Skip to main content

मेरो आत्मकथा [Story] Part-3

लौ अचम्म...!! फोम पो लोड गर्दै रहेछन छतमा। राम्रै लगेज पाईएछ आज। 'सरले बोलाउनु भएको छ', खलाँसीले भन्यो। को-को न सर होला भनेको अघि उही क्यु लाइदिन्न भन्ने लण्ठु रहेछ।

'बर्खा मास लगेज पायौ, राम्रो भो। ल यो बील र पैसा राख'

'सर यत्रो लगेज छ, १५०० त साह्रै थोरै भयो नि'

'तेरिमासाले फोम हो यो, हल्का छ, हेर्दा मात्रै धेरै देखिएको हो, लिने भए लि नत्र म समान झारिदिन्छु'

'सर ट्राफिकले ३ ठाऊंमा मात्रै समाए भने यति पैसा सबै तिनैलाई बुझाऊँदैमा ठीक्क हुन्छ, साहुलाई के दिनु मैले? यतिमा त म लैजान्न'

'ओइ, त्यो समान झारिदे, पछाडिको गाडीमा हाल'

'सर हाम्रो लगेज बुक भाईसकेको छ, हाल्न मिल्दैन' पछाडिको ड्राइभर बाठो भैहाल्यो।

'सर समान झारिदिनुस्, मेरो समय हुन लाग्यो।' म पनि हल्का बाठो भए झैं गरें।bus

'ल ल भन् कतिमा लैजान्छस?'

'तँ मु**को समान त जती नै दिए नि लान्न' मनले यस्तो भन भन्यो तर भनिन, 'सर अब यत्रो समान, कति दिने आँफै बिचार गर्नुस्।'

'हेर तिमीहरुलाई अर्को पटक लगेज चाहिन्छ की चाहिंदैन? खुरुक्क भन कतिमा लाने हो?'

'सर ३ हजार भन्दा कम्तीमा त लैजान्न'

'तिमी मुला ड्राइभरहरु, समान राखिसके पछी अड्को थाप्छौ, अर्को पटक देखी बिचार गरम्ला, अहिलेलाई ल यो २ हजार राख्'

'सर यो त साह्रै हुन्छ, अलिकती त थपिदिनुस्'

बल्लतल्ल २२०० को लगेज हालियो, यति भएपछी यो टीप चाँहीं राम्रै हूने भो। मान्छे पनि १२ जना भैसकेछन्। अब लोकल प्यासेन्जर पाइयो भने गजब हुन्छ आज। पख् बुढी यो तीजमा तैँले भने जस्तै लाउन पाउने भईस्। हेर्दाहेर्दै १२ बज्यो, जे होस् आज चाँहीं मान्छे चित्त बुझ्दै पाइयो। अब छुट्ने समय भो, हिंड्नु अघी खलाँसीलाई अर्डर दिएँ 'लोकल प्यासेन्जर जस्तो भए पनि हाल'।

'ल श्री परमेश्वरी, रक्षा गर।' यो काठमाडौंको बाटो.... बसपार्कबाट निस्किए पछि थानकोट नछिचोलेसम्म यति गार्हो हुन्छ भनेदेखि। यी साना र माझौला माइक्राले हामीलाई त बाटै दिन्नन बा। टाढा जाने प्यासेन्जर पनि हाल्न नपाईने रे। बाटो पनि छोड्दैनन। छोइएलै जस्तो गरेर ल्याउँछन, छोइहाल्यो भने गल्ती जस्को भए पनि दोश सधैं ठुलो गाडीको हुन्छ। सब मिलेर साह्रै हेपे हामी ठुला गाडीका ड्राइभरलाई। के गर्नु गर्नु। त्यसमाथि चोक चोक मै जाम, थानकोटबाट मुग्लिन पुग्न त्यति समय लाउदैन होला जती बसपार्क देखी थानकोट पुग्न लाग्छ।

