"
"मेरो घर नयाँरोडकै छेउमा हो।"

तपाईलाई नयाँरोड थाहा रहेछ, तपाईको घर पनि त्यतै हो कि क्या हो, प्रश्न सोध्ने पालो मेरो थियो। उनले भने, मेरो घर त धरान हो। सत्ताइस सालमा नयाँरोडमा काम गरेको छु मैले, त्यो तल जाने बाटो छ नि, के रे... ? बरहथवा? हो, हो त्यही बरहथवा जानेबाटो हाम्ले सत्ताइस सालमा बनाको, चिम्ट्याइलो माटोथ्यो, पानी पर्दा त बिजोक हुन्थ्यो। त्यो जंगलको मुखमा बसेका थियौँ, बाटो आधीजति ग्राभेल पनि गरियो।

मलाई त्यो बाटो कति सालमा बनेको हो, थाहा थिएन । उनले २७ सालमा ग्राभेल गरेको बाटो भनेर झस्किँए। लौ, तपाईले २७ सालमा ग्राभेल गरेको त्यो बाटो आजसम्म पनि पिच भा'को छैन, ग्राभेल नै छ अझै, मैले भनेँ। उनले पत्याएनन्, हैन होला, बरहथवा जस्तो त्यस्तो चल्तिको बजार जोड्ने बाटो पो हो त। हुन त हो दाइ, तर के गर्नु आजसम्म पिच भा'को छैन, यस्सो हिसाब गर्न खोजेँ, टन्नै वर्षहरु बितिसकेका रहेछन्। हामी एकछिन चुपचाप भयौँ।

तपाईं काठमाडौँ चाहिँ कता बस्नुहुन्छ, मैले सोधेँ। म कपन, उनले जवाफ दिए। कपन कहाँनेर? मिलनचोक। ए, म पनि पहिले पञ्चकुमारीमा बसेको थिँए। अनि ट्याक्सीको स्टेसन चाहिँ कता बनाउनु भा'को छ नि? कतै छैन, बिहान घरबाट निस्कियो, कपनबाटै मान्छे बोकेर हिँड्यो, दिनभरी कता कता पुगिन्छ केही ठेगान हुँदैन। त्यो स्टेसन बनाएर बस्ने त "लुटेरा ट्याक्सी" हुन्, मिटरमा नि जाँदैनन्, यता जाने, उता नजाने भन्छन्। आफू त सबैतिर गइन्छ। मैले टाउको हल्लाएँ।

मेरो पनि अनुभवले, रोकेर भन्दा कुदिरहेका ट्याक्सी रोकेर कुरा गर्न सजिलो छ भन्ने लागेकोथियो। पछिल्लो समय सम्भव भएसम्म पर्खिरहेका भन्दा पनि गुडिरहेका ट्या्सी प्राथमिकतामा पर्न थालको थियो, ड्राइभरदाइको कुराले मेरो अनुभव सही नै रहेछ भन्ने लाग्यो।

थापागाउँ हुँदै नयाँ वानेश्वर चोकमा निस्किए पछि, ठूलो सफा सडकमा आइयो। सार्क सम्मेलन भनेर बाटो सफा गर्याछन्, फूल रोप्याछन्। मोदी आउने भएर सबै गर्याहुन्, सम्मेलन सक्केछी केही बाँकी राख्दैनन्, उनले भने। मैले पनि हो मा हो मिलाएँ, अनि सार्कको लागि त, गाडी पनि जोर र बिजोर गरेर चलाउने भा'का छन्, भनेर मैले भनेँ।

