Skip to main content

काठमाडौं विश्वविद्यालय, विद्यार्थी कल्याणकारी परिषद्को निर्वाचन २०६७ – मैले जे देखें #KU #ShutDown #Strike

काठमाडौं विश्वविद्यालयमा बिगत केहि दिनदेखि पठनपाठन ठप्प छ। विश्वविद्यालयको धुलिखेल, काभ्रेस्थित केन्द्रिय हाता लगायत पनौती, काभ्रेमा अवस्थित स्कूल अफ मेडिकल साइन्स तथा ग्वार्को, काठमाडौंमा अवस्थित स्कूल अफ आर्टस्, एजुकेसन र म्यानेजमेन्टमा माओवादी निकट अखिल (क्रान्तिकारी) समर्थित केही विद्यार्थीहरुले तालाबन्दी गरी विश्वविद्यालयको दैनिक क्रियाकलाप तथा पठनपाठन पूर्णरुपमा ठप्प पारेका छन्। अखिल (क्रान्तिकारी) काठमाडौं विश्वविद्यालय समितिका अध्यक्षद्वारा जारी विज्ञप्तिमा विश्वविद्यालय प्रशासनले एकलौटी र मनोमानी रुपमा अखिल (क्रान्तिकारी)लाई परास्त पार्न खोजिएको उल्लेख छ। अखिल (क्रान्तिकारी)को यस विज्ञप्तिले निर्वाचनको सैद्धान्तिक प्रद्दतिलाई नै उपहास गरेको छ, साथै विद्यार्थीहरुको बहुमतको पनि अवहेलना भएको महसुस गरिएको छ।

Image043

आफ्नो हारलाई सहज रुपमा स्वीकार्न नसक्नु माओवादीको पहिचान बनेको अवस्था छ। धम्की र जबरजस्तीको राजनीतिमा बढी बिश्वास राख्ने माओवादी पार्टी र उसका निकट भातृ-संगठनहरु जस्तै यहाँ पनि अखिल (क्रान्तिकारी) समर्थित प्यानलले पराजय भोगेपछि सबैले जे अनुमान गरेका थिए, आखिर भयो पनि त्यही। यस संगठनले यसपालि निर्वाचनको कारण देखाउँदै विश्वविद्यालयलाई तालाबन्दीको शिकार बनाएको छ। आम विद्यार्थी, अभिभावक, शिक्षकवर्ग तथा विश्वविद्यालयको क्रियाकलापमा चाँसो राख्ने सर्वसाधारणलाई अखिल (क्रान्तिकारी)ले उठान गरेका यी मागहरु जायज नलाग्लान्, जायज लाग्लान् त स्वय:म् अखिल (क्रान्तिकारी)का साथीहरुलाई मात्र।

निर्वाचनको घटनाक्रम

म आफू स्वमं नै २०६७ फाल्गुन १७ गते मंगलबार सम्पन्न विद्यार्थी कल्याणकारी परिषद्को निर्वाचनमा प्रत्यक्षरुपमा सम्मिलित थिएँ। आफ्नो कक्षा बायोटेक्नोलोजी चौथो बर्षबाट निर्वाचित भएपछि मैले निर्वाचन प्रकृयामा भाग लिने अवसर पाएको थिएँ, साथै निर्वाचन प्रतिनिधिको रुपमा पनि उपस्थित भएँ। यसअघिको निर्वाचनबाट पनि मैले निर्वाचन प्रतिनिधिको रुपमा अनुभव बटुलिसकेको थिएँ। यहि अनुभवका आधारमा मैले अन्य दुई प्रतिनिधिहरु, तथा निर्वाचन समितिबिच निर्वाचन प्रकृया सञ्चालन हुनु अगावै निर्वाचन नियमावलीमा छलफल गर्ने जमर्को गरें। नियमावलीमा उल्लेख बुँदाहरुको सामान्य छलफलपछि केही भाषिक त्रुटिहरुलाई पनि हामीले सच्याएका थियौं। यहि छलफलको क्रममा केही पदमा मत बराबर रहेको अवस्थामा के गर्ने भन्ने विषय पनि उठेको थियो र मत बराबर भएको अवस्थामा गोला प्रथाबाट निर्णय गर्ने भनी हामी प्रतिनिधिहरु र निर्वाचन समितिबीच लिखित सहमति भइ सबै पक्षबाट हस्ताक्षर पनि भएको थियो। यस संशोधित आचार-संहितामा उपस्थित सबै ५४ जना कक्षा प्रतिनिधिहरुले पनि ताली बजाएर सहमति जनाएका थिए।

