Skip to main content

मेरो आत्मकथा [Story] Part-3

लौ अचम्म...!! फोम पो लोड गर्दै रहेछन छतमा। राम्रै लगेज पाईएछ आज। 'सरले बोलाउनु भएको छ', खलाँसीले भन्यो। को-को न सर होला भनेको अघि उही क्यु लाइदिन्न भन्ने लण्ठु रहेछ।

'बर्खा मास लगेज पायौ, राम्रो भो। ल यो बील र पैसा राख'

'सर यत्रो लगेज छ, १५०० त साह्रै थोरै भयो नि'

'तेरिमासाले फोम हो यो, हल्का छ, हेर्दा मात्रै धेरै देखिएको हो, लिने भए लि नत्र म समान झारिदिन्छु'

'सर ट्राफिकले ३ ठाऊंमा मात्रै समाए भने यति पैसा सबै तिनैलाई बुझाऊँदैमा ठीक्क हुन्छ, साहुलाई के दिनु मैले? यतिमा त म लैजान्न'

'ओइ, त्यो समान झारिदे, पछाडिको गाडीमा हाल'

'सर हाम्रो लगेज बुक भाईसकेको छ, हाल्न मिल्दैन' पछाडिको ड्राइभर बाठो भैहाल्यो।

'सर समान झारिदिनुस्, मेरो समय हुन लाग्यो।' म पनि हल्का बाठो भए झैं गरें।bus

'ल ल भन् कतिमा लैजान्छस?'

'तँ मु**को समान त जती नै दिए नि लान्न' मनले यस्तो भन भन्यो तर भनिन, 'सर अब यत्रो समान, कति दिने आँफै बिचार गर्नुस्।'

'हेर तिमीहरुलाई अर्को पटक लगेज चाहिन्छ की चाहिंदैन? खुरुक्क भन कतिमा लाने हो?'

'सर ३ हजार भन्दा कम्तीमा त लैजान्न'

'तिमी मुला ड्राइभरहरु, समान राखिसके पछी अड्को थाप्छौ, अर्को पटक देखी बिचार गरम्ला, अहिलेलाई ल यो २ हजार राख्'

'सर यो त साह्रै हुन्छ, अलिकती त थपिदिनुस्'

बल्लतल्ल २२०० को लगेज हालियो, यति भएपछी यो टीप चाँहीं राम्रै हूने भो। मान्छे पनि १२ जना भैसकेछन्। अब लोकल प्यासेन्जर पाइयो भने गजब हुन्छ आज। पख् बुढी यो तीजमा तैँले भने जस्तै लाउन पाउने भईस्। हेर्दाहेर्दै १२ बज्यो, जे होस् आज चाँहीं मान्छे चित्त बुझ्दै पाइयो। अब छुट्ने समय भो, हिंड्नु अघी खलाँसीलाई अर्डर दिएँ 'लोकल प्यासेन्जर जस्तो भए पनि हाल'।

'ल श्री परमेश्वरी, रक्षा गर।' यो काठमाडौंको बाटो.... बसपार्कबाट निस्किए पछि थानकोट नछिचोलेसम्म यति गार्हो हुन्छ भनेदेखि। यी साना र माझौला माइक्राले हामीलाई त बाटै दिन्नन बा। टाढा जाने प्यासेन्जर पनि हाल्न नपाईने रे। बाटो पनि छोड्दैनन। छोइएलै जस्तो गरेर ल्याउँछन, छोइहाल्यो भने गल्ती जस्को भए पनि दोश सधैं ठुलो गाडीको हुन्छ। सब मिलेर साह्रै हेपे हामी ठुला गाडीका ड्राइभरलाई। के गर्नु गर्नु। त्यसमाथि चोक चोक मै जाम, थानकोटबाट मुग्लिन पुग्न त्यति समय लाउदैन होला जती बसपार्क देखी थानकोट पुग्न लाग्छ।

बल्ल तल्ल कलंकीको मुख देखियो। अघी-अघी एक हुल धादीङे जस्तैको लस्कर। मुश्किलले बाटो काट्दै छन भनेपछी पक्कै यी बस चढ्न जान लागेका हुन। 'ओइ यी अगाडिका मान्छे जहाँ जाने भए पनि यो जाम मै हाल' खलाँसी दौडेर गयो, के बोल्यो सुनिएन तर लिएर आयो। कुरिनघाटसम्म पुग्ने रहेछन, ठिकै भो। अब त सिटभरी मान्छे देखिए। मन् नै फुरुङ । आजकाल त सिटभरी मान्छे देख्न पनि रहर भैसकेको थियो।

