Skip to main content

Thank You Prachanda !

सत्ता प्राप्ति को लागि, जनआन्दोलन भन्दै ६ दिन सम्म गरिएको बन्द अनन्त माओवादी ले फिर्ता लिएको छ । केही दिन शान्तिपुर्ण रहेको आन्दोलन मा, जब जनता को विरोध मिसिन थाल्यो, तब धमिलो पानी मा माछा prachandaमार्ने खेल भयो । तनाव बढ्यो, हिँसा भड्कियो । मुख्य कुरा, बन्द कसैलाई पनि मन परेन, माओवादी शैली कसैलाई पचेन ।

हिजो अस्ति नैकाप, सतुंगल, नैकाप, बुढानिलकण्ठ, कपन, भक्तपुर लगायत का क्षेत्र मा झडप भएको थियो, बन्द को प्रतिकार गर्ने क्रम मा, किनकी जनता आजित भइसकेकाथिए, बन्द र हड्ताल बाट ! आज शान्ति र्याली थियो, वसन्तपुर मा तर माओवादीले सहभागिहरुलाई बाटो बाटो मै छेक्ने र कुट्ने काम गरे ! चाबहिल, कुपन्डोल आदि ठाउँमा माओवादी ले शान्ति र्याली मा सहभागि हुन जानेहरु लाई रोके । त्यसका बाबजुद, वसन्तपुर मा सभा भयो, अनि जनसागर स्वतस्फुर्त रुपमा र्याली मा परिणत भयो।तर र्याली भृकुटिमण्डप मा पुग्दा, तनाव को स्थिति देखियो ।

धेरैको मुख बाट सुनियो, प्रहरी सक्रियता नभएको भए, आज ठूलै क्षति हुने थियो । यति मात्र हैन, यही आज कै कारण भोलि, पर्सि झनै मुठभेड चर्कने स्थिति थियो । तर आज बसेको माओवादी को बैठक ले बन्द फिर्ता लिने कार्यक्रम गरेर, देशलाई ठूलो मुडभेड बाट बचायो । भलै, माओवादीले आज को शान्ति र्याली मा जनता देखेन, ‘भाडा का मान्छे’ देख्यो, तर उसले अनन्त जनता भनेर आत्मसाथ गर्यो । सरकार ले “जनता-जनता” को भिडन्त गराउन खोज्यो भनेर, प्रचण्ड ले साँझ को बैठक पछि भने । धन्यवाद छ प्रचण्ड, देशलाई मुडभेड बाट जोगायौ, जनधन को क्षति हुनु भन्दा पहिले नै, आफूलाई सम्हाल्यौ !

जहाँ सम्म सत्ता प्राप्ति को कुरा र सरकार निर्माण को कुरा छ । त्यो वार्ता बाटै सहमति मा माओबादि पुग्छ भन्ने विश्वास छ । माओवादी को आन्दोलन देखेर सरकार ले पनि, माओवादी शक्ति को आकलन त गरेकै होला, तर एउटा कुरा चाँहि भन्नै मन लाग्यो । माओवादी को आन्दोलन सोचिएको भन्दा केयौँ गुणा शान्तिपुर्ण थियो ।बसन्तपुरमा भएको शान्तिसभाका सहभागी। तस्बिरः चन्द्रशेखर कार्कीशान्ति प्रकृया र संविधान निर्माण को कामलाई माओवादी ले जागरुकता का साथ उठाएर अघि बढ्छ भन्ने आशा गरौँ । कामना गरौँ, फेरि माओवादीले यस किसिम को हडताल भने नगरोस्, यी माथि का कुराहरु, सरकारी तवर मा हुने कुराहरु, आपसी छलफल बाट नै मिलाउन् । जनतालाई शान्ति र संविधान चाहिएको हो, कुर्सी मा जो बस्छौ बस, तर यत्ति हो कि, जनता को पनि आवाज सुन्ने गर ! खैर, कुरा जेसुकै होस्, प्रचण्डलाइ धन्यवाद दिइनरहन सकिँदैन, देशलाई ठूलो मुडभेड को खतरा बाट जोगायौ, धन्यवाद प्रचण्ड !

वसन्तपुर मा गरिएको शान्ति सभा मा मदनकृष्ण श्रेष्ठ र हरिवंश आचार्य (मह) ले गरेको सम्बोधन को भिडियो हेर्नुहोस् ।

MAHA - Madan Krishna & Haribansha at Basantapur Peace Rally

Comments

  1. जनसागर कस्तो हुन्छ देखेर कट्टु भिज्यो होला नि कामरेड को !