ड्राइभर दाइ हाँसे, "गाडी पनि अब जोर बिजोर चलाउने रे, हा हा"। 

यो जोर बिजोर कसरी थाहा हुन्छ? कहिले जोर कहिले बिजोर कसरी हाँक्ने भनेर कसरी थाहा हुन्छ? ड्राइभर दाइले मलाई सोधे, म छक्क परेँ, जोर बिजोर बुझेका रहेनछन् भनेर। त्यसपछि अगाडि गुडेका, ट्याक्सी, कार, मोटरसाइकल, टेम्पुको नम्बर देखाउँदै त्यो जोर, त्यो बिजोर भनेर देखाँए। नम्बरको अन्तिममा २,४,६,८ र ० आउनेजोर भए, १,३,५,७ र ९ आउने बिजोर भए, मैले भनेँ। उनले अगाडीको गाडीको नम्बर हेर्दै त्यो जोर, उ त्यो बिजोर हैन त भन्दै सोधे, मैले कुनै हो कुनै होइनमा जवाफ दिँए। मेरो ७२७२ भनेपछि जोर भयो कि बिजोर भयो? तपाईको ट्याक्सीको अन्तिम अंक २ छ, २ जोर भयो, तपाईले दुई तीन दिन चाहिँ जोर बार मात्र हाँक्न पाउनुहुन्छ। उनले घतलाग्दो कमेन्ट गरे, "चोर नेताहरु, गाडी पनि जोर र बिजोर गरेर चलाउने रे" अनि हाँसे। उनको कुराले म पनि हाँसे।

गर्ने मन भए त गर्न सक्ने रैछन् त। कत्ति छिटो काम गरेको, रुख नि रोपिसके, फूल नि फुल्याछ, ड्राइभरदाइले भने। यस्तै गतिमा काम गर्ने हो भने, ३ महिनामा देश नै अर्को हुन्थ्योहोला मैले थपेँ। यो सब मोदी आउने भएर भा'को हो, उनले भने। म १०-१२ वर्ष विदेशमा बसेँ। साउदी, कतार, मलेसिया पनि गइयो। ट्याक्सी हाँक्नुभन्दा पहिले काठमाडौँबाट पूर्व-पश्चिम नाइट बस नि चलाइयो। बाटो फिटिक्कै राम्रो छैन, सबै बाटो बनाउने हो भने अहिले यो कतार गइरहेकोहरु त्याँ जानै पर्थेन। यहीँ कत्ति काम छ, उनले भने।

तिनकुनेमा एउटा पार्क धमाधम बन्दै थियो, अगाडि बाटो पिच थपिँदैथियो, त्यही भएर एकछिन जाममा पनि परियो। लौ, बिहान सम्म केही थिएन अहिले त दुबो पनि राखिसकेछन्, उनले भने। गर्नु नै थियो भने, पहिले नै गरेको भए नि हुने। 

ड्राइभर दाइको कुरा सुन्दा सुन्दै एयरपोर्ट पनि पुगियो। धन्यवाद सहित मिटरमा उठेको रकममा ३० रुपैँया थपेर उनलाई दिँए। उनी ट्याक्सी घुमाएर फर्किहाले। म काठमाडौँमा यस्ता ट्याक्सी/ट्याक्सीड्राइभर नि छन् है भन्ने सोच्दै बेलुका ६ बजेको जेट एयरको फ्लाइटको लगि साँढे तिनमा एयरपोर्ट भित्र छिरेँ।

Comments

  1. ठाउँमा भएका हरुले पनि एस्तो कुरा बुझिदिए....!!!

    ReplyDelete
  2. Gives lots of insights. Might be a reason why you thought it's worth publishing.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