त्यो क्यामरा वाला मोबाइल मसँग भएको भए फोटो खिचेर राख्न हुन्थ्यो। धन्य ५-६ जना मान्छे कलंकीमा पनि थप्न पाइयो। अब बल्ल गाडी चलाऊनको रमाइलो शुरु भो। गीत सुनुँ सुनुँ लाग्यो। हिजो ब्रेक राम्रोसँग मिलाएनछ, ब्रेक लाऊँदा गाडी दाइने तिर बांगिन थाल्यो। बर्खामास यस्तो छ चाला। धन्न प्यासेन्जरले मेसो पाउदैनन। अब त यस्तै बानी परिसक्यो, यो थोत्रो चलाऊँदा चलाऊँदा सद्धे गाडी पाइयो भने बरु चलाऊन जानिन्न की भन्ने पीर लाग्छ। बाटोमा कहिले कहिले त क्या रहर लाग्दा गाडी देखिन्छन भने देखि। त्यस्ता चलाऊन पाए पो अलिकति शान देखाउन नि पाइन्थ्यो। के गर्नु? आफ्नो भाग्यमा यही खटारो लेखेको रहेछ। निफुल्किएर छोड्दिम भने साहुले त अर्को ड्राइभर पाइहाल्छ, आँफैलाइ हातमुख जोढ्न धौ धौ हुन्छ।

यो थानकोटको ओरालो, घुम्ती देख्दा वाक्क लागेर आउछ, स्टेरिङ्ग घुमाउदा घुमाउदै पाखुरा गल्छन। थानकोटबाट स्वाँट्ट नौबिसे पुग्ने गरेर पुल हाले नि हूने नि, क्या मज्जा हुन्थ्यो होला सिधा बाटोमा चलाऊन। यहाँ त सिधा बाटोमा चलाऊने पनि रहरै हुन्छ।

अरबबाट फर्किने लाहुरेहरु क्या फुर्ती लाउछन, १२०, २०० भन्दा कम स्पिड्मा त चलाऊनै पाइन्न रे, बाटो नि सिधा सिलित्त परेका हुन्छन रे, नेपालबाट जाने ड्राइभरलाई त स्वर्गै पुगे जस्तो हुन्छ रे। नेपालमा नि त्यस्तै बाटो बने नि हूने नि, तर यस्ता भीर छन, यस्ता डाँडाकाँडा छन, कसरी बनाउनु त्यस्तो बाटो, मिल्ने भए त बनाउथे होलान नि। त्यही नि तराइ तीरको बाटो त राम्रो छ। यै काठमाडौंबाट मुग्लिनसम्म मात्रै अप्ठेरो हो। बरु यो नौबिसेबाट उक्लेर बिरगन्ज पुग्ने बाटो चाँहीं डेन्जर छ रे, एकताल जान मन लागेको छ।

अब खान खाने ठाऊँ पनि आउन लाग्यो, मान्छे पनि राम्रै छन, भत्ता नि राम्रै देला नि। पहिला पहिला ड्राइभरहरुलाई चाडैपिच्छे के के दिन्थे रे यी होटेलवालाहरुले, दशैमा त सिङै खसी दिन्थे रे, तर ऊ जमानाका कुरा, अहिले त भत्ता दिन पनि मान्दैनन, कति चोटि अर्को पटक मिलाऊँला भनेर टारे मलाई। मलेखुमा जम्मै त्यस्तै, प्यासेन्जर थोरै देखेपछी मुख बिगारिहाल्ने, त्यसैले आजकाल त्यता रोक्नै छोडें। यो नयाँ ठाऊँ अलि ठीक छ। भीत्र छुट्टै बस्ने ठाऊँ छ हामीलाई, एकैछिन भए पनि आराम हुन्छ। खलाँसीलाई के स्पेसल बनाएका छन हेरेर ल्या भनेको, लोकल माछा र पुलाउ ल्याएछ। खलाँसी सोल्टी दुई थाल बजाउन थाले, म त एक भाग मै अघाएँ।