    ReplyDelete
  2. AnuragFromDhulikhelMay 8, 2010 at 3:11 AM

    माओवादीको असली चरित्र अनी जङगली ब्यबहार अब धेरै सहन सक्दैनन नि जनताले.... प्रचन्ड लगायताका देश बिगारने कुलङार कपुतहरुले अब जनता 'भेडा छैनन भनेर जाने हुन्छ । आम हड्ताल तुहिनु जनता प्रतिकारमा उत्रेर हो सबैलाई चेतना भया । प्रचन्ड नामधारी जनावर लाई धन्यवाद दियिरहनु जरुरी छैन 'आकार' कम्रेड ।

    ReplyDelete
  3. AnuragFromDhulikhelMay 8, 2010 at 3:12 AM

    माओवादीको असली चरित्र अनी जङगली ब्यबहार अब धेरै सहन सक्दैनन नि जनताले.... प्रचन्ड लगायताका देश बिगारने कुलङार कपुतहरुले अब जनता 'भेडा छैनन भनेर जाने हुन्छ । आम हड्ताल तुहिनु जनता प्रतिकारमा उत्रेर हो सबैलाई चेतना भया । प्रचन्ड नामधारी जनावर लाई धन्यवाद दियिरहनु जरुरी छैन 'आकार' कम्रेड ।

    ReplyDelete
  4. एक हिसाबले यसपालीको "आम हडताल" ले केही राम्रो सन्देश पनि दिएको छ जस्तो लाग्दैछ मलाई । कमसेकम अब देखि कुनै पनि दलले केहि हजार कार्यकर्ता प्रयोग गरेर सदनको अधिकार सडकबाट हत्याउन खोज्नुभन्दा पहिला ३ चोटी सोच्नेछन ।

    आम हडताल फिर्ताको स्वागत गर्छु तर प्रचण्डलाई धन्यवाद भने भन्न सक्दिन म, किनकी यो मेरो संवैधानिक अधिकार हो ।

    ReplyDelete
  5. नसकेपछि फिर्ता भईहाल्छन् नि जो पनि ! धन्यवाद दिइरहनु पर्छ जस्तो लाग्दैन, दिलीप दाइले भनेजस्तै संवैधानिक अधिकार हो मेरो पनि, वाईसिएलले नकुटुञ्जेलसम्म । आडम्बर र घमण्डको एउटा युगको अन्त्य भएको छ ।

    ReplyDelete
  6. Yes,...but its our perception... Their decision have saved us from further clashes... :D

    ReplyDelete
  7. कमरेड प्रचण्डेको कट्टू त पक्कै भिज्ने नै भयो नि। नेपाली जनता जब सडकमा आउँछन् माउबादी त के माउबादीको बाउ पनी भाग्नु पर्छ । त्यसले जस्तो भाडाका टट्टुहरु ल्याएका हैन नि । जनतालाइ अति भए पछि निस्केको जनसागर थियो । यदी हिजो नै माउबादीको बुद्धिको बिर्को नखुलेको भए त्यसको कट्टुमात्र भिज्ने हैन लुक्ने प्वालसम्म पनि भेट्ने थिएन ।

    ReplyDelete
  8. कमरेड प्रचण्डेको कट्टू त पक्कै भिज्ने नै भयो नि। नेपाली जनता जब सडकमा आउँछन् माउबादी त के माउबादीको बाउ पनी भाग्नु पर्छ । त्यसले जस्तो भाडाका टट्टुहरु ल्याएका हैन नि । जनतालाइ अति भए पछि निस्केको जनसागर थियो । यदी हिजो नै माउबादीको बुद्धिको बिर्को नखुलेको भए त्यसको कट्टुमात्र भिज्ने हैन लुक्ने प्वालसम्म पनि भेट्ने थिएन ।

    ReplyDelete
  9. नसकेपछि फिर्ता भईहाल्छन् नि जो पनि ! धन्यवाद दिइरहनु पर्छ जस्तो लाग्दैन, दिलीप दाइले भनेजस्तै संवैधानिक अधिकार हो मेरो पनि, वाईसिएलले नकुटुञ्जेलसम्म । आडम्बर र घमण्डको एउटा युगको अन्त्य भएको छ ।

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free. Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP: Install: Run setup file; Go to control Panel; Open Language and Regional settings; Open Regional Language Options; Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages): Click apply-it might ask for windows CD: Insert CD or you can directly copy "i386" files too; And install all: then you have done; Click for details; Then click add a tab; A new popup will appear: Select "Sanskrit" in the first box; Select "Nepali unicode (romanized)" in second box; Click "ok"; You have successfully installed it; P