बल्ल तल्ल कलंकीको मुख देखियो। अघी-अघी एक हुल धादीङे जस्तैको लस्कर। मुश्किलले बाटो काट्दै छन भनेपछी पक्कै यी बस चढ्न जान लागेका हुन। 'ओइ यी अगाडिका मान्छे जहाँ जाने भए पनि यो जाम मै हाल' खलाँसी दौडेर गयो, के बोल्यो सुनिएन तर लिएर आयो। कुरिनघाटसम्म पुग्ने रहेछन, ठिकै भो। अब त सिटभरी मान्छे देखिए। मन् नै फुरुङ । आजकाल त सिटभरी मान्छे देख्न पनि रहर भैसकेको थियो।

त्यो क्यामरा वाला मोबाइल मसँग भएको भए फोटो खिचेर राख्न हुन्थ्यो। धन्य ५-६ जना मान्छे कलंकीमा पनि थप्न पाइयो। अब बल्ल गाडी चलाऊनको रमाइलो शुरु भो। गीत सुनुँ सुनुँ लाग्यो। हिजो ब्रेक राम्रोसँग मिलाएनछ, ब्रेक लाऊँदा गाडी दाइने तिर बांगिन थाल्यो। बर्खामास यस्तो छ चाला। धन्न प्यासेन्जरले मेसो पाउदैनन। अब त यस्तै बानी परिसक्यो, यो थोत्रो चलाऊँदा चलाऊँदा सद्धे गाडी पाइयो भने बरु चलाऊन जानिन्न की भन्ने पीर लाग्छ। बाटोमा कहिले कहिले त क्या रहर लाग्दा गाडी देखिन्छन भने देखि। त्यस्ता चलाऊन पाए पो अलिकति शान देखाउन नि पाइन्थ्यो। के गर्नु? आफ्नो भाग्यमा यही खटारो लेखेको रहेछ। निफुल्किएर छोड्दिम भने साहुले त अर्को ड्राइभर पाइहाल्छ, आँफैलाइ हातमुख जोढ्न धौ धौ हुन्छ।

यो थानकोटको ओरालो, घुम्ती देख्दा वाक्क लागेर आउछ, स्टेरिङ्ग घुमाउदा घुमाउदै पाखुरा गल्छन। थानकोटबाट स्वाँट्ट नौबिसे पुग्ने गरेर पुल हाले नि हूने नि, क्या मज्जा हुन्थ्यो होला सिधा बाटोमा चलाऊन। यहाँ त सिधा बाटोमा चलाऊने पनि रहरै हुन्छ।

अरबबाट फर्किने लाहुरेहरु क्या फुर्ती लाउछन, १२०, २०० भन्दा कम स्पिड्मा त चलाऊनै पाइन्न रे, बाटो नि सिधा सिलित्त परेका हुन्छन रे, नेपालबाट जाने ड्राइभरलाई त स्वर्गै पुगे जस्तो हुन्छ रे। नेपालमा नि त्यस्तै बाटो बने नि हूने नि, तर यस्ता भीर छन, यस्ता डाँडाकाँडा छन, कसरी बनाउनु त्यस्तो बाटो, मिल्ने भए त बनाउथे होलान नि। त्यही नि तराइ तीरको बाटो त राम्रो छ। यै काठमाडौंबाट मुग्लिनसम्म मात्रै अप्ठेरो हो। बरु यो नौबिसेबाट उक्लेर बिरगन्ज पुग्ने बाटो चाँहीं डेन्जर छ रे, एकताल जान मन लागेको छ।

अब खान खाने ठाऊँ पनि आउन लाग्यो, मान्छे पनि राम्रै छन, भत्ता नि राम्रै देला नि। पहिला पहिला ड्राइभरहरुलाई चाडैपिच्छे के के दिन्थे रे यी होटेलवालाहरुले, दशैमा त सिङै खसी दिन्थे रे, तर ऊ जमानाका कुरा, अहिले त भत्ता दिन पनि मान्दैनन, कति चोटि अर्को पटक मिलाऊँला भनेर टारे मलाई। मलेखुमा जम्मै त्यस्तै, प्यासेन्जर थोरै देखेपछी मुख बिगारिहाल्ने, त्यसैले आजकाल त्यता रोक्नै छोडें। यो नयाँ ठाऊँ अलि ठीक छ। भीत्र छुट्टै बस्ने ठाऊँ छ हामीलाई, एकैछिन भए पनि आराम हुन्छ। खलाँसीलाई के स्पेसल बनाएका छन हेरेर ल्या भनेको, लोकल माछा र पुलाउ ल्याएछ। खलाँसी सोल्टी दुई थाल बजाउन थाले, म त एक भाग मै अघाएँ।