निर्वाचन प्रकृया सकिएपछि मतगणनाको क्रममा विवाद उत्पन्न भयो। निर्वाचनमा अध्यक्ष पदका लागि दाबेदारी दिएका नेविसंघका कृष्णप्रसाद पोखरेल तथा अखिल (क्रान्तिकारी)का अनुप लुईँटेलबिच मत बराबरी भयो, दुबैले १९ मत पाएका थिए भने अर्का निकट्तम प्रतिद्वन्दी अनेरास्ववियुका रोशन भट्टराईले १६ मत पाएका थिए। आचार-संहितामा मत बराबर भएको अवस्थामा गोला प्रथाबाट निर्णय गर्ने भनिएता पनि त्यस समयमा विद्यार्थीहरुको बाहुल्य पुन:निर्वाचन गर्ने मै देखिन्थ्यो। निर्वाचन संहिता नै बिवादमा आएपछि र विद्यार्थीहरुको बाहुल्यको कदर गर्दै म र अखिल (क्रान्तिकारी)का प्रतिनिधि साथी निर्वाचन समितिबाट बाहिरिएका थियौं। बिवाद चर्किदै गइरहेको थियो। यसै बिच केही प्रशासनका व्यक्तिहरु विद्यार्थीहरु माथि आक्रामक रुपमा प्रस्तुत भए र बिवाद चुर्लियो। यसले आगोमा अझ घ्यूमात्र थप्ने काम गर्‍यो। विद्यार्थीहरु पनि निरन्तर पुन:निर्वाचन कै पक्षमा देखिन्थे भने प्रसाशन पनि बिवाद सुल्झाउन तर्फभन्दा निर्वाचन जतिसक्दो चाँडो सकाउन आँतुर देखिन्थ्यो। प्रसाशनले आफ्नो अडान कायमै राखेपछि यसबाट कुनैपनि समाधान ननिस्कने निचोडमा हामी नेविसंघ र अनेरास्ववियुका सम्पुर्ण साथीहरु पुग्यौं र अध्यक्ष पदको बिजयी उमेद्वारको निर्णय आचार-संहिताको पूर्व सहमति अनुसार नै गोला प्रथाबाट मान्न तयार रह्यौं। बिवाद सुल्झिने कुनै बाटो नदेखेपछि अधिकांस विद्यार्थीहरु पनि गोला प्रथाबाटै बिजयी उमेद्वारको निर्णय गर्ने तर्फ देखिए। तर, अखिल (क्रान्तिकारी) समर्थित विद्यार्थीहरुको समूह अझै पुन:निर्वाचन कै पक्षमा थिए। यो समयसम्म निर्वाचन समितिका पदाधिकारीहरुले गोला प्रथाकै पक्षमा बाहुल्य देखेपछि आचार-संहिता अनुसार गोला प्रथाबाटै विजयी उमेद्वारको घोषणा गर्ने तयारी गरे। यसबाट असहमत अखिल (क्रान्तिकारी) पक्षले प्रसाशन, नेविसघं र अनेरास्ववियुविरुद्ध नाराबाजी गर्दै आफ्नै पक्षमा नतिजा आएपनि त्यसलाई नस्वीकार्ने भन्दै निर्वाचन बहिस्कार गर्‍यो र निर्वाचनस्थलबाटै बाहिरियो। निर्वाचन प्रकृया अनुसार नै गोला प्रथाबाट अध्यक्ष पदमा कृष्णप्रसाद पोखरेललाई बिजयी भएको घोषणा गरियो र विद्यार्थी कल्याणकारी परिषद्को ११ सदस्यीय कार्य समितिलाई अन्तिम स्वरुप दिइयो, जसमा उपाध्यक्ष पदमा पवन थापा, सचिवमा मोति पौडेल, सह-सचिवमा अनिश रेग्मी, कोषाध्यक्षमा प्रदिप पौडेल तथा सदस्यहरुमा यासिर फिरोज जार्गर, उत्तम अधिकारी, राजाराम श्रेष्ठ, रवि नेपाल, कमल कडेल र पंकज कर्ण चयन भए।

