Skip to main content

डर : एक अनुभव

डर अर्थात Fear. गुगल मा Fear भन्ने शब्द खोज्यो भने १५०,०००,००० वटा नतिजा निस्कन्छन्। तर आफ्नो जिवन मा डर खोज्यो भने, त्यो भन्दा सायद धेरै डरहरु पत्ता लाग्छन् होला ! सबैभन्दा धेरै लाग्ने डर भनेकै 'मर्ने डर' हो । जन्मेपछि मर्नुपर्छ भन्ने थाहा छ, तर अहिले को उमेर मा यही कुरा ले डर लगाउँछ कहिँ सुईकिने त हैन भनेर ! वृद्ध अवस्था मा के हुन्छ थाहा भएन, तर सबैलाई लाग्ने सबैभन्दा ठूलो डर चाँहि मृत्यु कै हो ।

मृत्यु पछि अन्य डरहरु आउँछन् । विद्यार्थीलाई हरेक परीक्षा मा राम्रो गर्न सक्दिन कि भन्ने डर लाग्छ। अस्ति को दिन पनि पत्रिका मा आएको थियो, एसएलसी को कपी मा विद्यार्थीहरु ले पैसा राखेछन्, पास गराइदिनु भन्दै, किनकी उनीहरुलाई डर छ, फेल भइएला कि भनेर ! व्यापारीलाई आफ्नै किसिम को डर छ, लगानी डुब्ने हो कि, नाफा नहुने हो कि ? नेतालाई आफ्नै डर छ, कतै कुर्सी गुम्ने हो कि, कतै त्यो पो सत्ता मा पुग्ने हो कि ? कसैलाई के को डर, कसैलाई के को डर ? डर सँधै हाम्रै वरिपरि सँधै घुमिरहेको हुन्छ र हरेक क्षण सतर्क गराइरहेको हुन्छ । आज चाँहि म, सुनेका कुराहरुका कारण बालमष्तिस्क मा उब्जिने डर को बारेमा कुरा गर्दैछु, जुन आफैँ ले पनि भोगेर आइसकिएको छ ।

सर्लाही को समथर भूमी मा धुलो मा खेल्दै हुर्किएको म, धेरै ठूलो भएपछि मात्र काठमाडौँ छिरेको हुँ । सानो छँदा स्कुल जाँदा सँधै, कुटाइ पो खाइने हो कि भन्ने डर लाग्थ्यो । आंमा-बाबा ले नचिनेको मान्छे ले दिएको खानेकुरा नखानु भन्नुहुन्थ्यो, अत: उहाँहरु का साथी ले कुनै चक्लेट दिए भने पनि, म एकपटक बाबा-आंमा को अनुहार मा पुलुक्क हेर्थेँ, अनि ईशारा पाएपछि, खान्थेँ । सायद नचिनेको मान्छे ले दिएको खानेकुरा खाँदा, आफूलाई गायब बनाइने हो कि भन्ने डर लाग्थ्यो होला ! अनि केही कुरा बिगार्दा, झापु खाइने हो कि भन्ने पनि डर लाग्थ्यो । एकपटक भैँसी चराउन जाँदा, हामी खेल्ने धून मा मस्त हुँदा, खेत बाट नै भैँसी हरायो । साँच्चै, त्यो दिन को डर आजसम्म पनि बिर्सिएका छैनौँ, हामी ३ दाजुभाइले !

