Skip to main content

आक्रमण र विरोध

मिडिया जगत माथि माओवादिले युद्धकाल देखि नै धावा बोल्दै आएका छन् । माओवादी मात्र नभनौँ सम्पुर्ण पार्टि, दल र संघ संगठनहरुले समय समय मा प्रेस विरुद्ध धावा बोल्दै आइरहेका छन् । प्रेस विरुद्ध उनीहरु त्यतिखेर खनिन्छन्, जब प्रेस मा कसैको बारे नकरात्मक टिका टिप्पणी आउने गर्छन् । हैन अचम्म लाग्छ, कसैलाई पनि आफ्नो बारेमा नकारत्मक कुरा सुन्ने हिम्मत किन नभएको होला ? प्रायस पत्रकारहरुले पत्रकारिताको धर्म निर्वाह गरेर नै रिपोर्टिङ गरिरहेका हुन्छन्, तर पनि किन उनीहरु सँधै निशाना बन्न पुग्छन् ।

हरेक संगठनहरु आफू सँधै प्रेस स्वतन्त्रता प्रति प्रतिबद्ध छु भन्ने गर्छन् । चाहे माओवादी होस्, या चाहे तराईका कुनै शसस्त्र संगठन सबैले प्रेस स्वतन्त्र हुनुपर्छ भन्ने गरेकाछन् । नेपाली कांग्रेस त्यही भन्छ, एमाले पनि त्यही भन्छ, प्रेस स्वतन्त्रता को ग्यारेन्टि हुनुपर्छ । प्रेसमाथि अनावश्यक धावा बोलिनु हुँदैन । भन्न त ज्ञानेन्द्र ले पनि आफ्नो शासनकाल मा प्रेस स्वतन्त्रताको त ग्यारेन्टि गरेकै थिएन नि, उनका मन्त्रिहरु टंक ढकाल र श्रीष शमशेर ले पनि प्रेस स्वतन्त्रता कै वकालत गरेका थिए, गाइडलाइन पनि दिएका थिए । प्रत्येक प्रेस र स्टेशन मा सुरक्षाकर्मी तैनाथ गरिदिएका थिए, सुरक्षा का लागि उनीहरुले ।

प्रेस मा भएको आक्रमण को सर्वत्र विरोध भैरहँदा, बिरगंजमा एमाले कै संगठन युथफोर्सले पत्रिका मा आफ्नो नाम मुछेको भनेर पत्रिका जलाएर आगो तापीरहेको छ । अनि यहाँ उपत्यकामा, एमाले का नेताहरु हिमाल मिडिया माथि भएको आक्रमण को व्यापक विरोध गरिरहेकाछन्, आक्रमण को विरोधमा आफ्नो एक्यबद्धता जनाइरहेकाछन् । यस्ता कुराले सोचमग्न बनाउँछ, हैन हरेक कुरामा किन राजनिति गरिन्छ ? प्रेस को धज्जी उडाउँदै किन बारम्बार प्रेस स्वतन्त्रताकै दुहाइ दिइन्छ ? आखिर साँच्चैको प्रेस स्वतन्त्रता को आभाष चाँहि कहिले गर्न पाइन्छ ?


माओवादीले पनि प्रेस स्वतन्त्रताको ग्यारेन्टि दर्जनौँ पटक गरिसक्यो । उसले कति पटक माफि मागिसक्यो होला गनेर साध्य छैन । हिँड्दैछ, पाइला मेट्दै झैँ भएको छ । अघिल्लो दिन गरेको प्रतिबद्धता भोलिपल्ट नै निकै नौलो हुने गर्छ यहाँ । भनिन्छ नि, “नौ दिन मा नौलो, बिस दिनमा बिर्सन्छ” सायद यही लागु हुने होला सबैमा । विगतमा कतिपटक यस्ता घटनाहरु घटिसकेका छन्, यसको कुनै लेखा जोखा नै छैन । युद्धका बेलामा पनि कति पत्रकारहरु मारिए, राज्य पक्ष र विद्रोही पक्ष दुवैतिर बाट, अनि कति पत्रिकाहरु बन्द भए, थला परे कहिले उठ्न नसक्ने गरि ।