निर्वाचन प्रकृयामा देखिएको कमजोरी

काठमाडौं विश्वविद्यालयमा हरेक वर्ष हुने विद्यार्थी कल्याणकारी परिषद्को निर्वाचनबाट प्रशासनले निर्वाचनको क्रममा देखिएका आफ्ना कमी-कमजोरीलाई औल्याउँदै अर्को वर्ष नियमावलीलाई सुधार गर्दै जानु पर्ने हो। तर ती अनुभवहरुलाई प्रयोगमा ल्याउन सकिरहेको छैन। हरेक चोटी निर्वाचनमा नियमावली सच्याइन्छ र संशोधित नियमावली सिमित रहन्छ त्यो पनि निर्वाचन प्रकृया पूरा गर्नका लागि मात्र। निर्वाचनपछि नियमावलीलाई बहसमा पनि ल्याइदैन र ल्याउने चासो पनि कसैले दिएको देखिदैँन। विद्यार्थी कल्याणकारी निर्देशकको कार्य पनि नयाँ निर्वाचन गराउने र नव-निर्वाचितहरुलाई सपथ गराउने मै सिमित रहन्छ। निर्देशकले आफ्नो पद अनुसारको विद्यार्थी कल्याणतर्फ खासै ध्यान दिएको पाईंदैन। निर्वाचन पनि सधैँ बिवादित नै बन्छ, कारण - विद्यार्थी कल्याणकारी निर्देशकको कार्य अपरिपक्वता।

२०६६ सालको निर्वाचन पनि बिवादित नै रह्यो। त्यस वर्ष पनि म निर्वाचन प्रतिनिधि भएर निर्वाचन समितिमा थिएँ। त्यस वर्ष बिवादको कारण थियो नियमावलीमा रहेका ‘मत’ र ‘मत-पत्र’ बदर सम्बन्धी व्यवस्था। नियमावलीमा मत-पत्र बदर हुने अवस्था अन्तर्गत एउटा बुँदा थियो – “सदस्यहरुको लागि ६ वटा भन्दा बढी कोठामा चिन्ह लगाएमा” तर मत-पत्रमा भने त्यस बुँदासङ्ग बाझिने खालको अर्को बुँदा थियो – “सदस्यहरुको लागि ६ वटा भन्दा बढी कोठामा चिन्ह लगाएमा ‘मत’ बदर” हुनेछ। नियमावली नै बिवादित बनेपछि मैले त्यस अवस्थामा मतमात्र बदर हुने भन्ने कुरामा सहमति जनाएको थिएँ र त्यसपछि मतगणना कार्य सुचारू भइ निर्वाचन कार्यक्रम सहजतापूर्वक सम्पन्न भएको थियो। त्यस वर्ष अखिल (क्रान्तिकारी) र अनेरास्ववियुको संयुक्त प्यानलले विजय हासिल गरेको थियो। मत परिणामको सम्मान गर्दै हामीले आफ्नो हार सहर्ष स्वीकार गर्‍यौं।

यस वर्ष भने बिवादको कारण अर्कै बन्यो र विषय पनि जटिल हुनगयो। निर्वाचन समितिको संयोजकले निर्वाचनलाई एउटा भाग्यको खेल बनाउन पुग्नु नै समस्याको मूल कारण थियो। निर्वाचनको मतगणना अनुसार बराबर मत पाउने सोही पदका प्रत्यासी दुई उमेद्वार बीच पुन: मतदान गर्ने व्यवस्था नियमावलीमा भएको भए अहिलेको स्थिति आउने अवस्था रहने थिएन। तदर्थवादको सहारा लिने प्रवृतिका कारण यो अवस्था सिर्जना भएको यथार्थ सबैका सामु प्रष्ट छ। समय सापेक्ष नियमावलीमा संशोधन गर्ने र कानूनी राय-परामर्सलाई समेत आधार मानी निर्वाचनलाई संस्थागत गर्ने तर्फ सम्बन्धित पक्षको ध्यान जानु जरूरी देखिन्छ। यही कमजोरीलाई कारण देखाएर अखिल (क्रान्तिकारी) विश्वविद्यालयको पठन-पाठनमा व्यवधान ल्याउने र तालाबन्दी गर्ने जस्ता क्रियाकलापमा उत्रेको देखिन्छ।