अझ कोही कोही काठमाडौँ आएर, फर्किन्थे । काठमाडौँ आएपछि, पशुपति दर्शन नगरी बिरलै मान्छेहरु घर फर्कन्छन् होला ! उनीहरु पनि जो जो काठमाडौँ आउँथे, फर्केर गएपछि कथा सुनाउँथे काठमाडौँ को । आफूलाई चाँहि कस्ता होलान, काठमाडौँ का मान्छे, कस्तो होला काठमाडौँ भने जस्तो लाग्थ्यो । तर जब उनीहरु कली को कुरा सुरु गर्थे, मेरो सातोपुत्लो उड्थ्यो । काठमाडौँ बाट फर्केर जानेहरु भन्थे 'कलि त निकै माथि पो आइसकेछ, अब धेरै छैन, चाँडै पैताला नै देखिन्छ कलि को' । मला‌ई निकै डर लाग्थ्यो, अब मरिने भइयो भनेर ! उनीहरु यसरी कुरा गर्थे कि मानौँ पशुपति को त्यो विरुपाक्ष को मुर्ति सजिव हो र, हलक्क निस्केर माथि आउनेछ, सबैले त्यो सबैमाथि निस्केपछि, कलि को अन्त्य हुन्छ, विश्व ध्वस्त हुन्छ भन्थे ! बच्चा दिमाग होला भन्ने सोच्थ्यो, अनि त्यही कुरा ले निकै दिनसम्म डर लगाइरहन्थ्यो, सताइरहन्थ्यो ।

विक्रम सम्वत २०५० साल को त्यो भिषण बाढि बाट पनि बचियो । बाबा-आमा लाई के होला भन्ने डर लागिरहेथ्यो, हामी बच्चलाई के थियो र, वरिपरि पानी देखेर मख्ख थियौँ । घर को माथिल्लो तल्ला बाटै पानी बगेको थियो । डर पनि अवस्था अनुसार हुने रहेछ, त्यत्रो बाढि आइरहेछ, तर आफूलाई कुनै डर लागेको थिएन, त्यति धेरै पानी देखेर हामी रमाइरहेका थियौँ । मान्छेहरु का खाट घर, गाइभैँसी लत्ताकपडा, सबैकुरा बग्दै आइरहेका थिए, म निकै उत्साहित भएर हेरिरहेथेँ । खै, थाहा छैन त्यसबेला किन डर को आभाष नै भएन । राती देखि आएको बाढि अर्को दिन दिउँसो मात्र रोकियो, त्यही बाढि को डर ले बाबा-आमा ले बसाँइ सर्ने कुरा गर्नुभयो, तर त्यसको सात वर्षपछि मात्र बसाइ सरियो । स्कुल पनि ३-४ वटै चेन्ज गरियो । अनि प्रत्येक स्कुल मा पहिलो पटक जाँदा निकै डर लागेथ्यो ।

स्कुल पढ्न सुरु गरेपछि, स्कुल मा सँधै एउटा पुड्के पुड्के सर को डर लागिरहन्थ्यो । मलाई लाग्थ्यो, स्कुल मा किन त्यस्तो सर हुन्छन्, नभए नि हुने नि ! त्यस्तो सर नभए स्कुल कति रमाइलो होला भन्ने लाग्थ्यो । न त्यो सरले मलाई कहिले कुट्नुभयो, न कराउनु नै भयो, तर मन मा भने सँधै डर रहन्थ्यो त्यही सर को ।

बेलाबेला मा सन्तोषी माता त कहिले गणेश, कहिले भोलेबाबा का नाउँ मा पर्चा छरिएको हुन्थ्यो । जहाँ लेखिएको हुन्थ्यो, यो पर्चा को नक्कल गरेर अरुला‌ई दिएमा राम्रो हुन्छ अन्यथा हानी हुनेछ। त्यहाँ लामो कथा लेखीएको हुन्थ्यो, यसले गरेन र त्यो मर्यो, त्यसलाई त्यस्तो भयो, उसलाई यस्तो भयो । पहिलोपटक साथि बाट यस्तो पर्चा पाउँदा मलाई हप्तादिन सम्म डर लागेथ्यो । खै, साथि ले कहाँ बाट प्रिन्टेड पर्चा ल्याएर बाँड्यो, जसमा उर्दी सरह त्यस्तै पर्चा बनाएर बाँडे मात्र कल्याण हुनेछ भनेर लेखिएको थियो, यदि यसलाई वेवास्ता गरिए ठूलो दुष्परिणाम भोग्नुपर्ने कुरा पनि लेखिएको हुन्थ्यो । जति नै डर लागे पनि, पर्चा कसैलाई दिइएन, तर आफूले पाएको पर्चा धेरै ठूलो हुँदा सम्म मैले लुकाएर जतनसाथ राखेको थिँए , अनि जब यस्तो पर्चाहरु को डर लाग्न छोड्यो, मैले ती सबैलाई मिल्काइदिँए।

