Skip to main content

Think Once

“नेपालले के गर्यो मलाई भन्न छोडिदेउ,
नेपाललाई के गरेँ मैले सोच्न थालिदेउ,
श्रृष्टिको बिहानी सृजना गर्ने शिव त्यो तिम्रै हो,
विश्वमा शान्ति फैलाइदिने बुध्द त्यो तिम्रै हो,
विश्वको शिर उठाइदिने सगर तिम्रै हो,
हिरा र मोती फलाइदिने धरती तिम्रै हो,
नेपाल ले के गर्यो मलाई भन्न छोडिदेउ,
नेपाललाई के गरेँ मैले सोच्न थालिदेउ ….
मेची र काली,गण्डकी कोशी,सबै यो तिम्रै हो,
विश्वमा राम्रो नेपाल हाम्रो स्वर्ग यो तिम्रै हो,
चन्द्र र सूर्य हाँसेर बस्ने यो झण्डा तिम्रै हो,
गुँरास माथि डाँफेले नाच्ने यो देश तिम्रै हो,
नेपालले के गर्यो मलाई भन्न छोडिदेउ,
नेपाललाई के गरेँ मैले सोच्न थालिदेउ ।”

हामीसँग के छ ? अनि हाम्रो कर्तव्य के हो ? माथि उल्लेखित गितका हरफले सबै भनिसकेकोछ, तर हामी किन नचाहिँदा बखेडा झिकिरहेका छौँ । साँच्चै हामीसँग नभएको केही छैन,तर हामी मौका मा काम गर्न सक्दैनौँ अथवा भनौँ हामी गर्न चाहँदैनौँ। “करोड मुटुहरुको एउटै ढुकढुकी नेपाल….” - हाम्रो एउटै देश छ नेपाल अनि यहाँ सबै नेपाली छन्,कोही पराइ छैन तर किन हो थाहा छैन,सबै नानाथरीका बहाना बनाइरहेका छन् । अनि आपसमै फुट ल्याइरहेकाछन् । केही समयअघिसम्म कायम रहिआएको जातीय अनि धार्मिक सहिष्णुता कता हरायो ?? अनि कसरी यस्तो भयो ?

सबै भन्दा कुरा बिग्रिएको हो,सबैले नसोचिदिनाले । केही मधेसी नेताहरु “एक मधेस,एक प्रदेश” को नारा जोडदार रुपमा लगाइरहेकाछन्,अनि कोही लिम्बुवान,कोही खुम्बुवान,कोही तामाङसालिङ आदी इत्यादी । हामीलाई देशले केही दिएन,मात्र समस्या दियो भन्छौँ, अनि अगाडि बढ्न खोजेको देशलाई फेरी पछाडि तान्छौँ वा भनौँ समस्या मा धकेलिदिन्छौँ,उदेक का नाराहरु बनाउँछौँ (नारा बनाउँदैमा के नै हुने हो र ? तर पनि) । तर हामी समाधान को उपाय तिर जाँदैनौँ । हामी ले देशलाई के दियौँ त ??? मात्र समस्या,अनि गफ,अझ अचम्म को त कुरा के भने आफूलाई बुझक्कड हुँ भन्न रूचाउने केही सिमित व्यक्तिहरु,अरुलाई यसले यो गरेन ,यो माग पूरा भएन,यसो भएन,उसो गरेन ,यान गरेन,त्यान गरेन भनेर जोडतोड रुपमा फलाकिरहेकाछन् । तर मैले बुझिसकेँ त्यस्ता व्यक्ति बाट केही लछारपाटो लाग्नेवाला छैन । देशका लागि तिनीहरु भयंकर खतरायुक्त मान्छेहरु हुन् । खासमा भन्ने हो भने देशलाई अस्थिर बनाउने प्रयत्न जोडतोडका रुपमा तीनीहरुले गरिरहेकाछन् ।