पत्रकारहरु सँधै निशाना हुने गरेका छन्, रिपोर्टिङ गरेकै आधार मा, आँकडा त छैन म सँग कति मारिए, माओवादी पक्ष बाट । यसको सवाल जवाफ गर्ने हो भने माओवादीले, मजदुर र मालिक को कुरा बाट सुरु गरेर त्यो कुरा पत्रकार कृष्ण सेन ‘इच्छुक’ सम्म पुर्‍याउँछन् । अनि अन्तिम मा भन्छन्, आइन्दा यसो गरिने छैन, माफी माग्छन् गोहिका आशुँ झार्छन् बस् खत्तम । सबै कुरो सकिन्छ, भोलिपल्ट त्यो प्रतिबद्धता बिर्सन्छन् ।

युद्धकाल मा त पत्रकार ले ज्यान गुमाए नै त्यसपछि पनि माओवादीले प्रेसलाई सँधै आफ्नो निशाना बनाइरहेको छ । जसरी ज्ञानेन्द्र ले आफ्नो अनुकुल मिडियालाई बनाउन खोजेका थिए, ठीक उसै शैली मा माओवादी त्यो बाटो मा लागिरहेको छ । उसको विरुद्ध मा लेख्न र बोल्न निकै होश पुर्‍याउने कुरा पनि नेताहरु बेला बेला मा बोलिरन्छन् ।

“उहीलेका कुरा खुइले” भन्ने हो भने पनि, पोहोर विरेन्द्र साह मारिए, अस्ति भर्खर पनि पश्चिमका पत्रकार को हत्या भएको छ । त्यस्तै मजदुर युनिएन को नाममा कान्तिपुर, अन्नपुर्ण पोष्ट, समाचारपत्र आदि मा आक्रमण भैसकेको छ । एचबिसी एफ एम त बन्द नै भयो, कहिले खुल्छ कि खुल्दैन ठेगान छैन । केही दिन अघि मात्रै पनि रामारोशन एफएम माथि आक्रमण भएको थियो, अनि अस्तिको दिन त्यो हुरी हिमाल मा आएर पनि बज्रिएको छ ।

लगातार रुपमा सुनियोजित किसिम बाट पटक पटक मिडिया मा आक्रमण भैरहेकाछन् अनि साथ-साथै, प्रेस स्वतन्त्रताको ग्यारेन्टि पनि गरिरहेकाछन् । हैन, उनीहरुको डिक्सनरीमा प्रेस स्वतन्त्रताको अर्थ फरक छ कि क्या हो ???

हुन त मिडियामा माओवादी मात्र बाट मात्र नभै विभिन्न संगठनहरुबाट पनि आक्रमण भैरहेका छन् । लिम्बुवान, खुम्बुवान क्षेत्रमा शसस्त्र गतिविधि गरिरहेकाहरुले पनि प्रेसलाई नै गोदिरहेकाछन्, कहिले पत्रिका जलाउँछन् त कहिले कार्यालय, अनि कहिले पत्रकार लाई नै लाइदिन्छन् मुक्का । त्यस्तै तराइका दुई दर्जन भन्दा बढि समूहहरुले पनि, प्रेसलाई नै दु:ख दिइरहेको समाचार बनेर हरेक दिन दैनिक पत्रिका मा प्रकाशित हुने गरेकाछन् । विरगंज, विराटनगर, जनकपुर, बुटबल, नेपालगंज जस्ता मोसफलका प्रेसहरु पनि धेरै पिडित छन्, यिनीहरुको प्रेस स्वतन्त्रता बाट । कति ले कुटाइ खाएका छन्, कति अपहरण मा परेका छन्, भनेर साध्य छैन । साँच्चै भन्दा साह्रै दुखिया चाँहि पत्रकारहरु नै हुन्छन् कि जस्तो लागेको छ । कहिले सरकार पक्षबाट त कहिले अन्य पक्ष बाट सँधै प्रेस पिडित हुने गरेका छन् ।