यस्ता पर्चाहरु त अहिले पनि पाइरहेको हुन्छु तर कुनै वास्ता लाग्दैन, यसो हेर्यो, ए ! यस्तो लेखेछ फेरि यसले भन्यो अनि फालिदियो । तर अहिले पनि अधिकांश मान्छेहरु यस्तै पर्चा को पछि लागिरहेका भेटिन्छन् । जो कोही ले पनि यस्तो कुरा गर्छ भने, मेरो तर्क हुन्छ " भगवान छ भने, उसले सबैको भलो नै गर्छ, पर्चा छापेर उसको गुणगान गाउनेला‌ई राम्रो र पर्चा नछाप्नेलाई कारवाही त पक्कै गर्दैन, यदि कारवाही गर्छ भने त्यो त राक्षस को कोटी मा गइहाल्यो" । तर पनि, बालमष्तिष्क मा यस किसिम को डर बसेपछि हट्न साह्रै मुस्किल हुन्छ ।

२०१२ नामक चलचित्र बनेपछि, फेरि एकपटक सबैको मन मा डर ले डेरा जमायो, सन् २०१२ मा संसार को अन्त्य हुन्छ भन्दै । चलचित्र प्रदर्शन को ताका त जो पनि यही कुरा गरिरहेकै भेटिन्थे, मानौँ कि २०१२ मा संसार को अन्त्य हुने नै छ जसरी ! ईन्टरनेट मा पनि यो कुरा को व्यापक प्रचार गरिएको छ, साथै समाधान को उपाय पनि लेखिएको छ । अनि डर ले जो पनि २०१२ मा कसरी बाँच्ने भन्ने कुरा बुझ्न जान्छ भने त्यसलाई उक्त साइटहरुले Credit Card नम्बर मागिरहेको हुन्छ । यो त प्रस्टै छ नि, यसकै निहुँ मा कति ले ठगिगरिरहेका छन् भने हजारौँ हजार मान्छेहरु यस्तो हल्ला कै कारण डरैडर मा बाँचिरहेकाछन् । यही २०१२ को कुरा गर्दा याद आयो, सायद ५१-५२ साल तिर हुनुपर्छ, त्यतिखेर पनि पृथ्वी ध्वस्त हुने हल्ला चलेको थियो, अनि वर्षदिन अगाडि मात्रै पनि त्रिशुल बाबा को भविष्यवाणी ले धेरै नेपाली को मन मा डर ल्याइदिएको थियो ।

हिजो पनि एउटा साथि ले इन्टरनेट को एउटा लिंक ट्विट गरेर मेरो ट्वीटर मा हुत्याएछ । साइट को नाउँ 12:38AM रहेछ, जहाँ एउटा फोटो छ अनि फोटोमा एउटा केटा खाटमा सुतिरहेको थियो, भने त्यही खाट को तल एउटी केटी जस्ति देखिने आकृति थियो । अनि फोटो को तल लेखिएको छ, यसलाई श्राप परेको छ । अनि त्यहाँ फोटो को बारेमा एउटा कथा थियो, यस्तो यस्तो भयो भनेर । अनि चेतावनी सहित, अन्यलाई यो लिंख फरवार्ड गर्नु अन्यथा नराम्रो हुने चेतावनी थियो, मैले त्यो लिंक मा भएका सबै कुराहरु सरसर्ति पढेँ, अनि मलाई पहिले का यस्ता 'डर' लाग्ने कुराहरु याद आए । लेख्न बसेँ, 'डर' को आफ्नो अनुभव तयार भयो । 'नबिराउनु, नडराउनु' भन्ने त उखानै छ, विनाकाम मा नचाहिने डर किन लिएर बस्नु हैन र ? आफ्नो विराम नभएसम्म डराउनु पर्ने कुनै कुरै छैन !