साहुले फ्यान्टा लिएर आयो। खासै फ्यान्टा खान मन् त थिएन, तर कर गर्‍यो । त्यही मेसोमा ३५० रुपैयाँ गोजीमा हाल्दियो। खलाँसी त्यो देखेर मुसुमुसु हाँस्दै थियो, आफ्नो भाग पाइसक्यो होला त्यसले पनि। अब हिंड्नु पर्छ। होटेल अगाडि बोडीका पोका देखेर घरमा दाल सकिएको याद आयो, होटेल साहुलाई एक पोका दिन भनें। मनमनै के सोच्दो हो कुन्नी, बाहिर हाँसी हाँसी दियो। यसो गेडागुडि खाने गरे त बुढीको अनुहारमा अलि रगत देखिन्थ्यो की? मुग्लिनमा केही फलफुल पनि हेर्नुपर्ला। सब चढे, पानी पर्न पो थाल्यो। यो बाटो यस्तो छ। बुढी डराऊँछे, सधैं बिस्तारै चलाऊनु भन्छे।

क्रमश…

- निशांक N®B

(लेखक निशांक रानाभाटको कथा ‘मेरो आत्मकथा’ क्रमश: प्रकाशित गर्दै जानेछौँ ! – आकार पोष्ट)


पहिलो अंक: मेरो आत्मकथा [Story] Part-1

दोस्रो अंक: मेरो आत्मकथा [Story] Part-2

Comments

Popular posts from this blog

नियात्रा : घान्द्रुक को घुमाइ -१

शैक्षिक अध्ययन/ भ्रमण जान नपाएको धुनमा हामी एकपटक विद्यार्थीहरुकै पहलमा चिसापानी पुगिसकेका छौं। सुन्दरीजलबाट एकदिनको पदयात्रामा चिसापानी पुग्न सकिन्छ। सन् २००९ अक्टोबरको महिना। जहिले पनि शैक्षिक अध्ययन/ भ्रमणमा नलगिएको वा घुम्न नपाएको पिडाले मन भरिरहने हामी विद्यार्थीहरुलाई फेरी एकपटक घुम्नजान मन लाग्न थाल्यो। घुम्न मन लाग्यो भनौं कि पढ्न मन लागेन भनौं?... जे बुझेपनि हुन्छ। जता गएपनि सत्य तपाईंकै बटोमा हिँडेको हुनेछ। घुम्न त जाने, तर कहाँ? प्रेम छिरिङग् शेर्पाको दिमाग यहाँनेर हामी सबैको भन्दा छिटो चल्छ, जहिलेपनि। फेरी अच्चमको कुरा के भने नि- नेपालमा अधिकांश ‘घुम्ने’ ठाउँ कि त प्रेम छिरिङग् पुगिसकेको छ कि त उसका साथीहरु। निकै नै रसिक छन् हाम्रा साथी प्रेम छिरिङग् शेर्पा। हामी अधिकांश छात्रहरुलाई भक्तपुरको छ्याङग्शाला, काठमाडौंको टुकुचे भान्छा घर आदी देखाउने श्रेय यीनैलाई जान्छ। यो श्रेय कम्तिमापनि म, उसलाई कृतज्ञताका साथ दिन चाहान्छु। अघिल्लो पल्ट गएको चिसापानि पदयात्रा पनि प्रेम छिरिङग् कै सक्रियतामा संम्भव भएको थियो। त्यसैले यसपटकको यात्राको निणर्य गर्ने जिम्मा पनि प्रेम र गौरबलाई

हाम्रो नेपाली किबोर्डमा अब नेपाली स्टिकरहरु

नयाँ वर्ष २०१९ को अवसर पारेर हाम्रो पात्रो ले हाम्रो नेपाली किबोर्डको नयाँ संस्करण सार्वजनिक गरेकोछ । नयाँ थिम, इमोजी तथा नेपाली स्टिकरहरु सहित आएको हाम्रो नेपाली किबोर्ड को नयाँ संस्करण हिजोबाट गुगल प्लेस्टोरमा उपलब्ध छ । हाम्रो नेपाली किबोर्डमा नयाँ के छ? स्टिकर हाम्रो नेपाली किबोर्डको नयाँ संस्करणमा नेपाली परिवेश झल्काउने विभिन्न नेपाली पात्रहरु सहितको स्टिकरहरु राखिएकोछ । मेसेन्जर, भाइबर, ह्वाट्सएप, स्काइप, टेलिग्राम, फेसबुक, ट्विटर, इन्स्टाग्राम आदि जुनसुकै एप्लिकेशनमा पनि प्रयोग गर्न मिल्ने यी नेपाली स्टिकरहरुले प्रयोगकर्तालाई नयाँ अनुभव दिनेछ । नेपाली पारा, हाम्रो साथी, नयाँ वर्ष, संगी, हाम्रो कान्छा, हाम्रो कान्छी, नक्कली, र बौचा व मैचासमेत गरी आठ किसिमका स्टिकरहरु समावेश गरिएकोछ । हाम्रो नेपाली किबोर्डको इमोजी खण्डमा गएर यी स्टिकरहरु प्रयोग गर्न सकिन्छ । थिम हाम्रो नेपाली किबोर्डको यस संस्करणमा नयाँ किबोर्ड थिम पनि थपिएको छ । हाम्रो नेपाली किबोर्डको सेटिङमा गएर आफूलाई मन पर्ने थिम छान्न सकिन्छ । डार्क तथा लाइट गरेर हाललाई दुई डिजाइनमा किबोर्ड थिम उपलब्ध छ । चलनचल्तिको “ब