ज्ञानेन्द्र को पाला मा पनि, प्रेस स्वतन्त्रताको दुहाइ धेरै दिएका थिए, सत्तामा बस्नेहरुले । तर उनीहरुले नै लुटे, रेडियो सगरमाथा र कान्तिपुर एफएमलाई । एफएम मा समाचार नै बन्द गरिएको थियो, त्यस समयमा नेपाल एफएम ले देखाएको साहस को प्रसंशा जति गरेपनि कम नै हुन्छ । प्रेसलाई मर्यादित र व्यवस्थित बनाउन निजि सञ्चारमाध्यमले खेलेको भुमिका सह्रानिय छ । सायद प्रेस स्वतन्त्रताको अर्थको बुझाइ फरक परेर होला, सँधै प्रेस पिडित बन्ने गरेको । यहाँ माथि लेखिएका कुराहरु त प्रतिनिधी घटनाहरु, बाहिर नआएका घटनाहरु कति छन् कति । अझ कान्तिपुर, हिमाल जस्ता मिडियामा यस्ता घटनाहरु घटेपछि झन् सारा संसार कै चासो बढेको छ ।

प्रेस मा भएको आक्रमण को सर्वत्र विरोध भैरहँदा, बिरगंजमा एमाले कै संगठन युथफोर्सले पत्रिका मा आफ्नो नाम मुछेको भनेर पत्रिका जलाएर आगो तापीरहेको छ । अनि यहाँ उपत्यकामा, एमाले का नेताहरु हिमाल मिडिया माथि भएको आक्रमण को व्यापक विरोध गरिरहेकाछन्, आक्रमण को विरोधमा आफ्नो एक्यबद्धता जनाइरहेकाछन् । यस्ता कुराले सोचमग्न बनाउँछ, हैन हरेक कुरामा किन राजनिति गरिन्छ ? प्रेस को धज्जी उडाउँदै किन बारम्बार प्रेस स्वतन्त्रताकै दुहाइ दिइन्छ ? आखिर साँच्चैको प्रेस स्वतन्त्रता को आभाष चाँहि कहिले गर्न पाइन्छ ?

हिमाल माथि या भनौँ प्रेस माथि भएको आक्रमण को विरोधमा सबै एक जुट भैरहेकाछन्, सारा संसारबाट एक्यबद्धता जनाइरहेकाछन्, आक्रमण का बिरुद्ध । तर पत्रकारहरु किन, “जो अगुवा, उही बाटो…” जस्तो गरिरहेकाछन् । माओवादिको आक्रमण को विरोधमा निकालिएको जुलुस मा फेरी प्रहरीले लठ्ठि बर्साएको छ । माइतिघर मन्डला, निशेधित क्षेत्रहो भन्ने जान्दा जान्दै, सम्झाउँदा सम्झाउँदै पनि पत्रकारहरुले किन मिचाहा व्यवहार देखाएका हुन् ? विचरा प्रहरीले अनि लठ्ठि बर्साउन बाहेक अरु के नै गर्न सक्थ्यो र ???

हैन भने, पत्रकार महोदयहरु किन निशेधित क्षेत्रमा आफ्नो तागत देखाउन थाल्नुभयो । काठमाडौँ उपत्यकामा भएको केही राम्रो देखिने त्यहि एउटा माइतिघर मण्डला छ त्यो पनि बारम्बार को जुलुस र सभा ले गर्दा साह्रै विरक्त लाग्दो भैसकेको छ ।

कुनै पनि पक्षबाट प्रेसमा आक्रमण हुनु निन्दनिय छ तर किन निहुँ खोजि खोजि पत्रकारहरु नियम उल्लघंन गर्न तम्सिरहेका छन् । सबैलाई सुसुचित गर्ने अनि देश को चौथो अंग कहलिएको संगठन आफैँ नियम को पालना गर्दैन, मिचाहा प्रवृति देखाउँछ भने के भन्ने ??? त्यही देश भरि आन्दोलन चर्काउने निहुँ ले, हिजो प्रशासन सँग जोरी खोजेको हो, पत्रकार महोदय ??? अन्यथा, आज सम्पादकिय खालि राख्न सक्ने पत्रिका अनि शिर्षक नै नभनि समाचार भन्न सक्ने रेडियो र टिभि लाई यसो गर्न हिजो किन बुद्धि आएन ? यसबाट केही सुँइको मिल्दै छ, कतै प्रेस नै राज्य असफल बनाउन त लागिरहेको छैन ? सुने र जाने सम्म, प्रेस ले नै देश को राजिनितक उतारचढाव को मार्गदर्शन गर्ने गर्छ, प्रेसले जे लेख्छ त्यही हुन्छ । प्रेस को पावर कति छ भनेर, मैले भन्दा “ईन्द्रका अगाडि स्वर्ग को बयान” गरेजस्तो होला । तर आफूलाई एउटा समस्या पर्‍यो भन्दैमा अरु कुरा पनि अस्तव्यस्त त गर्नुभएन नि, पत्रकार महोदय ।