साहुले फ्यान्टा लिएर आयो। खासै फ्यान्टा खान मन् त थिएन, तर कर गर्‍यो । त्यही मेसोमा ३५० रुपैयाँ गोजीमा हाल्दियो। खलाँसी त्यो देखेर मुसुमुसु हाँस्दै थियो, आफ्नो भाग पाइसक्यो होला त्यसले पनि। अब हिंड्नु पर्छ। होटेल अगाडि बोडीका पोका देखेर घरमा दाल सकिएको याद आयो, होटेल साहुलाई एक पोका दिन भनें। मनमनै के सोच्दो हो कुन्नी, बाहिर हाँसी हाँसी दियो। यसो गेडागुडि खाने गरे त बुढीको अनुहारमा अलि रगत देखिन्थ्यो की? मुग्लिनमा केही फलफुल पनि हेर्नुपर्ला। सब चढे, पानी पर्न पो थाल्यो। यो बाटो यस्तो छ। बुढी डराऊँछे, सधैं बिस्तारै चलाऊनु भन्छे।

क्रमश…

- निशांक N®B

(लेखक निशांक रानाभाटको कथा ‘मेरो आत्मकथा’ क्रमश: प्रकाशित गर्दै जानेछौँ ! – आकार पोष्ट)


पहिलो अंक: मेरो आत्मकथा [Story] Part-1

दोस्रो अंक: मेरो आत्मकथा [Story] Part-2

Comments

Popular posts from this blog

नेपाली टाइप गर्ने सजिलो तरिका

मदन पुरस्कार पुस्तकालयले  २००७  २००३-४ ताका नेपाली युनिकोड किबोर्ड लेआउट, रोमनाइज्ड र ट्रेडिसनल सार्वजनिक गर्यो । नेपाली टाइपिङ (ट्रेडिसनल) जान्दै नजान्ने (कहिले नेपाली टाइप नगरेको) मैले, मदन पुरस्कार पुस्तकालयले सार्वजनिक गरेको रोमनाइज्ड नेपाली युनिकोड किबोर्ड लेआउट कम्प्युटरमा राखेर पहिलो पटक कम्प्युटरमा नेपाली भाषामा लेखेँ । यसविचमा कम्प्युटर तथा मोबाइलको लागि धेरै किसिमका नेपाली किबोर्ड लेआउट तथा एप्सहरु आइसकेकाछन्, तर पनि इन्टरनेट प्रयोगकर्ताहरु नेपाली टाइप गर्नुपर्दा अप्ठ्यारो मान्छन् । मलाई धेरैले सोध्ने गरेको प्रश्न भनेको, "फेसबुकमा कसरी नेपाली टाइप गर्ने?" अत: यो ब्लगमा मदन पुरस्कार पुस्तकालय (मपुपु) ले निर्माण गरेको नेपाली युनिकोड किबोर्ड लेआउट बारे चर्चा गर्दैछु। प्रिती, कान्तिपुर लगायतका 'ट्रु टाइप फन्ट' (ttf) प्रयोग गरेर ट्रेडिसनल लेआउटमा नेपाली टाइप गर्ने प्रयोगकर्ताहरुले, नेपाली ट्रेडिसनल युनिकोड किबोर्ड लेआउट राखेर, इन्टरनेटमा सजिलै सँग नेपालीमा लेख्न सक्छन् । भन्नुको मतलब, तपाईलाई पहिले नै नेपाली टाइपिङ आउँछ भने टाइपिङ गर्ने तरिका उही हुन्छ, उही &q

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free. Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP: Install: Run setup file; Go to control Panel; Open Language and Regional settings; Open Regional Language Options; Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages): Click apply-it might ask for windows CD: Insert CD or you can directly copy "i386" files too; And install all: then you have done; Click for details; Then click add a tab; A new popup will appear: Select "Sanskrit" in the first box; Select "Nepali unicode (romanized)" in second box; Click "ok"; You have successfully installed it; P