घटनाले लिएको नयाँ मोड

यसैबीच शनिवार काठमाडौं विश्वविद्यालयका रजिष्ट्रारबाट सुचना जारी भएको छ। सुचनामा गोला प्रथाबाट गरिएको विजयी उमेद्वारको घोषणा आचार-संहिता अनुसार नै रहेको कुरा उल्लेख छ। आन्दोलनरत पक्षलाई तालाबन्दी यथाशीघ्र खोलेर पठनपाठन सुचारु गर्न अनुरोध समेत सुचनामा गरिएको छ। काठमाडौं विश्वविद्यालयबाट सुचना जारी भएपछि अखिल (क्रान्तिकारी)ले शनिवारै पत्रकार सम्मेलनको आयोजना गरि निर्वाचन परिणाम सच्याउन वा फेरि निर्वाचन गराउन माग गरेको छ। विश्वविद्यालयबाट जारी सुचनालाई ‘क्रान्तिकारीविरुद्ध युद्धको घोषणा’ को संज्ञा समेत दिइएको छ। पत्रकार सम्मेलनमा ‘नेविसंघ र अखिल (क्रान्तिकारी)बीच मत बराबरी भएपछि दुई प्यानल बीच परिषदको १ वर्षे कार्यकाल ६-६ महिना चलाउने गरी सहमति भयो, अनि पछि नेविसंघ र प्रशासनको मिलोमतोमा टस गरि नेविसंघलाई जिताइयो’ भन्ने जस्ता भ्रामक कुराहरु अखिल (क्रान्तिकारी)का केन्द्रीय अध्यक्ष जस्तो जिम्मेवारी बोकेका पदाधिकारीबाट सार्बजनिक हुनु आफैमा निकै दु:खद कुरा हो। म स्वयम् नेविसंघको निर्वाचन प्रतिनिधि भएको अवस्थामा यस किसिमको कुनै समझदारी नभएको ब्यहोरा अनुरोध गर्न चाहन्छु। साथै अखिल (क्रान्तिकारी)का केन्द्रीय अध्यक्षको अभिव्यक्तिबाट निर्वाचनमा अध्यक्ष बाहेकका अन्य पदहरुमा निर्वाचित भएका अनेरास्ववियु समर्थित पदाधिकारीको अस्तित्वलाई समेत नकारेको देखिन्छ। बर्तमान बिवादलाई ‘युद्ध’को संज्ञा दिइनु विश्वविद्यालयलाई अझ बढी द्वन्द्व तर्फ धकेल्ने प्रयास भएको अनुभुति हुन्छ। यसले विद्यार्थीको भविष्यलाई अनिश्चित बनाउनुका साथै विश्वविद्यालयको अस्तित्वलाई समेत संकटमा पार्न खोजेको छ।

काठमाडौं विश्वविद्यालय दलगत राजनैतिक गतिविधिबाट टाढा रहेको मानिन्छ। तर विगत केही वर्षयता बढ्दै गएका यस्ता क्रियाकलापले गर्दा काठमाडौं विश्वविद्यालयमा पनि दलहरुले आफ्नो राजनैतिक लहरा फिजाइसकेको भान सबैले अनुभव गरेको कुरा हो। अखिल (क्रान्तिकारी)को केन्द्रियस्तरबाट भएको यस किसिमको प्रत्यक्ष संलग्नताबाट यसको पुष्टि हुन गएको छ।

अन्तमा,

देश राजनैतिक दिशाहीनताबाट ग्रसित रहेको वर्तमान अवस्थामा नेपालका प्रबुद्ध बर्गबाट समेत यस किसिमका अराजक गतिविधिको अगुवाई गारिनु हामी सबैका लागि चिन्ता र चासोको विषय बनेको छ। यस किसिमका क्रियाकलापवाट शैक्षिक क्षेत्रको विश्वसनीयता गुम्न गई देशको भावि पीढिँमा समेत नकारात्मक प्रभाव पर्ने सम्भावना देखिएको छ। विद्यार्थीहरुमा राजनैतिक चेतना आवश्यक भएपनि राजनैतिककर्मी नै बनेर शैक्षिक क्षेत्र अस्तव्यस्त हुने यस प्रकारका गतिविधि लाई आफ्ना मुख्य एजेण्डा वनाउनु शैक्षिक जगतको लागि दुर्भाग्य हो।

- आगत अवस्थी 

(लेखक, काठमाडौँ विश्वविद्यालय धुलिखेल मा बायोटेक्नोलोजी चौथो वर्षमा अध्ययनरत छन्।)

