Skip to main content

वाचा

यो जिन्दगीमा साथ दिनेहरु अनि साथ छोड्नेहरु धेरै भेटिन्छन् । वाचा गर्नेहरु अनि वाचा गरेर पनि पुरा नगर्ने प्रवृत्तिहरु धेरै भेटिन्छन् । यो मन किन यति कमलो हुन्छ ? यदि यो मन नहुने हो भने, जसले जे गरोस्, कुनै मतलब हुन्थ्यो होला र ? यहाँ वाचा अनि मन को कुरा जोडिएकोले फरक अर्थ लाग्ला तर कुरा पहिले नै क्लियर गरिहालौँ, यो मायाप्रिति को कुरा पक्कै होइन । हामी आफ्नै वरिपरि हेर्नसक्छौँ, हाम्रो समाजलाई नियाल्न सक्छौँ, हाम्रो देश अनि नेता का व्यवहारलाई हेर्नसक्छौँ, हामी आफ्ना साथिहरु को व्यवहारलाई हेर्न सक्छौँ । सबैतिर एउटै कुरा छ, एकदिन वाचा गर्‍यो, अर्को दिन बिर्सियो । यदि वाचा पुरा गर्नु नै छैन भने कर ले किन वाचा गर्नु ? नेताले किन जनताको काम गर्छु भनेर वाचा गर्नु, जिन्दगी भर साथ दिनु छैन भने प्रेमी प्रेमीकाले किन वाचा को स्वाङ गर्नु ? आफ्नो कुरा आफैँलाई ठिक लाग्दैन भने, यस्तो र त्यस्तो गर्छु भनेर किन कसैले वाचा गर्नु ? अरुको कुरा मा लागेर, अरु को कुरा सुनेर हामी कसैको व्यवहारमा परिवर्तन हुँदैन भने, हामी आफ्नो कुरा किन अरुलाई भन्छौँ ? अरु को कुरा किन सुन्छौँ, यदि हामी आफ्नो सुर छोड्दैनौँ भने !

‘पिने वालो के लिए छुँ बाहाना’ भनेको जस्तो, आफूलाई आफ्नो कुरा पुरा गर्नु नै नभएपछि जे गर्दा अनि जे बाहाना गर्दा पनि हुन्छ । केही दिनयता प्रधानमन्त्री नेपाल र प्रचण्ड बिच वाक दोहोरी चलेको छ । एउटा ले अर्कोलाई दोष दिने, अनि अर्कोले अर्कोलाई दोष दिने, अनि आफू पानी माथिको ओभानु बन्न खोज्ने ? सहनु को हद अनि लचकता को हद पनि केही हुँदो हो, तर आफ्नो सुर नछोड्नेहरु कुरा सुनेको जस्तो गरेर पनि कुरा सुन्दैनन्, उनीहरु हाम्रो मन को कुरा बुझ्दैनन् । ‘दिनभरि करायो, दक्षिणा हरायो’ भनेजस्तो यदि दिइएको सल्लाह व्यर्थ हुन्छ भने, बोली को केही महत्व छैन भने भन्नु, सुन्नु सुनाउनु व्यर्थ छ हैन र ? कुरा एउटा अनि काम अर्को, छिनछिन मा कुरा मा चेन्ज अनि छिनछिन मा नयाँ बाहाना अनि छिनछिन मा नयाँ वाचा गरिन्छ भने कुन कुरा चाँहि ठिक हो भनेर मान्ने, के भनेर बुझ्ने ?

कति सपना र कति आशाहरु थिए होलान् । ती कुराहरु पुरा हुन्छन् हुँदैनन् भन्न कठिन छ किनकी हामीबिच विश्वास को धागो चुँडिदैँछ । चुँडिदै, गासीँदै गर्दा धागोमा धेरै गाँठाहरु पर्दै जान्छन् अनि त्यो धागो, विश्वास को धागो नभएर आवेशको, आक्रोशको अनि बदला को धागो मा परिणत हुन्छ । गरिएका वाचाहरु त्यही धागोमा परेका गाँठाहरु भित्र गुम्सिएर बस्छन्, अनि सबै कुरा भित्र भित्रै सकिन्छ । मन त के हो र, व्यर्थ का आशुँ झारिदिन्छ, मनभरि यस्ता धागोका गाँठाहरु धेरै भएपछि, रुनु सिवाय अरु विकल्प पनि छैन नि !