सामाजिक सञ्जालको राग

सामाजिक सञ्जालमा हिजोआज के कस्ता कुरा भइरहेकाछन्? हामीले सामाजिक सञ्जालको उपयोग वा दुरुपयोग, के गरिरहेका छौँ? सामाजिक सञ्जालमा 'असामाजिक' पो भइएको छ कि? पढ्नुहोस् गुन्जन खनालको विचार । गुन्जन, जर्मनीमा उच्च शिक्षा लिंदैछन्, उनलाई ट्विटरमा @Gckhanal  फलो गर्न सकिन्छ।​ इन्टरनेटमा नग्न तस्विरहरू हुन्छन् भनेर सन् २००० मा सुनेको थिएँ, बस् त्यही उत्सुकता थियो। नारायणगढमा पनि इन्टरनेट क्याफे सुरु भए। महँगो, साँघुरो - सबै तिरबाट बारेको "देसी बाबा डट कम" (पोर्न साइट) को लागि पर्फेक्ट ! तर मैले २००४ पछि बल्ल अलि अलि इन्टरनेट चलाउन थालेँ, इमेल गर्न थाले। तर इन्टरनेटको खास उपयोगिता २००७ मा विश्वविद्यालय खोज्न थाले पछि मात्र बुझेको हो। त्यसपछि इन्टरनेट यौन, व्यंग्य, ज्ञान, धर्म, नक्सा, इतिहास, विज्ञान आदि नसिकेका वा अनुत्तरित प्रश्नहरूको उत्तर भएर आयो। इन्टरनेटले मेरो ज्ञानको दायरा फराकिलो बनायो, मलाई नयाँ मान्छे बनायो। संगै सुरु भयो फेसबुक र ट्विटर लगायतका अनेक सामाजिक सञ्जाल । इन्टरनेटको एउटा व्यस्त थलो तर धेरैको लागि सम्पूर्ण इन्टरनेट! अन्ना हजारेको आन्दोलन, विवेकशिल पार्

बलियो पासवर्ड राख्ने तरिका [VIDEO]

जति धेरै साइट र एप्स चलाउछौँ, त्यति धेरै पासवर्ड सम्झनुपर्ने बाध्यता छ । फोन नम्बर नसम्झिने समयमा, त्यति धेरै पासवर्ड कसरी सम्झिने? अझ त्यो भन्दा नि महत्वपूर्ण कुरा, बलियो पासवर्ड कसरी राख्ने या भनौँ बलियो पासवर्ड कसरी बनाउने? जब पनि नयाँ साइटमा साइन अप गर्ने बेला हुन्छ, यही पासवर्ड के राख्ने, कसरी बलियो बनाउने भन्ने कुराले दिमाग खान्छ । साना-ठूला अक्षर, अंक र स्पेशल क्यारेक्टर राखेर बलियो पासवर्ड बनाउनु पर्छ भन्ने सुन्दै र भन्दै आइएको धेरै भयो। पासवर्डको सन्दर्भमा, एचबिओ'को गतहप्ताको 'लास्ट विक टुनाइट' कार्यक्रममा एडवार्ड स्नोडनले, बलियो पासवर्ड बनाउने तरिका बताएका थिए। ( एडवार्ड स्नोडन , 'नेसनल सेक्युरिटि एजेन्सी' (एन एस ए), अमेरिका'को गोप्य दस्तावेजहरु 'सार्वजनिक' गरेर चर्चामा आएका व्यक्ति हुन्।) स्नोडनका अनुसार आठ क्यारेक्टरको पासवर्ड कम्प्युटरले सजिलै क्रयाक गर्न सक्छ । अत: पासवर्ड बलियो राख्न, आफ्नो बेग्लै 'पास-फ्रेजेज' बनाउन उनको सुझाव थियो, जुन डिक्सनरीमा नभेटियोस र सजिलै सम्झन पनि सकियोस् । बलियो पासवर्ड कस्तो हुन्छ, यो छोटो ३ मिनेटको