सोच्ने हो भने यहाँ केही समस्या छैन,भएका केही कुराहरु पनि क्षणभरी मै मिल्नसक्छ । तर त्यो बाटो हामी रोज्दैनौँ,हामीलाई ठिक लाग्दैन किनकी हामी आम नेपाली जनताका लागि सोच्दैनौँ । सोच्छौँ त आफ्नै स्वार्थका लागि,साथै हामी सोच्छौँ तिनै तोरीलाहुरे नेताहरुको “खोस्टा” दिमाग बाट जसले हाम्रो कहिले भलो गरेनन् । (यसअघिको आमचुनाव मा कुनैठाउँमा बिजुली एक वर्ष भित्र बाल्दिन्छु भनेका नेताले करिब ७-८ वर्षसम्म मा पनि बिजुलीको खम्बा समेत गाडिदिएका छैनन्)- यो त एउटा सामान्य आमनागरिक ले गर्ने विश्लेषणको एक सानो उदाहरण मात्रै हो । यस्ता किसिमका कुराहरु कति छन् कति ?? यस्तो स्थितिमा फेरी किन हामी तिनै नेताहरुको दिमागले सोच्छौँ,जसका दिमाग मा गोबर भरिएको छ ,जसले आमजनता को लागि सोच्दैन । अहिलेको परिस्थितिमा आमजनता चाहन्छन् त मात्र शान्ति, तर हामी त्यसका लागि पहल गर्दैनौँ,बरु झन् चर्काउन खोज्छौँ,बरु नानाथरिका बाहानबाजी गर्छौँ । यीनीहरुबाट अहिलेसम्म के भयो र अब के हुन्छ ?
हामी पढेलेखेका भनाउँदाहरु पनि अगाडि छौँ,देश तहसनहस बनाउन,अनि आमनेपाली जनतालाई दु:ख दिन । के हामीले अहिलेसम्म देशका लागि केही गरेका छौँ,यहाँ गफ दिन धेरै सजिलो छ,तर व्यबहारमा त्यत्तिकै गाह्रो छ । हो,हामी यहाँ मात्र “चियापसल” का गफ गरेर बस्छौँ,जसको यहाँ कुनै उपयोगिता छैन अनि अर्थ छैन । हामी यति सानो देश पनि अझ सानो-सानो चिरा बनाउन चाहन्छौँ । अनि तिनै चिराहरु पार्न हामी कहिले आन्दोलन गर्छौँ त कहिले बन्द र हड्ताल अनि कहिलेकाहीँ त लाश को राजनिति पनि गर्छौँ तिनै जनताको दुहाइ दिएर,तर ती जनताहरु भने बेखवर हुन्छन् यी सबैकुराहरुबाट !

“जहाँ छन् बुध्दका आँखा,
स्निग्ध शान्त र सुन्दर,
जहाँ छ शान्ति को क्षेत्र,
मेरो राष्ट्र मनोहर,
प्राण भन्दा प्यारो लाग्छ मेरो देश कता-कता,
छल्किन्छ ममता मेरो भाव गंगा जता-जता…………,
माया नेपालको लाग्छ,नेपाली इतिहासको,…………
माया प्रकृति को लाग्छ,कला भाषा र भेषको,
पुर्खा को मन्त्र यो जप्छु चौतारीमा बसी,
जननी जन्म भूमिश्च स्वर्गादपि गरियसी……
छ ठूलो चाहना मेरो, आमालाई हसाउँने,………
सर्वोच्च शिखरबाट विश्व शान्ति सुनाउने………..
यही प्यारो मृत्तिका माथि,पौरखी बनिकन,
पार्छु यो चाहना पूर्ण ……”