म आउँदैछु प्रिय

"हातमा हात ओठमा ओठ म आउँदैछु प्रिय म आउँदैछु प्रिय !..." भन्ने पंक्ति सँगै भिडियो सुरु हुन्छ । राजन कठेत को निर्देशन मा बनेको भिडियो निकै मजाले सलल बगेको छ । भिडियो अन्तिम सम्म नहरेसम्म यो के को लागि र कुन विषयमा बनेको भिडियो हो भन्न मुस्किल नै पर्छ । एउटा सन्देशमुलक कुरा भिन्नै कन्सेप्ट मा बनेको भएर पनि भिडियो निकै राम्रो लाग्छ । काठमाडौँ विश्वविद्यालय मिडिया स्टडिज का साथिहरुले बनाएको छोटो र मिठो भिडियो आज यहाँ राख्दैछु । भिडियोमा अभिनय रहेको छ पर्वत थापा को भने, क्यामरा मा छिरिङ र कविता वाचन मा रतन रहेकाछन् । भिडियोको बारेमा: A very short, both romantic and funny video(1 min. 25 secs.), made by KU students (2009) with Parbat Thapa (Electrical Engineering 4th/last year) in the scene....Poem narration by Ratan Aanad Karna, background score by Diwas Manandhar and Parbat Thapa, editing by Shekhar KC and Rajan Kathet, camera by Prem Tshering Sherpa and, scene selection, photography direction, script, concept and direction by Rajan Kathet. It was a good homework before making th

यसपाली को गाईजात्रा

'सबको मालुम् है मै बिहारी नही फिर भि कोही हिन्दी बोल्न दबाब डाले तो मैं क्या करु ?' हवनकलीः तपाईंको मातृभाषा त मैथिली हैन र - फोरमानन्दः हो, लेकिन मातृभाषाभन्दा अहिले हाम्को पितृभाषा हि मन पड्ता है । हवनकलीः यो नेपाली वर्णमाला राम्रोसंग पढ्नुस् क्यारे । फोरमानन्दः हिन्दी भाषामें नेपाली वर्णमाला नही मिलता क्या ? क-कौन बनेगा, ख-खरबपती, ग- गोली मारो अ-अरुणाचल, आ-आदमी, इ-इन्तजार हवनकलीः उप-राष्ट्रखतीज्यू, सपथको बेला किन दौरा सुरुवाल नलगाएको ? फोरमानन्दः क्यौं हमको बहुत गर्मी होता है । दौरा सुरुवालमे भेन्टिलेसन नही होता है न । Damdev......Devi......Aakh bandh Karo Na...Banda aakh mey Itna achhi Lagti ho ki ..............Main sabda mey kaha nahi sakta. Damdev- dekho, Maine yog Sab ko Nisulka sikhata hu. Maile aap se kavi Paise Maga hey ? Bhakta-Nahi Swami..Paisa nahi, Rupaye Maga hai. Hai..Aapne Kaka Bikendra Yadav ko Luck Kiya jaye....Lekin Yeh Hamre Rule ke Khilaf hai. Hum Bikendra Yadav ko Luck kar Nahi sakte hai. Devi Aur Sajjano, Maii hun Manojtav

हामी मरेपछि हाम्रो फेसबुक प्रोफाइल के हुन्छ ?

फेसबुक आफैँमा व्यापक सञ्जाल । हामी फेसबुक विना त अधुरो नै हुन्छौँ जस्तो लाग्छ हिजोआज । तर यसो सोच्नुहोस् त हामी मरेपछि हाम्रो फेसबुक प्रोफाइल के हुन्छ होला ? फेसबुक का सुरक्षा प्रमुख म्याक्स केली ले २६ अक्टोबर २००९ मा ब्लग मार्फत मृत्यु भएका व्यक्तिहरु को फेसबुक को प्रोफाइललाई सर्च को नतिजा मा नदेखाइने जनाएकाछन् । फेसबुक प्रयोगकर्ता को मृत्यु पछि, उक्त व्यक्ति को प्रोफाइललाई सिल गरिने अनि सर्च को नतिजामा नदेखाउने बताएकाछन् । तर मृत्यु भएको व्यक्ति प्रति सम्मान का शब्द लेख्न या आफ्नो श्रद्धा व्यक्त गर्न उक्त व्यक्ति को प्रोफाइल को वाल भने, आफ्ना आफन्त अनि साथिहरु को लागि सँधै खुल्ला राखिने जनाइएको छ । अक्टोबर २३ मा फेसबुक नयाँ डिजाइनमा आएपछि, फेसबुक ले यस्तो कुरा सार्वजनिक गरेको हो । फेसबुक प्रयोगकर्ताहरु ले फेसबुक को नयाँ ‘सजेसन’ र ‘रिकनेक्ट’ भन्ने सुविधा का कारण समस्या सिर्जना भएको बताउँदै, ब्लग र ट्विटर मा आफ्ना गुनासाहरु लेखेपछि फेसबुक ले, यो नयाँ निति अगाडि ल्याएको हो । फेसबुक ले मृत्यु भइसकेका व्यक्तिहरु को प्रोफाइल देखाउँदै साथि बनाउन ‘सजेसन’ दिन थालेपछि, समस्या सिर्जना भए