सभ्य राष्ट्र र सभ्य समाज निर्माणको लागि, पत्रकार महोदयहरु कानुन को परिपालना गरिदिनुस् न । अरुले जंगलि प्रवृति देखायो, कानुन मानेन भन्दैमा तपाईहरु जस्तो जान्ने बुझ्ने ले पनि कानुन नमान्ने हो त ?

अन्त्यमा प्रेसमाथि भएको आक्रमण निन्दनिय छ भन्ने कुरा दोहोर्‍याउँदै दोषिलाई कारवाही गर्न जोडदार माग गर्दछु, साथै पत्रकार महोदयहरुलाई पनि संयमित रुपमा आन्दोलन गर्न हुन आग्रह गर्दछु ।

Comments

  1. any amount of condemnation on these type of attacks are insufficient.

    ReplyDelete
  2. कान्तिपुरमा धर्ना: प्रकाशन काम ठप्प पार्ने चेतावनी
    विराटनगर, पुस ८ - सत्तारूढ दल नेकपा माओवादीआबद्ध मजदुर संगठनहरू अखिल नेपाल संचार छापाखाना र प्रकाशन मजदुर संघले कान्तिपुर क्षेत्रीय कार्यालय विराटगरमा मंगलबार दिनभर धर्ना दिदैँ अन्य कर्मचारी एवम् सञ्चारकर्मीलाई कार्यालय प्रवेश गर्न निषेध गरे । प्रवेशद्वारमा धर्ना दिएर बसेका उनीहरूले कार्यालयभित्र रहेका कर्मचारीहरूलाई बाहिर निस्कन भनेका थिए । कान्तिपुरकर्मीले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्न कार्यालयमा बस्नुपर्ने बताएपछि उनीहरूलाई धम्कीपूर्ण भाषामा चेतावनी दिइएको थियो र बाहिरबाट प्रवेश गर्न खोज्नेलाई प्रवेशद्वामै रोकिएको थियो । नाराबाजी गर्दै जदुर संघका कार्यकर्ताले कान्तिपुरकर्मीलाई गालीगलौज पनि गरेका थिए । धर्नामा बसेकाहरू कान्तिपुरसम्बद्ध कर्मचारीबाहेक नयाँ अनुहार भएको क्षेत्रीय कार्यालय प्रशासनले जनाएको छ । कान्तिपुर मुख्यालयबाट नियमित आउने गरेको पार्सल प्रवेशद्वारमै खोलेर कान्तिपुर दैनिक र काठमाडौं पोस्ट्का राष्ट्रिय संस्करण नियन्त्रणमा लिइएको थियो । तर पार्सलभित्र रहेका कार्यालयका महत्वपूर्ण पत्रहरू भने ४ बजेपछि मात्र कार्यालयलाई फिर्ता दिइएको थियो । विभिन्न १२ सूत्रिय माग राखी आन्दोलन थालेको बताएका उनीहरूले सोमबार दुई घन्टा कार्यालयमा धर्ना दिएका थिए । सरकारले वृद्धि गरेको तलबभत्ता पाउनुपर्ने, दुई सय ४० दिन सेवा अवधि पुगेका कर्मचारीलाई स्थायी गरिनुपर्नेलगायत माग उनीहरूको छ । मजदुरहरूको आन्दोलन कार्यक्रमअनुसार बुधबार पत्रिका वितरणमा दुई घन्टा ढिलाई गर्ने र १० देखी ५ बजेसम्म धर्ना दिने जनाइएको छ । बिहीबारबाट कार्यालय र प्रकाशनसम्बन्धी काम अनिश्चितकालीन बन्द गर्ने जनाएको छ ।