Comments

  1. साथी, त्यस्ता पर्चाहरु त्यत्तिकै फाल्ने नगर। यस्तो गर्नाले धेरै नराम्रो हुन्छ भन्ने सुनेको छु र मलाई विश्वास पनि लाग्छ। त्यसैले मेरो सल्लाह मान, अबेदेखि त्यस्ता पर्चाहरु जथाभावी नफाल्नु है, फोहोर फाल्ने डस्ट बिन वा कन्टेनर मा मात्र फाल्नु है?

    ReplyDelete
  2. dheraiiiii ramro aakar....ho testo parcha hamro school ma ni aauthyo...badthe saaathiharule....malai school days yaad aayo thanks you sooooo much!!!!!!!!!!!!!!!

    ReplyDelete
  3. testa dar haru le mastiska ko dherai thau ogate- balla bujhidaicha yesta dar paida garne bhramak kura haruka barema, anyways good job- thankyou for sharing your experiences!

    ReplyDelete
  4. sachai bhanne ho bhane yesto darr le kasai kasai laai, ekohoro ni banai din6,ramrolagyo dada yo lekh..

    ReplyDelete
  5. nikai ghat lagdo prastuti
    hardik badhai

    ReplyDelete
  6. I used to feel the same while I was small....and reading this...I remembered a story titled Fear...Fear is such thing that is somewhere unknown..

    Similarly, I sometimes fear the same kind of mails...smses...and pamphlets....They still terrorize me sometime.. :)

    ReplyDelete
  7. विचार प्रधान र रोचक लेख !।

    साँच्चै डर को गुण र परिमाण फरक फरक हुन्छन् । एउटै कुराले पनि कहिले डर लाग्ने, कहिले हाँसो लाग्ने समेत भएको अनुभव पनि भएको छ १-२ पटक ।

    तर एउटा कुरा है, 'नबिराउनु, नडराउनु' भन्ने त उखान भएपनि प्राय:जसो नबिराउनेहरुनै सबैभन्दा डराउनेमा पर्छन जस्तोलाग्छ मलाई... भन्न खोजेको के भने डराउनलाई बिराउन पर्दैन ।

    यो पोस्टको शीर्षक 'डर एक अनुभव अनेक' अझ बढी सान्दर्भिक होला जस्तो लग्यो है :)

    ReplyDelete
  8. very nice malai pani mero childhood ko scary teachers + aru darr lagney kura haru yaad aayo

    ReplyDelete
  9. विचार प्रधान र रोचक लेख !।

    साँच्चै डर को गुण र परिमाण फरक फरक हुन्छन् । एउटै कुराले पनि कहिले डर लाग्ने, कहिले हाँसो लाग्ने समेत भएको अनुभव पनि भएको छ १-२ पटक ।

    तर एउटा कुरा है, 'नबिराउनु, नडराउनु' भन्ने त उखान भएपनि प्राय:जसो नबिराउनेहरुनै सबैभन्दा डराउनेमा पर्छन जस्तोलाग्छ मलाई... भन्न खोजेको के भने डराउनलाई बिराउन पर्दैन ।

    यो पोस्टको शीर्षक 'डर एक अनुभव अनेक' अझ बढी सान्दर्भिक होला जस्तो लग्यो है :)

    ReplyDelete
  10. nikai ghat lagdo prastuti
    hardik badhai

    ReplyDelete
  11. testa dar haru le mastiska ko dherai thau ogate- balla bujhidaicha yesta dar paida garne bhramak kura haruka barema, anyways good job- thankyou for sharing your experiences!

    ReplyDelete
  12. साथी, त्यस्ता पर्चाहरु त्यत्तिकै फाल्ने नगर। यस्तो गर्नाले धेरै नराम्रो हुन्छ भन्ने सुनेको छु र मलाई विश्वास पनि लाग्छ। त्यसैले मेरो सल्लाह मान, अबेदेखि त्यस्ता पर्चाहरु जथाभावी नफाल्नु है, फोहोर फाल्ने डस्ट बिन वा कन्टेनर मा मात्र फाल्नु है?