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free. Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP: Install: Run setup file; Go to control Panel; Open Language and Regional settings; Open Regional Language Options; Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages): Click apply-it might ask for windows CD: Insert CD or you can directly copy "i386" files too; And install all: then you have done; Click for details; Then click add a tab; A new popup will appear: Select "Sanskrit" in the first box; Select "Nepali unicode (romanized)" in second box; Click "ok"; You have successfully installed it; P

BarCamp Kathmandu 2011 on 6th August #barcampktm

An ad-hoc ‘un-conference’ BarCamp is being organized on 6 th August at Nepal Administrative Staff College (NASC) Jawalakhel, Lalitpur Nepal. BarCamp is a common ground for like-minded people. It is about change and innovation. BarCamp is a free event, which means everyone is invited. It is participant driven program where discussions are not limited to just one topic, but a wide range of topics. BarCamp offers a favorable environment for young, motivated and talented people to interact. More importantly, it is where ideas get shared, created and advanced. This is not a formal gathering of black suits but an intense camp for those who strive to achieve. “We believe BarCamp Kathmandu 2011 will be a great opportunity to network with likeminded people and interact with potential customers, clients, and maybe even competitors! If you plan to reach out to the young and motivated in Nepal, this is the place to do it” , according to BarCamp Kathmandu 2011 Organizing Committee. The who

नियात्रा : घान्द्रुक को घुमाइ -१

शैक्षिक अध्ययन/ भ्रमण जान नपाएको धुनमा हामी एकपटक विद्यार्थीहरुकै पहलमा चिसापानी पुगिसकेका छौं। सुन्दरीजलबाट एकदिनको पदयात्रामा चिसापानी पुग्न सकिन्छ। सन् २००९ अक्टोबरको महिना। जहिले पनि शैक्षिक अध्ययन/ भ्रमणमा नलगिएको वा घुम्न नपाएको पिडाले मन भरिरहने हामी विद्यार्थीहरुलाई फेरी एकपटक घुम्नजान मन लाग्न थाल्यो। घुम्न मन लाग्यो भनौं कि पढ्न मन लागेन भनौं?... जे बुझेपनि हुन्छ। जता गएपनि सत्य तपाईंकै बटोमा हिँडेको हुनेछ। घुम्न त जाने, तर कहाँ? प्रेम छिरिङग् शेर्पाको दिमाग यहाँनेर हामी सबैको भन्दा छिटो चल्छ, जहिलेपनि। फेरी अच्चमको कुरा के भने नि- नेपालमा अधिकांश ‘घुम्ने’ ठाउँ कि त प्रेम छिरिङग् पुगिसकेको छ कि त उसका साथीहरु। निकै नै रसिक छन् हाम्रा साथी प्रेम छिरिङग् शेर्पा। हामी अधिकांश छात्रहरुलाई भक्तपुरको छ्याङग्शाला, काठमाडौंको टुकुचे भान्छा घर आदी देखाउने श्रेय यीनैलाई जान्छ। यो श्रेय कम्तिमापनि म, उसलाई कृतज्ञताका साथ दिन चाहान्छु। अघिल्लो पल्ट गएको चिसापानि पदयात्रा पनि प्रेम छिरिङग् कै सक्रियतामा संम्भव भएको थियो। त्यसैले यसपटकको यात्राको निणर्य गर्ने जिम्मा पनि प्रेम र गौरबलाई

Subscribe to Aakar Post