वनेपा मा बाढि

गएराती देखि बिहान अबेर सम्म लगातार पानी परिरह्‍यो । खडेरी लागेको र गर्मी बढेका कारण पनि धेरै पछि परेको पानीले धेरैलाई आड भरोसा दिएको छ । पर्दा फिटिक्कै नपर्ने अनि पर्दा अत्याधिक पर्ने भएका कारण आज केही ठाउँको जनजिवन प्रभावित रहे । काठमाडौँ मा त थुप्रिएको फोहोर अनि त्यस माथि परेको पानी का कारण सडक मा हिँडिनसक्नु भएको छ । त्यस्तै मनोहरा खोला किनारा मा बसोबास गर्ने सुकुम्बासीहरुलाई पनि बाढि ले प्रभावित गरेको छ । यसैगरि भक्तपुर को ठिमी क्षेत्रमा पनि हनुमन्ते खोला मा आएको बाढिका कारण जनजिवन अस्तव्यस्त बनेको छ । बाढि घरभित्र पसेको छ, अनि रोड बाट पनि बाढि बगेको छ । हिम इलेक्ट्रोनिक्स, श्रद्धा नर्सिङ क्याम्पस, सा:ख टोरस्टिल को डिपो, श्यामा श्यामा धाम जलमग्न देखिन्थे । त्यस्तै वनेपा को पश्चिमी छेउ मा रहेको पुण्यमति खोला मा बाढि आएका कारण दिउँसो केही घन्टा सडक अबरुद्ध भएको थियो । खोला बाट बग्नुपर्ने पानी सडक बाट नै बग्न थालेपछि, यातायात आवागमन ठप्प बनेको थियो । पछि बेलुका ४ बजे तिर देखि एक एक ओटा गर्दै पालै पालो गाडिहरु पास गराइएको थियो । बाढि प्रभावित क्षेत्रमा उल्लेख्य मात्रामा प्रहरी परिचालन

ठगाईमा उपभोक्ता

के तपाईहरुलाई थाहा छ, एनटिसि, स्पाइस र युटिएल का रिचार्ज कार्डहरुका कारण ठूलो संङ्ख्यामा उपभोक्ता ठगिएकाछन् भने व्यापारीहरु यसैबाट लाखौँ कुम्ल्याउँदै छन् । खासमा याद नगरिने तर प्राय: सँधै खड्किने कुरा हो, ब्यालेन्स ट्रान्सफर या नयाँ रिचार्ज कार्ड किन्दा त्यससँगै व्यापारीलाई दिनुपर्ने चार्ज । चाहे तपाई, १०, २०, ५० या १०० वा २०० कै रिचार्ज किन नगर्नुहोस्, व्यापारीहरु ले हामी बाट ५ रुपैँया बढि लिन्छन् । १० को रिचार्ज गर्नुपरे, १५ रुपैँया, अनि १०० को रिचार्ज गर्नु परेपनि १०५ रुपैँया । विचार गरौँ त, व्यापारीहरुले १०० रुपैँया कै कार्डबाट अधिकतम ५० रुपैँया सम्म कमाउन सक्ने रहेछन्, यदि त्यसबाट १० जनाले १०-१० रुपैँया को रिचार्ज गरेमा ! नेपाल टेलिकम ले ५० र १०० रुपैयाँ को रिचार्ज कार्डहरु भर्खरै निकालेको छ । अनि ती कार्डहरुमा अधिकतम खुद्रा मुल्य भनेर क्रमश ५१ रुपैँया र १०२ रुपैँया राखिएको छ, भ्याट सहित । तर ती कार्डहरु आम उपभोक्ता ले किन्दा भने क्रमश ५५ रुपैयाँ र १०५ रुपैँया पर्ने गरेको छ, अझ उस्तै ठाऊँमा परे १०० रुपैँया को कार्डलाई ११० रुपैँया नै लिनेगरिएको छ । के व्यापारीहरुले, साइबर क्याफे, प

प्रवृत्ति

विगत केही दिन यता, म भिन्नै महशुस गर्दैछु, निसास्सिएको जस्तो गुम्सिएको जस्तो । त्यो भन्दा बढि हिन भावना ले सताइरहेछ । म मष्तिष्क ले भन्दा मन ले सोच्ने भएको छु, अनि मन ले सोच्दा धेरै नै गल्तिहरु हुने रहेछन्, धेरै नै हिन भावनाहरु आउँदारहेछन् । मलाई आजकल यस्तो लाग्दैछ कि, म कुनै अनजान सभ्यताको एउटा भग्नावशेषमा बाँचेको बेमहत्व को सालिक हुँ, आकार रुपरहित शिलालेख हुँ, जसलाई कसैले पढ्न सक्दैन, बुझ्न सक्दैन, बुझेर पनि महत्व रहँदैन.... सायद म केही पनि होइन, केही होइन ! म के गरौँ, कसो गरौँ साह्रै अलमल र दुविधमा परेको छु । म धेरै रिसाउनथालेको छु, झ्वाट्ट रिस उठ्न थालेको छ अनि बुझ्दैछु हानी आफैँलाई नै भइरहेको छ । यहाँ कोही के भन्छन् कोही के, अनेक अर्थ छन् सबैका । मेरो कुरा सुन्नेहरु, सुनेर पनि बुझ्दैनन् या बुझ्नचाहँदैनन् । या म नै कुरा बुझाउन नसक्ने भएको हुँ कि जस्तो पनि लाग्छ । कुरा त हो पनि, अनि आफूले गरेका हरेक कुरा ठिक छ भन्ने ठान्छु , म अलि अल्प कुरा गर्छु, कुरा पुरा हुन पाउँदैन अनि त्यसैको धेरै अर्थ निकाल्छन्, मान्छेहरु । पुरै कुरा भन्न नसक्नु मा मेरो गल्ति हो या, आधि कुरा मात्र सुनेर अरु अ