भन्नु केही बाँकी रहेन तर म पनि त यो बाहेक के नै गर्न सक्छु र ??? यहाँ यस्तै छ,कसैले पनि कसैका लागि केही गरिदिँदैनन्, किनकी सबैलाई आफ्नो डम्फू बजाउँदैमा फुर्सद छैन । यहाँ देशका लागि सोच्ने कल्ले ?? हे मित्रहरु ! तिमीहरुबाट भनिएका कुराहरू पूरा हुँदैनन् अनि व्यवहारमा लागू हुन सक्तैनन् भने धेरै बक्बक् नगर,देशका लागि केही गर्न सक्दैनौ भने देशलाई भाँड्ने काम पनि नगर किनकी तिमी देश बनाउन सक्तैनौ भने तिमीलाई देश बिगार्ने अधिकार पनि छैन । यो गितलाई कुल भएर फिल गरेर सुन्नुहोस्-केही आईडिया आउँछ कि ??? दिमागमा केही परिवर्तन आउँछ कि ????


“बुझ्नेलाई श्रीखण्ड नबुझ्नेलाई खुर्पाको बिँड”
अस्तु:
Download Patriotic Nepali Song: नेपालले के गर्यो मलाई, भन्न छोडिदेउ Right click and "save target as".

Comments

  1. hey! thanks for the song. i wonder where are all those lovely patriotic songs these days! are those unpopular just because composed during panchayat era? music has nothing to do with politics. its rhythm n music more than anything else!aakar, thank you once again.

    ReplyDelete
  2. नेपालले के गर्यो मलाई, भन्न छोडिदेउ
    नेपाललाई के गरेँ मैले सोच्न थालिदेउ,......
    ya aakar jee definitely we have to think once..... and thanx for the nice and intresting song.

    ReplyDelete
  3. "प्राण भन्दा प्यारो लाग्छ मेरो देश"
    Well done Aakar.Exellent piece of Patriotic song !
    To everybody: If you haven't read the book "Kahan Gaye Ti Dinharu" by our Great Musician Ambar Gurung, please read it. Its a thin book which costs not too much(upto 100 NRs). I like a saying there " Hami Nepali le Afulai chinnai Janenau, Hami Nepali le jiunai janenau". I have not read another book which is so nice and patriotic than this. It should be in every Nepali(pahade) home together with Great "Muna-Madan". Thanks.

    ReplyDelete
  4. If you want practice voting, go to the site www.nepaljapan.com

    ReplyDelete
  5. आकार जी,हामी बोल्न नछाडौ, हामी बोल्दै गरौ आशा गरौ ,
    एक दिन अबस्य हाम्रो बोली (आवाज ) सुनिने छ । देश राम्रो हुने नै छ । साशकहरु राम्रा हुने छन .

    ReplyDelete
  6. आकार ब्रो, भक्तराज आचार्यको जहाँ छन् 'बुद्धका आँखा--' पनि राख्न मिल्छ भने राखौं न!

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free. Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP: Install: Run setup file; Go to control Panel; Open Language and Regional settings; Open Regional Language Options; Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages): Click apply-it might ask for windows CD: Insert CD or you can directly copy "i386" files too; And install all: then you have done; Click for details; Then click add a tab; A new popup will appear: Select "Sanskrit" in the first box; Select "Nepali unicode (romanized)" in second box; Click "ok"; You have successfully installed it; P