    ReplyDelete
  3. युथ फोर्सले पत्रिका जलायो

    वीरगंज, पुस ८ - सत्तारूढ दल एमालेसमर्थित कार्यकर्ताहरूले वीरगंजबाट प्रकाशित हुने अंकुश पत्रिका मंगलबार जलाएका छन् ।
    जाली नोट कारोबारमा आफ्नो पार्टीको नाम मुछेको भन्दै युथफोर्स वीरगंजका संयोजक अजय कुशबाहाले नेतृत्व गरेको एक टोलीले पत्रिका जलाएको हो।
    एमालेको भातृ संगठन युथ फोर्सले मंगलबार अपरान्ह सो दैनिकको कार्यालयमा प्रवेश गरेर नयाँ तथा पुराना गरी करीव २५ सय पत्रिका वीरगंजको घण्टाघरमा लगेर जलाएका हुन् ।
    -------------------

    ReplyDelete
  4. आकार जी ले समय सान्दर्भिक प्रस्तुति पस्कनु भएको छ । सही कुरा उठाउनु भएको छ , अनि राम्रो बिचार विमर्श पनि ।
    राजनैतिक दलहरुको द्रैध चरित्र ले जनतालाइ छाहारो हाल्ने काम गरेकोछ - ।
    अब त खोई कस्लाई विश्वाश गर्ने ? 'जुनै जोगी आए पनि कानै चिरिएको' -जस्तो भा'छ नेपाली जनतालाई ।

    अनि तपाईको ब्लोगिंङ्को रफ्तार निकै गतिलो छ ।

    ReplyDelete
  5. अत्यन्त सान्दर्भिक टिपोट! जबसम्म स्वतन्त्र मिडियाको अस्तित्व रहिरहन्छ तबसम्म कसैको जबर्जस्ती वा अधिनायकबाद टिक्न सक्दैन। त्यसैले अधिनायकबादी सोच हुनेहरुको पहिलो निशाना जहिले पनि मिडिया हुन्छ।

    ReplyDelete
  6. कसैले विना दोष, विना बिराम घरमा घुसेर हमला गर्छ भने त्यस्तो अबस्थामा पत्रकारहरुको संयमता धरमराउनु केहिहद सम्म स्वभाविक पनि हो ।

    तर अपसोच त यसमा छ कि कस्ता नियत भएकाहरुलाई सत्तामा ल्याईएछ । वाक स्वतन्त्रतामै ठाडै आक्रमण गर्नेहरु कसरी प्रजातन्त्रवादी हुन सक्छन !

    ReplyDelete
  7. "हिँड्दैछ, पाइला मेट्दै छ" । एकदमै सही चित्रण

    ReplyDelete
  8. आकार जी धेरै राम्रो र खोजमुलक प्रस्तुती ल्याएर सञ्जालमा समाबेस गर्नु भएको मा मुरी धन्याबाद, तपाइको लेखहरु पढ्नमा अर्कै मजा आउँछ।

    ReplyDelete
  9. युथ फोर्सले पत्रिका जलायो

    वीरगंज, पुस ८ - सत्तारूढ दल एमालेसमर्थित कार्यकर्ताहरूले वीरगंजबाट प्रकाशित हुने अंकुश पत्रिका मंगलबार जलाएका छन् ।
    जाली नोट कारोबारमा आफ्नो पार्टीको नाम मुछेको भन्दै युथफोर्स वीरगंजका संयोजक अजय कुशबाहाले नेतृत्व गरेको एक टोलीले पत्रिका जलाएको हो।
    एमालेको भातृ संगठन युथ फोर्सले मंगलबार अपरान्ह सो दैनिकको कार्यालयमा प्रवेश गरेर नयाँ तथा पुराना गरी करीव २५ सय पत्रिका वीरगंजको घण्टाघरमा लगेर जलाएका हुन् ।
    -------------------

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

हेए माईट [कथा]