मन को कुरा अरु ले बुझ्छन्, आफू जस्तो सोचिन्छ त्यस्तै गरिदिन्छन् जस्तो लाग्छ तर यति धेरै विश्वास गरियो भने, जरुर धोका नै हुन्छ । अत: पहिले नै कुन कुरा चाँहि सहि हो भनेर आफूले फिल्टर गरेर लिनुपर्ने भयो । विश्वास नै विश्वास को संसारमा अविश्वास ले डेरा जमाउँछ जब धेरै बहाना अनि वाचाहरु ले जन्म लिन्छन् । अनि सायद, वाचाहरु तोडिएपछि फेरी विश्वास गर्न एकदम गाह्रो छ, के आधारमा विश्वास गर्ने, जब कि “हिँड्दैछ पाइला मेट्दैछ” भनेको जसरी हामीहरु वाचा गर्दै विर्सदैँ गर्छौँ भने ! अनि त्यसपछि यही मन आएर नानाभाँति सोच्न थाल्छ, यस्तो त्यस्तो !

फेरी हामी सँधै आफ्नै कुरा मात्र माथि राख्छौँ, विवाद गर्न नि नमिल्ने ! एउटा बाहाना ले जन्मलिन्छ जसले जोकोही को मन सजिलै पगाल्छ अनि त्यही बाहाना वाचा गर्ने माध्यम बन्छ तर मन फेरी रुन्छ जब वाचा पुरा हुँदैनन् । मन रोइदिन्छ जब एक्लो महशुस हुन्छ, जब आफूलाई फरक व्यवहार गरिएको थाहा हुन्छ । यस्तो हुँदै होइन भनेर मन बुझाउने उपाय नै केही बाँकि रहँदैन, किनकी सबै घटनाहरु चलचित्रका दृश्यसरी मानसपटल मा आएर घुमिरहन्छन् ।

यस्तो कुरा मा आफूलाई सही र गलत को आभाष नभएसम्म केही हुनेवाला छैन । कोही अरु ले भनेर, कसैको मन छिन मै परिवर्तन हुँदैन । परिवर्तन को लागि दह्रो आत्मविश्वास चाहिन्छ भनि भित्री मन देखि नै वाचा गर्नुपर्छ अन्यथा बाहिर देखाउन गरिने वाचा को के नै अर्थ रह्यो र ? हो नि, आफूलाई भित्रै देखि केही कुरा को आभाष नभएसम्म केही कुरा परिवर्तन हुन्छ भनेर आश गर्नु मुर्खता मात्र हुन्छ । अरुलाई बाहिर देखाएर मख्ख पार्ने उपाय बाहेक केही होइन, यो देखावटि वाचा ।

यही वाचा अनि मनलाई लिएर हजारौँ संगित श्रृजना भएकाछन् । हजारौँ कथाहरु लेखिएकाछन्, कुनै सामाजिक क्रान्ति को नाम मा त कहीँ माया प्रेम को निहुँमा । जे को निहुँमा लेखिएको भए पनि, परिवर्तन को लागि आफू दृढ नभएसम्म केही गर्न सकिँदैन । यी नेताहरु ले जति नै जनता जनता भनेर फलाके पनि, के हाम्रो मन ले यिनीहरु ले गरेको वाचा सही छ, पुरा गर्छ भनेर विश्वास गर्नसक्छ र ? पक्कै हाम्रो मन बाट यी नेताहरु प्रति को विश्वास चुँडिदैँ छ । सहिद को रगत र जनताको लाशमाथि राजनिती गर्नेहरु बाट हामीले के आश गर्ने ? यिनीहरु ले गरेको कुन वाचा चाँहि पुरा गर्छन्, अनि देश नयाँ बनाउँछन् भनेर मान्ने ? हाम्रो कति मन कुँडिएकोछ, तिनीहरुले यसको लेखाजोखा गर्न सक्दैनन् । यिनीहरु त आफ्नो कुर्सीको लागि लडिरहेकाछन्, भिडिरहेकाछन् । हामी जनतालाई भेडा बनाएर हाम्रा इच्छा अनि चाहनाहरुको बलि चढाउँदैछन् । होशियार, वाचा गर्नु अघि एकपटक सोच्ने कि ?