नेपाल टेलिकमले ल्यायो नि:शुल्क अनलाइन कक्षा

मोबाइल सेवा प्रदायक नेपाल टेलिकम ले, आएरल्याण्डको स एकेडेमी (Shaw Academy) सँगको सहकार्यमा अनलाईन एजुकेशन सेवा (Online Education Service) सेवा सुरु गरेको छ । आफूलाई पढ्न मन लागेको विषयहरु अब घरै बसेर अनलाइन, त्यो पनि नि:शुल्क पढ्न पाइने भएको छ। नेपाल टेलिकमको फेसबुक पोष्ट अनुसार, तीन महिनाको परिक्षणको रुपमा रहेको यो सेवा हाललाई नेपाल टेलिमकका ग्राहकहरुको लागि नि:शुल्क उपलब्ध गराईएकोछ । नेपाल टेलिमकका प्रयोगकर्ताहरुले स एकेडेमीमा 'रजिष्ट्रर' गरि, आफ्नो रुची अनुसारको कोर्समा नि:शुल्क भर्ना हुन सक्नेछन् । स-एकेडमीमा डिजिटल मार्केटिङ, फोटोग्राफी, ग्राफिक डिजाइन, प्रोग्रामिङ, सोसल मिडिया मार्केटिङ, फोटोसप, अंग्रेजी भाषा आदि विभिन्न विषयहरु उपलब्ध छन् । नेपाल टेलिकमको नि:शुल्क कक्षामा भर्ना हुनको लागि  shawacademy.com/nepaltelecom लिंकमा क्लिक गरेर स-एकेडमीमा जानुहोस्, र आफूलाई मन परेको विषय छानेर, रजिष्ट्रर गर्नुहोस् । टेलिकमको यो सेवा अन्तर्गत एकजनाले कतिवटा विषयहरु पढ्न सक्ने (छान्न सक्ने) भन्नेबारेमा चाँहि खुलाइएको छैन । साइटमा रजिष्ट्रर गरेपछि, कक्षा हुने अघिल

गुगलको यात्रा

सेप्टेम्बर ४, १९९८ लाई गुगलको जन्मदिन मानिन्छ । अस्ति भर्खर मात्रै गुगल १२ वर्ष पुगेर १३ लागेको छ । सर्च इन्जिनबाट सुरु भएको गुगल को यात्रा एन्ड्रोइड फोन हुँदै गुगल प्लस सम्म आइपुगेको छ । गुगलले सर्च देखि मोबाइल र सामाजिक सञ्जाल को क्षेत्रमा प्रयोगकर्ताहरुको वाहवाही पाइरहेको छ । १३ वर्ष अघि गुगल सुरु भो, जुनबेला हाम्रो देशमा ‘नेपाल पर्यटन वर्ष १९९८’ (Visit Nepal 1998) को नारा लागेको थियो, र मलाई इन्टरनेट, कम्प्युटर को केही ज्ञान थिएन । हुन त ईन्टरनेट नै भर्खर भर्खर विकास हुँदै गइरहेको थियो । गुगल को जन्म हुँदा याहु (Yahoo!) र एओल (AOL) को वर्चश्व थियो । गुगलका संस्थापकद्वय ‘ल्यारी पेज’ र ‘सेर्गे ब्रिन’ को भेट स्टान्डफोर्डमा सन् १९९५ मा भएको थियो र उनीहरुले १९९६ को जनवरी मा “ब्याकरब” नामक सर्चइन्जिन सार्वजनिक गर्ने विचार गरेका थिए । तर पछि उनीहरुको त्यही “ब्याकरब” गुगल सर्च इन्जिन मा परिवर्तन भयो । गणितमा गुगल (Googol) को अर्थ हुन्छ १ पछाडी सय वटा शुन्य । आज गुगल ( Google ) करोडौँ इन्टरनेट प्रयोगकर्ताहरुको जिवनशैली बनिसकेको छ । १९९६-१९९७: ब्याकरब संस्थापकद्वय पेज र ब्रिन ले सुरु

Subscribe to Aakar Post