अनि मैले पनि “हेए माईट” भन्न थालेँ।

जिन्दगीको २३ बर्ष “नमस्कार”, “ओई”, “ओहो! के छ हालखबर”, “भाइ, सुन त”, “दाइ सुन्नुस् त” जस्ता सम्बोधनबाट वार्तालाप सुरु गरेर सकियो। त्यसपछि पलायन भईयो। त्यहाँ एक दशक बिताउँदा आफ्नै पारामा “हेलो” “हाई”, “एक्स क्युज मी”, “ए ! तपाई नेपाली हो” जस्ता सम्बोधनले वार्तालाप सुरु गरियो । अर्को अर्थमा भन्दा, यसैमा बानी परिसकेको थियो, त्यहाँ यही ढगंले बोलाउनु पर्छ भन्ने थिएन। मान्छेहरू सम्बोधन गरेकै आधारमा व्यवहार गर्दैनथे। आफुलाई जे ठिक लाग्छ त्यही अनुसार सम्बोधन गर्दा हुन्थ्यो। त्यसपछि जिन्दगीको नयाँ अध्याय सुरु गर्न गुँड सारेर बिल्कुलै नयाँ ठाउँमा लागियो।


१४ घन्टाको फ्लाईटबाट निस्केर ईमिग्रेसनमा पुग्ने बित्तिकै एउटा पुलिस आएर “हेए माईट” भन्यो। यताकाले “माईट” भन्छन् भनेर त पहिलै यता आएका साथीहरूले च्याटमा “अ’राईट माईट” भनेको सुनेको थिएँ तर के, कति, कस्तो ठाउँमा, कति मात्रामा “माईट” प्रयोग गर्नु पर्ने हो भनेर चाँहि राम्रो संग बुझेको थिईन। ईमिग्रेसन सकेर बाहिर पुग्ने बित्तिकै एउटा साउथ एसियन उबर ड्राईभर “हेए माईट” भन्दै आयो र छुट्ने बेलामा “अ’राईट माईट” भनेर गय…

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free.
Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP:
Install:
Run setup file;
Go to control Panel;
Open Language and Regional settings;
Open Regional Language Options;
Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages):
Click apply-it might ask for windows CD:
Insert CD or you can directly copy "i386" files too;
And install all: then you have done;
Click for details;
Then click add a tab;
A new popup will appear:
Select "Sanskrit" in the first box;
Select "Nepali unicode (romanized)" in second box;
Click "ok";
You have successfully installed it;
Press "alt+shif…

Download Tihar Dhun and Deusi Bhailo Songs

Listen to Deusi Bhailo Songs.

शुभ दिपावलीको आगमनसँगै, यहाँहरुको लागि भनेर केही देउसी-भैलोका गितहरु अनलाइन राख्दैछौँ । आशा छ, यहाँहरुले यी देउसी भैलोका गितहरु मन पराउनुहुनेछ ।

Download Tihar Songs: Bhailini/Bhailo - भैलो

Download Tihar Songs: Bhailini Aayin / भैलिनी आइन आँगन

Download Tihar Songs: deusi re / देउसी रे

Download Tihar Song: tiharai aayo lau jhilimili / तिहारै आयो लौ झिलिमिली

Download Tihar Songs: diyo baali sanjh ko / दियो बाली साँझ को

Download: Tihar Dhun (Deusi,Bhailo)/ तिहार धुन(देउसी भैलो)- सुरसुधा

नोट: यी अपलोड गरिएका गितसंगितहरु व्यावसायिक प्रायोजनको लागि प्रयोग नगर्न आग्रह गर्दछौँ । इन्टरनेटमा भेटिएका गितहरुलाई हामीले यहाँ एकै ठाउँमा सजिलोको लागि राखिदिएको मात्र हौँ । तपाई यदि यी गित संगितको सर्जक हुनुहुन्छ र गित संगित यहाँबाट हटाउनुपर्ने भए जानकारी गराउनुहोला । फेरी एकपटक शुभ दिपावलीको हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछौँ ।