मैले लेखेको कुरा गफ मात्र हैन भन्ने कुरा त यो एउटा ‘पोडकाष्ट’ ले नै सिध्द गर्दैछ । शनिबार को दिन रेकर्ड गरिएको यो समाचार को टुक्रा सुन्नुहोस्, एउटा तल्लो स्तर को कमेडि शो भन्दा यसको कुनै महत्व छैन । अनि यो कमेडि शोमा हाम्रा नेताहरु ले आफैँ नै प्रस्तुती देखाइरहेकछन्, भ्रम मा नपर्नुहोस्, यो प्रस्तुती एकदम असली हो, यो कुनै क्यारिकेचर होइन । हाम्रा नेताहरु को बुद्धि अनि स्तर के रहेछ भनेर सबै छर्लङ्ग हुन्छ, सबैलाई कुर्सी नै चाहिएको छ, जनतासँग गरिएका वाचाहरु भाँड मा जाये !

लौ सुन्नुहोस् यो अडियो:



कान्तिपुर एफएम अनि उज्यालो नाइन्टि नेटवर्क को समाचार का टुक्राहरु जम्मा पारेर ५-६ मिनेटको एउटा विशेष कमेडि शो तयार पारेको छु, जसमा पहिलो ४ मिनेट हाम्रा कमरेड प्रचण्ड को सोलो प्रस्तुती छ भने, बाँकि समय मा माधब कुमार नेपाल, केपी ओली, रामचन्द्र पौडेल अनि बाबुराम भट्टराइ को प्रस्तुती रहेको छ । यिनीहरुले जनतासँग गरेको वाचा सम्झनुहोस्, अनि यहाँ बोलेका कुराहरु सुन्नुहोस्, मुल्यांकन आफैँ गर्नुहोस् । अन्त्य मा यति भन्छु, यो शो सुनेर एक पटक पेट मिचिमिचि जरुर हाँस्नुहोस् । अनि वाचा गर्नुअघि एकपटक सबैले सोच्नुहोस्, किनकी हाम्रो कमेडी शो पछि कसैले बनाउन नसकोस्, हाहाहा !

माथिको अडियो डाउनलोड गर्नुहोस् ।

imgsrc:safar-debu.blogspot.com

Comments

  1. चुँडिदै, गासीँदै गर्दा धागोमा धेरै गाँठाहरु पर्दै जान्छन् अनि त्यो धागो, विश्वास को धागो नभएर आवेशको, आक्रोशको अनि बदलाको धागोमा परिणत हुन्छ ।

    नेपालको राजनीतिलाई यति मिठो संग विम्बात्मक रुपमा विश्लेषण गर्नु भएको रहेछ - आकारजी ...निकै राम्रो लाग्यो ।

    ReplyDelete
  2. Emotional kura liyera....different tarika le satire gareko chau....ramro lagyo...lekh ma naya naulo pan aayeko cha....

    Bichar garera herda...Rajniti ko barema lekheko hoina jasto lage pani...conclusion ma testai po rahe6....

    Ramro lagyo malai ta...ani comedy wala voice pani ramro cha hai ;)

    ReplyDelete
  3. यो अडियो सुने पछि एकछिन हाँसे, तर यी घटीया भातमाराहरुको कुरा सुनीसकेपछी भने चिन्ता पो लाग्यो । यो त भट्टीमा जाँड खाएपछि माईला र साईलाले मुख छाडेको भन्दा पनि अचाक्ली रहेछ ! लौ गज्जब बन्नेभो नयाँ नेपाल !