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

हेए माईट [कथा]

अनि मैले पनि “हेए माईट” भन्न थालेँ।

जिन्दगीको २३ बर्ष “नमस्कार”, “ओई”, “ओहो! के छ हालखबर”, “भाइ, सुन त”, “दाइ सुन्नुस् त” जस्ता सम्बोधनबाट वार्तालाप सुरु गरेर सकियो। त्यसपछि पलायन भईयो। त्यहाँ एक दशक बिताउँदा आफ्नै पारामा “हेलो” “हाई”, “एक्स क्युज मी”, “ए ! तपाई नेपाली हो” जस्ता सम्बोधनले वार्तालाप सुरु गरियो । अर्को अर्थमा भन्दा, यसैमा बानी परिसकेको थियो, त्यहाँ यही ढगंले बोलाउनु पर्छ भन्ने थिएन। मान्छेहरू सम्बोधन गरेकै आधारमा व्यवहार गर्दैनथे। आफुलाई जे ठिक लाग्छ त्यही अनुसार सम्बोधन गर्दा हुन्थ्यो। त्यसपछि जिन्दगीको नयाँ अध्याय सुरु गर्न गुँड सारेर बिल्कुलै नयाँ ठाउँमा लागियो।


१४ घन्टाको फ्लाईटबाट निस्केर ईमिग्रेसनमा पुग्ने बित्तिकै एउटा पुलिस आएर “हेए माईट” भन्यो। यताकाले “माईट” भन्छन् भनेर त पहिलै यता आएका साथीहरूले च्याटमा “अ’राईट माईट” भनेको सुनेको थिएँ तर के, कति, कस्तो ठाउँमा, कति मात्रामा “माईट” प्रयोग गर्नु पर्ने हो भनेर चाँहि राम्रो संग बुझेको थिईन। ईमिग्रेसन सकेर बाहिर पुग्ने बित्तिकै एउटा साउथ एसियन उबर ड्राईभर “हेए माईट” भन्दै आयो र छुट्ने बेलामा “अ’राईट माईट” भनेर गय…

Download Tihar Dhun and Deusi Bhailo Songs

Listen to Deusi Bhailo Songs.

शुभ दिपावलीको आगमनसँगै, यहाँहरुको लागि भनेर केही देउसी-भैलोका गितहरु अनलाइन राख्दैछौँ । आशा छ, यहाँहरुले यी देउसी भैलोका गितहरु मन पराउनुहुनेछ ।

Download Tihar Songs: Bhailini/Bhailo - भैलो

Download Tihar Songs: Bhailini Aayin / भैलिनी आइन आँगन

Download Tihar Songs: deusi re / देउसी रे

Download Tihar Song: tiharai aayo lau jhilimili / तिहारै आयो लौ झिलिमिली

Download Tihar Songs: diyo baali sanjh ko / दियो बाली साँझ को

Download: Tihar Dhun (Deusi,Bhailo)/ तिहार धुन(देउसी भैलो)- सुरसुधा

नोट: यी अपलोड गरिएका गितसंगितहरु व्यावसायिक प्रायोजनको लागि प्रयोग नगर्न आग्रह गर्दछौँ । इन्टरनेटमा भेटिएका गितहरुलाई हामीले यहाँ एकै ठाउँमा सजिलोको लागि राखिदिएको मात्र हौँ । तपाई यदि यी गित संगितको सर्जक हुनुहुन्छ र गित संगित यहाँबाट हटाउनुपर्ने भए जानकारी गराउनुहोला । फेरी एकपटक शुभ दिपावलीको हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछौँ ।