आइफोन, आइप्याड र एप्पल वाचका लागि हाम्रो पात्रोको नयाँ एप

आइफोन, आइप्याड र एप्पल वाचका लागि हाम्रो पात्रोले नयाँ एप सार्वजनिक गरेको छ । यो नयाँ अपडेट सँगै एन्ड्रोइड एपमा उपलब्ध विभिन्न फिचरहरु आइफोन एपमा उपलब्ध भएको छ । आइफोन प्रयोगकर्ताहरुले अब एकै विषयका उस्तै समाचारहरु एकै ठाउँमा पढ्न सक्नेछन् । गतवर्ष नेपाली न्युज माइनिङ इन्जिन प्रयोग गरेर एउटै विषयका उस्तै समाचारहरु, विभिन्न स्रोतहरुबाट लिएर हाम्रो पात्रोको एन्ड्रोइड एपमा पढ्न मिल्ने सुविधा थपिएको थियो । मेसिन लर्निङ पद्दतिबाट नेपाली भाषा सम्बन्धि तालिम गराइएको 'नेपाली न्युज माइनिङ इन्जिन'ले नेपाली भाषामा उस्तै प्रकारका समाचार देखाउने कार्यमा ९० प्रतिशत सफलता हासिल गरेकोछ । हाम्रो पात्रोका संस्थापक शंकर उप्रेतीका अनुसार, हाम्रो पात्रो एपको इन-एप ब्राउजर पहिलेको भन्दा ४० प्रतिशत "फास्ट" बनाइएको छ । नयाँ आएको आइफोन एपमा तस्विरहरुलाई पनि "अप्टिमाइज" गरिएकोछ, भन्नको मतलब एप खोल्दा अब हाम्रो पात्रोले डाटा स्पिड/नेटवर्क अनुसार तस्विरको गुणस्तर (क्वालिटि) स्वत घटबढ हुने सुविधा थपेको छ । हाम्रो पात्रो एप सबैभन्दा सुरुमा आइफोनको लागि बनाइएको भएपनि, एन्ड्रो

गुगलको अटोड्र - चित्र बनाउन एकदमै सजिलो

"सबैको लागि छिटो चित्र बनाउनको लागि" भन्दै गुगल'ले कम्प्युटर, मोबाइल तथा ट्याबलेटमा सजिलैसँग चलाउन मिल्ने 'अटोड्र' नामक वेव एप सार्वजनिक गरेको छ । केही पहिले चित्र बनाउने सजिलो तरिका 'को बारेमा लेखेको थिँए, आज चाँहि छिट्टो चित्र बनाउने गुगलको अटोड्रबारे लेख्दैछु । 'तँ आँट, म पुर्‍याउँछु' भनेझैँ हामीले हातले कोरेको चित्रहरुलाई, गुगल ले मेसिन लर्निङ पद्धतिबाट बुझेर हामीले बनाउन खोेजेको चित्र तुरुन्त बनाइदिन्छ । भन्नको मतलब मैले अटोड्र मा गोलाकार चित्र कोरेँ भने गुगलले मैले कोरेको गोलो चित्रसँग मिल्दोजुल्दो चित्रहरु देखाइदिन्छ, जुन आफूले छानेर राख्न सकिन्छ । उक्त चित्रलाई सानो, ठूलो बनाउनको साथै, रंगहरु परिवर्तन गर्न सकिन्छ । हेर्दा, सोच्दा सामान्य लाग्ने 'अटोड्र'मा आफूलाई चाहिएको चित्रहरु छिटो बनाउन सकिन्छ । कुनै आईकन चाहियो वा कसैलाई केही कुरा बुझाउनुपर्‍यो वा कसैलाई 'पोष्टकार्ड' बनाएर दिनुपर्‍यो भने, कि त गुगल सर्च नै गर्नुपर्ने वा क्यान्भा, पेन्सिल लगायतका विभिन्न वेब एपहरु प्रयोग गर्नुपर्ने झन्झटबाट 'अटोड्र'ले छुटका