    ReplyDelete
  4. हाम्रो नेताहरुले कहिले बुझ्ने हुन् कुन्नी सधै कुर्सिको लागीनै लडिराखेका हुन्छन।जुन नेता आएपनि आफ्नो भुँडी भर्ने काम मात्र गर्ने त हुन्।जनतासँग गरिएका वाचाहरु त त्यस्तै हुन..............
    "जुन जोगी आएपनि कानै चिरेको" भने झैं पो भएको छ नेपालमा !!

    ReplyDelete
  5. the fav part of ur writing is the word selection..u select word in such a way tht everyone can understand wht writer is trying to tell his reader..n esp u write those things which has occured to everyone of us n try to express those readers' feelings with the simple words

    ReplyDelete
  6. Thank you very much for your such an inspiring comment...
    I'll try my best....
    :)

    ReplyDelete
  7. Emotional kura liyera....different tarika le satire gareko chau....ramro lagyo...lekh ma naya naulo pan aayeko cha....

    Bichar garera herda...Rajniti ko barema lekheko hoina jasto lage pani...conclusion ma testai po rahe6....

    Ramro lagyo malai ta...ani comedy wala voice pani ramro cha hai ;)

    ReplyDelete
  8. चुँडिदै, गासीँदै गर्दा धागोमा धेरै गाँठाहरु पर्दै जान्छन् अनि त्यो धागो, विश्वास को धागो नभएर आवेशको, आक्रोशको अनि बदलाको धागोमा परिणत हुन्छ ।

    नेपालको राजनीतिलाई यति मिठो संग विम्बात्मक रुपमा विश्लेषण गर्नु भएको रहेछ - आकारजी ...निकै राम्रो लाग्यो ।

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free. Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP: Install: Run setup file; Go to control Panel; Open Language and Regional settings; Open Regional Language Options; Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages): Click apply-it might ask for windows CD: Insert CD or you can directly copy "i386" files too; And install all: then you have done; Click for details; Then click add a tab; A new popup will appear: Select "Sanskrit" in the first box; Select "Nepali unicode (romanized)" in second box; Click "ok"; You have successfully installed it; P

ठगाईमा उपभोक्ता

के तपाईहरुलाई थाहा छ, एनटिसि, स्पाइस र युटिएल का रिचार्ज कार्डहरुका कारण ठूलो संङ्ख्यामा उपभोक्ता ठगिएकाछन् भने व्यापारीहरु यसैबाट लाखौँ कुम्ल्याउँदै छन् । खासमा याद नगरिने तर प्राय: सँधै खड्किने कुरा हो, ब्यालेन्स ट्रान्सफर या नयाँ रिचार्ज कार्ड किन्दा त्यससँगै व्यापारीलाई दिनुपर्ने चार्ज । चाहे तपाई, १०, २०, ५० या १०० वा २०० कै रिचार्ज किन नगर्नुहोस्, व्यापारीहरु ले हामी बाट ५ रुपैँया बढि लिन्छन् । १० को रिचार्ज गर्नुपरे, १५ रुपैँया, अनि १०० को रिचार्ज गर्नु परेपनि १०५ रुपैँया । विचार गरौँ त, व्यापारीहरुले १०० रुपैँया कै कार्डबाट अधिकतम ५० रुपैँया सम्म कमाउन सक्ने रहेछन्, यदि त्यसबाट १० जनाले १०-१० रुपैँया को रिचार्ज गरेमा ! नेपाल टेलिकम ले ५० र १०० रुपैयाँ को रिचार्ज कार्डहरु भर्खरै निकालेको छ । अनि ती कार्डहरुमा अधिकतम खुद्रा मुल्य भनेर क्रमश ५१ रुपैँया र १०२ रुपैँया राखिएको छ, भ्याट सहित । तर ती कार्डहरु आम उपभोक्ता ले किन्दा भने क्रमश ५५ रुपैयाँ र १०५ रुपैँया पर्ने गरेको छ, अझ उस्तै ठाऊँमा परे १०० रुपैँया को कार्डलाई ११० रुपैँया नै लिनेगरिएको छ । के व्यापारीहरुले, साइबर क्याफे, प