नेपाली टाइप गर्ने सजिलो तरिका

मदन पुरस्कार पुस्तकालयले  २००७  २००३-४ ताका नेपाली युनिकोड किबोर्ड लेआउट, रोमनाइज्ड र ट्रेडिसनल सार्वजनिक गर्यो । नेपाली टाइपिङ (ट्रेडिसनल) जान्दै नजान्ने (कहिले नेपाली टाइप नगरेको) मैले, मदन पुरस्कार पुस्तकालयले सार्वजनिक गरेको रोमनाइज्ड नेपाली युनिकोड किबोर्ड लेआउट कम्प्युटरमा राखेर पहिलो पटक कम्प्युटरमा नेपाली भाषामा लेखेँ । यसविचमा कम्प्युटर तथा मोबाइलको लागि धेरै किसिमका नेपाली किबोर्ड लेआउट तथा एप्सहरु आइसकेकाछन्, तर पनि इन्टरनेट प्रयोगकर्ताहरु नेपाली टाइप गर्नुपर्दा अप्ठ्यारो मान्छन् । मलाई धेरैले सोध्ने गरेको प्रश्न भनेको, "फेसबुकमा कसरी नेपाली टाइप गर्ने?" अत: यो ब्लगमा मदन पुरस्कार पुस्तकालय (मपुपु) ले निर्माण गरेको नेपाली युनिकोड किबोर्ड लेआउट बारे चर्चा गर्दैछु। प्रिती, कान्तिपुर लगायतका 'ट्रु टाइप फन्ट' (ttf) प्रयोग गरेर ट्रेडिसनल लेआउटमा नेपाली टाइप गर्ने प्रयोगकर्ताहरुले, नेपाली ट्रेडिसनल युनिकोड किबोर्ड लेआउट राखेर, इन्टरनेटमा सजिलै सँग नेपालीमा लेख्न सक्छन् । भन्नुको मतलब, तपाईलाई पहिले नै नेपाली टाइपिङ आउँछ भने टाइपिङ गर्ने तरिका उही हुन्छ, उही &q

Shirish Ko Phool : Review & Download

One of the finest book ever written in Nepali literature....Shirish Ko Phool and one of my personal favorite. I have read this novel over four times or say five times..and each time I finish the novel I feel pang and it hangs on my head for so many days. Why guilt is so painful that made such a strong woman called Sakambari to suicide..or die…?? The novel has a wonderful language..the simplest of all. When I had read it for the first time..to tell the truth that I hadn’t really understood the novel, I felt the love story in it and I could not understand the passion in the novel.. But this day I may say I am able to figure out the passion and the feelings of the author.. I really appreciate the wonderful story, the plot the real setting, the real characters…and the situation of the novel till it ends. The pain of running away from the feelings and passion. When the Suyogbir says.."Ma glass ma bhagchu” ( I forgot the line exactly…). The feeling is that we run away from pai

नियात्रा : घान्द्रुक को घुमाइ - ४

तेस्रो दिन विहानको ४:०० बजे लगाइएको समय सुचक आवाजले ब्युँझाउनु भन्दा तीन धण्टा अगाडीनै मेरो निर्दा खल्बलि सकेको थियो। रातभरी जाडो, गर्मी दुवै भइरह्यो; कहिले सिरक कम भएर त कहिले धेरै भएर। मलाई घोरेपानीमा बसेको ठाँउ अझै राम्रो लागेको थिएन। जेहेन-तेहेन ४: ५० मा म र शेखर भएर अरु साथीहरुलाई पछाडी नै छाडी सूर्योदय छुट्ला भन्ने डरले पुनहिल तिर हिडिहाल्यौ। विशेष गरेर मलाई र शेखरलाई सूर्योदय कुनैपनि हालतमा छुटाउन मन थिएन। त्यसैले अलि अल्छी गरिरहेका साथीहरुलाई छाड्नु पर्यो। रात पुरै नसकिएकाले उज्जयालो भइसकेको थिएन। हामीसँग बाटोमा चाहिने वा भनौ अध्यारोमा चाहिने बत्ति केहीपनि थिएन। तर हाम्रो यात्रा जुनको प्रकाशले सजिलो बनाइदियो। घोरेपानिमा तेसैत जाडो बढी हुने अझ तेसमापनि हामी हिमालतिरै लम्किरहेकाले होला जाडो एकदमै बढी भइरहेको थियो। जाडोले मेरा दाँतहरु बजिरहेका थिए। केही समयको उकालो चढाइपछि भने जाडो कम हुन थाल्यो, जीऊ तातेकाले। अलिमाथि पुगेपछि मानिसका हुलहरु सलबलाएको देखिन थाल्यो। सबै उकालो चढीरहेका थिए। हामी लम्किरहेको दिशाको ठ्याक्क पछाडी आकाशमा लाली लाग्न सुरु भइसकेको थियो। लाली बढ्दै जाँदा मल