घोडा तबेला [संस्मरण]

स्याफ्रुवेसीबाट बिहान साँढे सात बजे निस्कँदा, एकैदिनमा धेरै माथिसम्म नजानु 'हाइ' (लेक) लाग्छ भन्ने लोप्साङ, लामा होटल आइपुग्दा, पानी पर्दैन तपाईहरु माथि जान सक्नुहुन्छ भन्न थालेको थियो ।  दुई बजे लामा होटल पुग्दा, पानी सिमसिम परिरहेको थियो, चियाका लागि हामी (विवेक दाइ र म) छेउको होटलमा रोक्कियौँ । लोप्साङ, आफ्नी जर्मन पर्यटक लाउरालाई लिएर अलि पर्तिरको होटलमा गएर रोकियो, हामीले लोप्साङलाई बोलायौँ तर उसले ईशाराले नआउने संकेत गर्यो, उ चिया पिउँदै थियो । तर लोप्साङ सँगै भएकी जर्मन पर्यटक हामी बसेको होटलमा आएर गफ गर्न लागेपछि, लोप्साङ पनि पछिपछि आयो । एक घन्टा बस्दा पनि पानी खासै रोकिएन, तर लोप्साङ पानी रोकिन्छ, तपाईहरु घोडातबेला पुग्नुहुन्छ भनेर हामीलाई भनिरहेथ्यो, सायद उ हामीलाई लामा होटलमा नबसोस् भन्ने चाह गरिरहेको थियो । अघिल्लो दिन माछापोखरी, काठमाडौँबाट बस चढ्दा, लोप्साङ हामी भन्दा अघिल्लो सिटमा थियो । ९ घन्टा लामो बस यात्रामा, लाउरा सँग खासै केही कुरा नभएपनि, लोप्साङ हाम्रो लागि पनि गाइड झैँ बनिसकेको थियो । स्याफ्रुवेसी, विवेक दाइ र मेरो लागि नौलो थियो, लोप्साङकै पछि लागेर, ह

पाँच करोड फेसबुक प्रयोगकर्ताको तथ्यांक दुरुपयोग

५ करोड फेसबुक प्रयोगकर्ताको तथ्यांक चोरी भएको खबर केही दिन पहिले गार्डियन तथा न्युयोर्क टाइम्स ले प्रकाशित गरेको थियो । प्रयोगकर्ताको जानकारी विना फेसबुकबाट लिइएको उक्त तथ्यांकलाई क्याम्ब्रिज एनालिटिका भन्ने कम्पनीले अनधिकृत रुपमा प्रयोग गरेको दावी गर्दै, क्याम्ब्रिज एनालिटिका’का भूतपूर्व इन्जिनियर क्रिस्टोफर वाइलीले गार्डियनलाई अन्तरवार्ता दिएर यी कुराहरु मिडियामा सार्वजनिक गरेका थिए । क्रिस्टोफरका अनुसार क्याम्ब्रिज एनालिटिकाले २०१४ मा एउटा एप मार्फत करिब ५ करोड फेसबुक प्रयोगकर्ताहरुको तथ्यांक चोरी गरेको थियो । क्याम्ब्रिज एनालिटिका र फेसबुककै विषयमा गार्डियनले पहिले नै २०१५ मा समाचार प्रकाशित गरेको थियो । उक्त समाचार पछि फेसबुकले क्याम्ब्रिज एनालिटिकालाई तथ्यांक मेटाउन भनेको र एनालिटिकाले तथ्यांक मेटाएको जानकारी फेसबुकलाई गराएको थियो । तर दुबै कम्पनीले यो कुरालाई गुपचुप राखेका थिए, अझ उल्टै फेसबुकले जथाभावी समाचार लेखेको भन्दै गार्डियनलाई मुद्दा हाल्ने धम्कि दिएको थियो भने क्याम्ब्रिज एनालिटिकाले तथ्यांक सुरक्षित नै राखेको थियो । त्यही चोरी गरिएको प्रयोगकर्ताहरुको तथ्यांकलाई

Subscribe to Aakar Post