प्रवृत्ति

विगत केही दिन यता, म भिन्नै महशुस गर्दैछु, निसास्सिएको जस्तो गुम्सिएको जस्तो । त्यो भन्दा बढि हिन भावना ले सताइरहेछ । म मष्तिष्क ले भन्दा मन ले सोच्ने भएको छु, अनि मन ले सोच्दा धेरै नै गल्तिहरु हुने रहेछन्, धेरै नै हिन भावनाहरु आउँदारहेछन् । मलाई आजकल यस्तो लाग्दैछ कि, म कुनै अनजान सभ्यताको एउटा भग्नावशेषमा बाँचेको बेमहत्व को सालिक हुँ, आकार रुपरहित शिलालेख हुँ, जसलाई कसैले पढ्न सक्दैन, बुझ्न सक्दैन, बुझेर पनि महत्व रहँदैन.... सायद म केही पनि होइन, केही होइन ! म के गरौँ, कसो गरौँ साह्रै अलमल र दुविधमा परेको छु । म धेरै रिसाउनथालेको छु, झ्वाट्ट रिस उठ्न थालेको छ अनि बुझ्दैछु हानी आफैँलाई नै भइरहेको छ । यहाँ कोही के भन्छन् कोही के, अनेक अर्थ छन् सबैका । मेरो कुरा सुन्नेहरु, सुनेर पनि बुझ्दैनन् या बुझ्नचाहँदैनन् । या म नै कुरा बुझाउन नसक्ने भएको हुँ कि जस्तो पनि लाग्छ । कुरा त हो पनि, अनि आफूले गरेका हरेक कुरा ठिक छ भन्ने ठान्छु , म अलि अल्प कुरा गर्छु, कुरा पुरा हुन पाउँदैन अनि त्यसैको धेरै अर्थ निकाल्छन्, मान्छेहरु । पुरै कुरा भन्न नसक्नु मा मेरो गल्ति हो या, आधि कुरा मात्र सुनेर अरु अ

म छोरी

म छोरी, म आइमाई जात, म नारी । आज म तृप्ती अनुभव गरिरहेको छु । मलाई लाग्छ आज मेरो जित भएको छ, आज म आनन्दले भरिपुर्ण छु । उ हेर, मेरी आमा चिच्याई चिच्याई रोइरहेकी छिन्, उता बुवा पनि त्यस्तै । साना साना भाइबहिनी चाँहि बुझ्दैनन्, यस्तो ठूलो कुरा । सायद तपाई को अनुमान मिल्न सक्छ… हो म अब यस संसार मा छैन, म मरिसेकेकी छु, हो म मरिसकेकी छु । हो, मैले आफूले आफैँलाई मृत्यु दिएकी छु र म यो गर्व को साथ बताउँदैछु । हो, मैले आत्महत्या गरेँ । अनि यही आत्महत्या को विषयमा धेरै प्रश्न उठिरहेकाछन्, मान्छेहरु कानेखुशी गर्दैछन् । त्यो छिमेकी आइमाई, उ हेर्नुस् खासखुस गर्दैछिन् । मेरो चरित्र मा दाग लगाउँदैछन्, म मा नभएको खोट र दाग पनि देखाउन खोज्दैछन् उनीहरु । समाजमा केटा ले आत्महत्या गर्‍यो भने, “टेन्सन” ले, या अरु कुनै वाहाना… अनि किशोरी केटी ले आत्महत्या गरी भने, ‘गर्भवति भएको’, कि ‘प्रेम मा धोका पाएको’ वा सिधै ‘चरित्रहिन’ भएको आरोप । मलाई पनि यस्तो लान्छना लाग्नु स्वभाविक हो । तर भित्री कुरा त कसलाई थाहा हुन्छ हैन र ? के हामी अरु को मन पढ्न सक्छौँ र ? धेरै के भन्नु तर मैले आफूलाई चाँहि मृत्यु दिँए ।