म छोरी

म छोरी, म आइमाई जात, म नारी । आज म तृप्ती अनुभव गरिरहेको छु । मलाई लाग्छ आज मेरो जित भएको छ, आज म आनन्दले भरिपुर्ण छु । उ हेर, मेरी आमा चिच्याई चिच्याई रोइरहेकी छिन्, उता बुवा पनि त्यस्तै । साना साना भाइबहिनी चाँहि बुझ्दैनन्, यस्तो ठूलो कुरा । सायद तपाई को अनुमान मिल्न सक्छ… हो म अब यस संसार मा छैन, म मरिसेकेकी छु, हो म मरिसकेकी छु । हो, मैले आफूले आफैँलाई मृत्यु दिएकी छु र म यो गर्व को साथ बताउँदैछु । हो, मैले आत्महत्या गरेँ । अनि यही आत्महत्या को विषयमा धेरै प्रश्न उठिरहेकाछन्, मान्छेहरु कानेखुशी गर्दैछन् । त्यो छिमेकी आइमाई, उ हेर्नुस् खासखुस गर्दैछिन् । मेरो चरित्र मा दाग लगाउँदैछन्, म मा नभएको खोट र दाग पनि देखाउन खोज्दैछन् उनीहरु । समाजमा केटा ले आत्महत्या गर्‍यो भने, “टेन्सन” ले, या अरु कुनै वाहाना… अनि किशोरी केटी ले आत्महत्या गरी भने, ‘गर्भवति भएको’, कि ‘प्रेम मा धोका पाएको’ वा सिधै ‘चरित्रहिन’ भएको आरोप । मलाई पनि यस्तो लान्छना लाग्नु स्वभाविक हो । तर भित्री कुरा त कसलाई थाहा हुन्छ हैन र ? के हामी अरु को मन पढ्न सक्छौँ र ? धेरै के भन्नु तर मैले आफूलाई चाँहि मृत्यु दिँए ।

पहिलो पटक मातृभुमी छाड्दा… [भाग–१]

“आप कहाँ तक जाएंगे?, रक्सौल रक्सौल” बिरगंज बसपार्कमा ओर्लन नपाइ एउटा टाङ्गावालाले सोध्यो । वास्ता गरिन, यतै तिर हो भनेर हात ले ईशारा गरेँ । १३ जुन सोमबार, बिहानको ११ बज्दै थियो, घर बाट यस्तै ८ बजे तिर हिँडिएको थियो । ब्याग भारी भएपनि बोक्न सकिने किसिमको भिर्ने ब्याग (ब्याकप्याक) थियो । त्यो ब्यागभित्र ल्यापटप सहितको अर्को ब्याग पनि अटाएको थियो । पहिलो पटक, म रक्सौल छिर्दै थिएँ, अझ भनौँ मेरो लागि पुरै नौलो यात्रा थियो । पहिलो पटक, विरानो ठाउँमा एक्लै जाने हिम्मत पलाएको थियो, तर घरमा भने साथी खोजेर जानु, एक्लै नजानु भनेर धेरै पिर गरिरहनुभएको थियो । एक्लो यात्रा गर्ने भए पनि, मनमा कुनै किसिमको डर रत्तिभर थिएन, आफूलाई भनेको ठाउँमा सकुशल पुग्छु, ठगे त्यही ५०-१०० ठग्लान्, त्यति ठगिएपनि मतलब छैन, सबै सिकिन्छ बिस्तारै भन्ने जस्तो लागिरहेथ्यो । नयाँरोडमा आएर बस चढियो, जनकपुर बिरगंजको । मिनिबस साह्रै भिड थियो, म ब्याग बोकेर भित्र छिरेँ, खलासी कराउन थाल्यो । ब्याग यता दिनु डिक्कीमा हाल्नुपर्छ, भित्र खाली छैन, मान्छे उभ्न त त्यस्तो गाह्रो छ । तर म ब्याग आफू सँगै राख्ने मनस्थितिमा थिँए । घरमा ममी

Subscribe to Aakar Post