Aadha Baato (आधा बाटो) [Download] #Novel #Shrutisambeg

श्रुतिसंवेग मा हामी ले कृष्ण धरावासी को उपन्यास “आधा बाटो” को सम्पूर्ण डाउनलोड लिंक लिएर आएका छौ |आफ्ना जिवन भोगाइ का यथार्थलाई जोडेर तयार पारिएको उपन्यास ‘आधा बाटो’ कृष्ण धरावासी को आत्मकथा को रुपमा रहेको छ ।“राधा” जस्तो सफल उपन्यास लेखिसकेका धरावासी को यो पछिल्लो उपन्यास मा आफ्ना बाल्यकाल देखि हाल को अवस्था सम्म को कुराहरु समेटेर लेखिएको कारण उपन्यासलाई धरावासी ले ‘आधा बाटो’ भन्न रुचाएका छन् ।आफूले देखे सुनेको स्थान, नाम आदि का कारण यो उपन्यास पढ्ने तथा सुन्नेहरुलाई आफ्नै कथा जस्तो पनि लाग्न सक्छ ।उज्यालो ९० नेटवर्क को लागि निर्माण गरिएको कार्यक्रम श्रुति संवेग मा वाचन मा अच्युत घिमिरे हुनुहुन्छ भने प्रविधी मा दिनेश निरौला र शशिन्द्र गौतम रहनुभएको छ ।कार्यक्रम को अडियो श्रृंखला उज्यालो नाइन्टि नेटवर्क को कार्यक्रम श्रुतिसम्बेग बाट लिइएको हो ।Download : Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –1Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –2Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –3Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –4Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –5Krishna Dharabasi’s…

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free.
Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP:
Install:
Run setup file;
Go to control Panel;
Open Language and Regional settings;
Open Regional Language Options;
Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages):
Click apply-it might ask for windows CD:
Insert CD or you can directly copy "i386" files too;
And install all: then you have done;
Click for details;
Then click add a tab;
A new popup will appear:
Select "Sanskrit" in the first box;
Select "Nepali unicode (romanized)" in second box;
Click "ok";
You have successfully installed it;
Press "alt+shif…

Shruti Sambeg : Radha [Review & Download]

Radha by Krishna Dharabasi is wonderful novel based on traditional era of Lord Krishna and Radha. The traditional plot of the story makes the readers/listeners feel that Dharabasi is narrating us the same old story of love of Radha and Krishna. However , the story based on the traditional plot it portrays the modern era in a dramatic way such that it speaks of so many hidden things that we will be amazed while ending it up.Radha and Krishna are the eternal lovers. Lord Krishna and Radha are together since childhood. But in teenage they are separated (as in the traditional story) and Lord Krishna has to go away leaving Vindraban for fulfilling the task for which he has taken birth.This brings tragedy to Radha and all the people in Vindraban.Radha waits for Krishna to arrive but he seldom does. She is stubborn to go meet Krishna. Later she sets out as a Yogini in a long voyage to search self, leaving her parents. She is accompanied by her friend Bisakha everywhere she went.Radha faces a…

एक रातको कथा

भोलिपल्ट घर फर्कने रात थियो । सम्पूर्ण सामानहरु प्याक गरिसकेपनि केहि छुटेछकी भनि सोच्न बसेको थिएँ । कतैबाट तिरिरि बाँसुरीको धुन सुन्दा मनै आनन्दित भयो । "ए, निदाइस क्या हो ? फोन बजिरहेछ", रुममेटले चिच्यायो । कल रिसिभ गरेँ, निद्राकै झोकँमा, "हेलो, सुनन आज म नेपाल बाहिर जाँदैछु, यस अघि पनि कल गर्न पाइन । म विस्तारमा पछि कल गरौँला", एउटा हतारिएको खवर सुने । "ए ....., शुभयात्रा है", भने तर म अझै पनि निद्रामै थिए । वास्तवमा उनिलाई मैंले ठम्याउनै सकिन, सायद निद्रामा भएरै होला, न त नाम नै सोध्न भ्याँए आफ्ना सबै परिचित व्यक्तिहरुलाई याद गर्दा पनि त्यो आवाज ठम्याउन सकिन । अब मात्र मैले प्रतिक्षा गर्नुपर्नेछ, उनको दोस्रो कलको ।

अर्को विहानै आफ्नो वाटो लागिसकेको थिएँ । यात्राका दौरानमा मेरो मन सधैं मेरो जन्मथलो पुगिरहेको हुन्थ्यो । जुन माटोमा म जन्मे, जहाँ हुर्केँ, मेरो वात्सल्य , बालसखा सबै झल्झल्ती याद आउन थाले । मलाई घर छिटो पुग्नु छ, किनभने मेरो प्रतिक्षामा कसैले धेरै महिना विताएको छ । त्यही बेला मैले लेख्न थालेँ :
“मेरो आउने वाटो हेरी, चौतारीमा कुर्छे होली,
मेरो…