Aadha Baato (आधा बाटो) [Download] #Novel #Shrutisambeg

श्रुतिसंवेग मा हामी ले कृष्ण धरावासी को उपन्यास “आधा बाटो” को सम्पूर्ण डाउनलोड लिंक लिएर आएका छौ |आफ्ना जिवन भोगाइ का यथार्थलाई जोडेर तयार पारिएको उपन्यास ‘आधा बाटो’ कृष्ण धरावासी को आत्मकथा को रुपमा रहेको छ ।“राधा” जस्तो सफल उपन्यास लेखिसकेका धरावासी को यो पछिल्लो उपन्यास मा आफ्ना बाल्यकाल देखि हाल को अवस्था सम्म को कुराहरु समेटेर लेखिएको कारण उपन्यासलाई धरावासी ले ‘आधा बाटो’ भन्न रुचाएका छन् ।आफूले देखे सुनेको स्थान, नाम आदि का कारण यो उपन्यास पढ्ने तथा सुन्नेहरुलाई आफ्नै कथा जस्तो पनि लाग्न सक्छ ।उज्यालो ९० नेटवर्क को लागि निर्माण गरिएको कार्यक्रम श्रुति संवेग मा वाचन मा अच्युत घिमिरे हुनुहुन्छ भने प्रविधी मा दिनेश निरौला र शशिन्द्र गौतम रहनुभएको छ ।कार्यक्रम को अडियो श्रृंखला उज्यालो नाइन्टि नेटवर्क को कार्यक्रम श्रुतिसम्बेग बाट लिइएको हो ।Download : Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –1Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –2Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –3Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –4Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –5Krishna Dharabasi’s…

एक रातको कथा

भोलिपल्ट घर फर्कने रात थियो । सम्पूर्ण सामानहरु प्याक गरिसकेपनि केहि छुटेछकी भनि सोच्न बसेको थिएँ । कतैबाट तिरिरि बाँसुरीको धुन सुन्दा मनै आनन्दित भयो । "ए, निदाइस क्या हो ? फोन बजिरहेछ", रुममेटले चिच्यायो । कल रिसिभ गरेँ, निद्राकै झोकँमा, "हेलो, सुनन आज म नेपाल बाहिर जाँदैछु, यस अघि पनि कल गर्न पाइन । म विस्तारमा पछि कल गरौँला", एउटा हतारिएको खवर सुने । "ए ....., शुभयात्रा है", भने तर म अझै पनि निद्रामै थिए । वास्तवमा उनिलाई मैंले ठम्याउनै सकिन, सायद निद्रामा भएरै होला, न त नाम नै सोध्न भ्याँए आफ्ना सबै परिचित व्यक्तिहरुलाई याद गर्दा पनि त्यो आवाज ठम्याउन सकिन । अब मात्र मैले प्रतिक्षा गर्नुपर्नेछ, उनको दोस्रो कलको ।

अर्को विहानै आफ्नो वाटो लागिसकेको थिएँ । यात्राका दौरानमा मेरो मन सधैं मेरो जन्मथलो पुगिरहेको हुन्थ्यो । जुन माटोमा म जन्मे, जहाँ हुर्केँ, मेरो वात्सल्य , बालसखा सबै झल्झल्ती याद आउन थाले । मलाई घर छिटो पुग्नु छ, किनभने मेरो प्रतिक्षामा कसैले धेरै महिना विताएको छ । त्यही बेला मैले लेख्न थालेँ :
“मेरो आउने वाटो हेरी, चौतारीमा कुर्छे होली,
मेरो…

Shruti Sambeg : Radha [Review & Download]

Radha by Krishna Dharabasi is wonderful novel based on traditional era of Lord Krishna and Radha. The traditional plot of the story makes the readers/listeners feel that Dharabasi is narrating us the same old story of love of Radha and Krishna. However , the story based on the traditional plot it portrays the modern era in a dramatic way such that it speaks of so many hidden things that we will be amazed while ending it up.Radha and Krishna are the eternal lovers. Lord Krishna and Radha are together since childhood. But in teenage they are separated (as in the traditional story) and Lord Krishna has to go away leaving Vindraban for fulfilling the task for which he has taken birth.This brings tragedy to Radha and all the people in Vindraban.Radha waits for Krishna to arrive but he seldom does. She is stubborn to go meet Krishna. Later she sets out as a Yogini in a long voyage to search self, leaving her parents. She is accompanied by her friend Bisakha everywhere she went.Radha faces a…