Comments

  1. बन्द नगरि आन्दोलन गर्न सकिन्न?यो त अति भो। ने वि संघ रे अखिल रे क्रान्तिकारि रे--
    अखिल(क्रा.) को नि कुरा सुनौ न.....दुबैले आचारसंहिता मान्दिन भनेको ।।।। नेपालको संविधानले के भन्छ - टस कि पुन चुनाव।

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

हेए माईट [कथा]

अनि मैले पनि “हेए माईट” भन्न थालेँ।

जिन्दगीको २३ बर्ष “नमस्कार”, “ओई”, “ओहो! के छ हालखबर”, “भाइ, सुन त”, “दाइ सुन्नुस् त” जस्ता सम्बोधनबाट वार्तालाप सुरु गरेर सकियो। त्यसपछि पलायन भईयो। त्यहाँ एक दशक बिताउँदा आफ्नै पारामा “हेलो” “हाई”, “एक्स क्युज मी”, “ए ! तपाई नेपाली हो” जस्ता सम्बोधनले वार्तालाप सुरु गरियो । अर्को अर्थमा भन्दा, यसैमा बानी परिसकेको थियो, त्यहाँ यही ढगंले बोलाउनु पर्छ भन्ने थिएन। मान्छेहरू सम्बोधन गरेकै आधारमा व्यवहार गर्दैनथे। आफुलाई जे ठिक लाग्छ त्यही अनुसार सम्बोधन गर्दा हुन्थ्यो। त्यसपछि जिन्दगीको नयाँ अध्याय सुरु गर्न गुँड सारेर बिल्कुलै नयाँ ठाउँमा लागियो।


१४ घन्टाको फ्लाईटबाट निस्केर ईमिग्रेसनमा पुग्ने बित्तिकै एउटा पुलिस आएर “हेए माईट” भन्यो। यताकाले “माईट” भन्छन् भनेर त पहिलै यता आएका साथीहरूले च्याटमा “अ’राईट माईट” भनेको सुनेको थिएँ तर के, कति, कस्तो ठाउँमा, कति मात्रामा “माईट” प्रयोग गर्नु पर्ने हो भनेर चाँहि राम्रो संग बुझेको थिईन। ईमिग्रेसन सकेर बाहिर पुग्ने बित्तिकै एउटा साउथ एसियन उबर ड्राईभर “हेए माईट” भन्दै आयो र छुट्ने बेलामा “अ’राईट माईट” भनेर गय…

Aadha Baato (आधा बाटो) [Download] #Novel #Shrutisambeg

श्रुतिसंवेग मा हामी ले कृष्ण धरावासी को उपन्यास “आधा बाटो” को सम्पूर्ण डाउनलोड लिंक लिएर आएका छौ |आफ्ना जिवन भोगाइ का यथार्थलाई जोडेर तयार पारिएको उपन्यास ‘आधा बाटो’ कृष्ण धरावासी को आत्मकथा को रुपमा रहेको छ ।“राधा” जस्तो सफल उपन्यास लेखिसकेका धरावासी को यो पछिल्लो उपन्यास मा आफ्ना बाल्यकाल देखि हाल को अवस्था सम्म को कुराहरु समेटेर लेखिएको कारण उपन्यासलाई धरावासी ले ‘आधा बाटो’ भन्न रुचाएका छन् ।आफूले देखे सुनेको स्थान, नाम आदि का कारण यो उपन्यास पढ्ने तथा सुन्नेहरुलाई आफ्नै कथा जस्तो पनि लाग्न सक्छ ।उज्यालो ९० नेटवर्क को लागि निर्माण गरिएको कार्यक्रम श्रुति संवेग मा वाचन मा अच्युत घिमिरे हुनुहुन्छ भने प्रविधी मा दिनेश निरौला र शशिन्द्र गौतम रहनुभएको छ ।कार्यक्रम को अडियो श्रृंखला उज्यालो नाइन्टि नेटवर्क को कार्यक्रम श्रुतिसम्बेग बाट लिइएको हो ।Download : Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –1Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –2Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –3Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –4Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –5Krishna Dharabasi’s…

Download Tihar Dhun and Deusi Bhailo Songs

Listen to Deusi Bhailo Songs.