एक रातको कथा

भो लिपल्ट घर फर्कने रात थियो । सम्पूर्ण सामानहरु प्याक गरिसकेपनि केहि छुटेछकी भनि सोच्न बसेको थिएँ । कतैबाट तिरिरि बाँसुरीको धुन सुन्दा मनै आनन्दित भयो । "ए, निदाइस क्या हो ? फोन बजिरहेछ", रुममेटले चिच्यायो । कल रिसिभ गरेँ, निद्राकै झोकँमा, "हेलो, सुनन आज म नेपाल बाहिर जाँदैछु, यस अघि पनि कल गर्न पाइन । म विस्तारमा पछि कल गरौँला", एउटा हतारिएको खवर सुने । "ए ....., शुभयात्रा है", भने तर म अझै पनि निद्रामै थिए । वास्तवमा उनिलाई मैंले ठम्याउनै सकिन, सायद निद्रामा भएरै होला, न त नाम नै सोध्न भ्याँए आफ्ना सबै परिचित व्यक्तिहरुलाई याद गर्दा पनि त्यो आवाज ठम्याउन सकिन । अब मात्र मैले प्रतिक्षा गर्नुपर्नेछ, उनको दोस्रो कलको । अर्को विहानै आफ्नो वाटो लागिसकेको थिएँ । यात्राका दौरानमा मेरो मन सधैं मेरो जन्मथलो पुगिरहेको हुन्थ्यो । जुन माटोमा म जन्मे, जहाँ हुर्केँ, मेरो वात्सल्य , बालसखा सबै झल्झल्ती याद आउन थाले । मलाई घर छिटो पुग्नु छ, किनभने मेरो प्रतिक्षामा कसैले धेरै महिना विताएको छ । त्यही बेला मैले लेख्न थालेँ : “मेरो आउने वाटो हेरी, चौतारीमा कुर्छे होली,

फिर्फिरे : टाइम मसिन

हिजो स्कुल गइएन । स्कुलमा अनुपस्थित हुन्छु भनेर निवेदन पनि लेखिएन । निवेदन लेखिएको भए, साथीले पहिलो घन्टी हाजिर गर्ने सरलाई निवेदन दिन्थ्यो होला। अघिल्लो महिना लक्ष्मणले निवेदन लेखेर पठाएको थियो, उसको बुवाको हस्ताक्षर सहित । तर पनि भोलिपल्ट उसले पहिलो घन्टीमा बाँसका सिर्कनाले कुटाइ खाएको थियो । सर सहित, हामी सबैले, उसको बुवालाई  नरेश भनेर चिन्थ्यौँ,  तर हस्ताक्षरमा राम नरेश लेखिएको थियो । अरुलाई नक्कली हस्ताक्षर गराएर ल्यायो भनेर, उसले पिटाइ खाएको थियो । भोलिपल्ट लक्ष्मणले आफ्नु बुवालाई स्कुलमा लिएर आयो, मैले हस्ताक्षर गरेर पठाउँदा पनि मेरो छोरालाई कुट्ने भनेर नरेश काकाले सरहरुलाई गाली गरेपछि, सुरेश सरले केही दिनका लागि कसैलाई कुनै कार्वाही गरेनन् । तर दोस्रो, तेस्रो हप्ता देखि नै नभनी बिदा बस्ने, निवेदन नपठाउनेहरु, अनि फर्जी हस्ताक्षर गराउने विद्यार्थीहरुले कुटाइ खान थालेका थिए । आज पालो मेरो थियो, कुटाइ खाने। निर हालेर धोएको सेतो सर्ट, सेतो पाइन्ट अनि कपडाकै सेतो जुत्ता, तेलले चिपिक्क पारेर वाँया फर्काएर कोरिएको-कलप लगाइएको कालो कपाल, सर्टको खल्तीमा रातो र कालो कलम, निधारमा रातो अव

Subscribe to Aakar Post