एउटा मुसो को कथा [Story of a Rat]

एउटा मुसा थियो । त्रिभुवन अन्तराष्ट्रिय विमानस्थल को दूध, चिनी, चिसो आदि भण्डार गर्ने ठाउँ मा बस्दो रै’छ । हुन त मुसोबाट छुटकारा पाउन कठिन नै छ, सबैको घरमा कहिँ न कहिँ मुसो ले बास पक्कै गरेकै होला । तर पनि घरमा र विमानस्थलमा पाइने मुसोमा भिन्नता अवश्य हुन्छ । घरमा बस्ने मुसोलाई बिरालो ले बाँकि राख्दैन, उता विमानस्थलको मुसो ले भने प्लेन चढेर देश विदेश डुल्ने मात्र होइन, देशका अखबार देखि यही ब्लगमा समेत ठाउँ पाउँछ । मौका मिल्दा आक्कल झुक्कल टेलिभिजनमा नि देखिने मौका पाउँछ । मुसा विमान भित्र हुँदा, मुसाले विमान भित्र को तार काट्न सक्छ । यदि विमान उड्दै गरेको बखत कहिँ कतै मुसाले तार काट्न पाएको खण्डमा विमान ठूलो दुर्घटनामा पनि पर्न सक्छ । मुसाले यात्रीका मालसामान पनि काट्नसक्छन्, खानेकुरालाई दुषित बनाइदिनसक्छन् । अत: मुसा, विमान भित्रै भएको बखत उडान नगर्नु भन्ने गरिन्छ । तर यति थाहा हुँदा हुँदै पनि विमान उड्यो । समाचार मा पढियो, माथिको दवावमा क्याप्टेन ले प्लेन उडाए रे । दुइटा मध्ये एउटा विमान ग्राउन्डेड छ, अनि बाँकि एउटा विमान मा मुसो पसेको छ । नउडाएर पनि के गर्नु भन्या जस्तो  ! मुसा ले

पहिलो पटक मातृभुमी छाड्दा… [भाग–१]

“आप कहाँ तक जाएंगे?, रक्सौल रक्सौल” बिरगंज बसपार्कमा ओर्लन नपाइ एउटा टाङ्गावालाले सोध्यो । वास्ता गरिन, यतै तिर हो भनेर हात ले ईशारा गरेँ । १३ जुन सोमबार, बिहानको ११ बज्दै थियो, घर बाट यस्तै ८ बजे तिर हिँडिएको थियो । ब्याग भारी भएपनि बोक्न सकिने किसिमको भिर्ने ब्याग (ब्याकप्याक) थियो । त्यो ब्यागभित्र ल्यापटप सहितको अर्को ब्याग पनि अटाएको थियो । पहिलो पटक, म रक्सौल छिर्दै थिएँ, अझ भनौँ मेरो लागि पुरै नौलो यात्रा थियो । पहिलो पटक, विरानो ठाउँमा एक्लै जाने हिम्मत पलाएको थियो, तर घरमा भने साथी खोजेर जानु, एक्लै नजानु भनेर धेरै पिर गरिरहनुभएको थियो । एक्लो यात्रा गर्ने भए पनि, मनमा कुनै किसिमको डर रत्तिभर थिएन, आफूलाई भनेको ठाउँमा सकुशल पुग्छु, ठगे त्यही ५०-१०० ठग्लान्, त्यति ठगिएपनि मतलब छैन, सबै सिकिन्छ बिस्तारै भन्ने जस्तो लागिरहेथ्यो । नयाँरोडमा आएर बस चढियो, जनकपुर बिरगंजको । मिनिबस साह्रै भिड थियो, म ब्याग बोकेर भित्र छिरेँ, खलासी कराउन थाल्यो । ब्याग यता दिनु डिक्कीमा हाल्नुपर्छ, भित्र खाली छैन, मान्छे उभ्न त त्यस्तो गाह्रो छ । तर म ब्याग आफू सँगै राख्ने मनस्थितिमा थिँए । घरमा ममी

Subscribe to Aakar Post