शुभ दिपावलीको आगमनसँगै, यहाँहरुको लागि भनेर केही देउसी-भैलोका गितहरु अनलाइन राख्दैछौँ । आशा छ, यहाँहरुले यी देउसी भैलोका गितहरु मन पराउनुहुनेछ ।

Download Tihar Songs: Bhailini/Bhailo - भैलो

Download Tihar Songs: Bhailini Aayin / भैलिनी आइन आँगन

Download Tihar Songs: deusi re / देउसी रे

Download Tihar Song: tiharai aayo lau jhilimili / तिहारै आयो लौ झिलिमिली

Download Tihar Songs: diyo baali sanjh ko / दियो बाली साँझ को

Download: Tihar Dhun (Deusi,Bhailo)/ तिहार धुन(देउसी भैलो)- सुरसुधा

नोट: यी अपलोड गरिएका गितसंगितहरु व्यावसायिक प्रायोजनको लागि प्रयोग नगर्न आग्रह गर्दछौँ । इन्टरनेटमा भेटिएका गितहरुलाई हामीले यहाँ एकै ठाउँमा सजिलोको लागि राखिदिएको मात्र हौँ । तपाई यदि यी गित संगितको सर्जक हुनुहुन्छ र गित संगित यहाँबाट हटाउनुपर्ने भए जानकारी गराउनुहोला । फेरी एकपटक शुभ दिपावलीको हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछौँ ।

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free.
Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP:
Install:
Run setup file;
Go to control Panel;
Open Language and Regional settings;
Open Regional Language Options;
Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages):
Click apply-it might ask for windows CD:
Insert CD or you can directly copy "i386" files too;
And install all: then you have done;
Click for details;
Then click add a tab;
A new popup will appear:
Select "Sanskrit" in the first box;
Select "Nepali unicode (romanized)" in second box;
Click "ok";
You have successfully installed it;
Press "alt+shif…

Shruti Sambeg : Radha [Review & Download]

Radha by Krishna Dharabasi is wonderful novel based on traditional era of Lord Krishna and Radha. The traditional plot of the story makes the readers/listeners feel that Dharabasi is narrating us the same old story of love of Radha and Krishna. However , the story based on the traditional plot it portrays the modern era in a dramatic way such that it speaks of so many hidden things that we will be amazed while ending it up.Radha and Krishna are the eternal lovers. Lord Krishna and Radha are together since childhood. But in teenage they are separated (as in the traditional story) and Lord Krishna has to go away leaving Vindraban for fulfilling the task for which he has taken birth.This brings tragedy to Radha and all the people in Vindraban.Radha waits for Krishna to arrive but he seldom does. She is stubborn to go meet Krishna. Later she sets out as a Yogini in a long voyage to search self, leaving her parents. She is accompanied by her friend Bisakha everywhere she went.Radha faces a…

एक रातको कथा

भोलिपल्ट घर फर्कने रात थियो । सम्पूर्ण सामानहरु प्याक गरिसकेपनि केहि छुटेछकी भनि सोच्न बसेको थिएँ । कतैबाट तिरिरि बाँसुरीको धुन सुन्दा मनै आनन्दित भयो । "ए, निदाइस क्या हो ? फोन बजिरहेछ", रुममेटले चिच्यायो । कल रिसिभ गरेँ, निद्राकै झोकँमा, "हेलो, सुनन आज म नेपाल बाहिर जाँदैछु, यस अघि पनि कल गर्न पाइन । म विस्तारमा पछि कल गरौँला", एउटा हतारिएको खवर सुने । "ए ....., शुभयात्रा है", भने तर म अझै पनि निद्रामै थिए । वास्तवमा उनिलाई मैंले ठम्याउनै सकिन, सायद निद्रामा भएरै होला, न त नाम नै सोध्न भ्याँए आफ्ना सबै परिचित व्यक्तिहरुलाई याद गर्दा पनि त्यो आवाज ठम्याउन सकिन । अब मात्र मैले प्रतिक्षा गर्नुपर्नेछ, उनको दोस्रो कलको ।

अर्को विहानै आफ्नो वाटो लागिसकेको थिएँ । यात्राका दौरानमा मेरो मन सधैं मेरो जन्मथलो पुगिरहेको हुन्थ्यो । जुन माटोमा म जन्मे, जहाँ हुर्केँ, मेरो वात्सल्य , बालसखा सबै झल्झल्ती याद आउन थाले । मलाई घर छिटो पुग्नु छ, किनभने मेरो प्रतिक्षामा कसैले धेरै महिना विताएको छ । त्यही बेला मैले लेख्न थालेँ :
“मेरो आउने वाटो हेरी, चौतारीमा कुर्छे होली,
मेरो…