Skip to main content

Captions without Photo

दृश्य – १
काठमाडौँ जानुपर्ने थियो, अफिस ले एकचोटि आउनुपर्यो भनेर खबर गरेको थियो । अत: कलेजमा एउटा म्याथ क्लास लिएर अफिस जाने विचार गरेँ । तर साथी ले भन्यो, अफिस बाट फोन आ’कोथ्यो म्याम को, अफिस जुन २-३ तारीख तिर गए हुन्छ रे ! मैले भैहाल्यो त्यतिनैखेर जाउँला नि त भने । तर काठमाडौँ जान खुट्टो उचालीसकिएको भएर, अफिस नगएपनि काठमाडौँ भने जाने भएँ ।


दृश्य – २
बाटोभरी लाम लागेका गाडिले डिजेल,पेट्रोल को अभाव र’छ भन्ने जानकारी दिए । हाम्रो गाडिमा पनि डिजेल कम र’छ, तर म अचम्म मा परेँ, किनकि हाम्रो गाडिले त सजिलै डिजेल पायो । थाहा पाएँ, पेट्रोल पम्पले आफ्ना गाडिलाई मात्र तेल दिएको र’छ । पेट्रोल पम्प मा डिजेल छैन भनेर बोर्ड झुन्ड्याइएको थियो, भने पम्पलाई पनि सटर लाएर राखिएको थियो । बाहिर बाट हेर्दा पम्प बन्द देखिन्थ्यो तर भित्र पट्टिको पम्प को सटर भने आधा खोलिएको थियो । भन्न को मतलब पम्प (मेसिन) लाई फलामे सटर भित्र राखिएकोथियो, जुन सडक बाट हेर्दा बन्द देखिन्थ्यो,सटर लगाएकोले तर अर्को साइड भने खुल्लै थियो । (सायद स्पष्ट पार्न सकिन होला ?)


दृश्य - ३
काठमाडौँमा सडक विस्तार गर्न बिजुलीका पोलहरु उखेलिएको रहेछ,भने सडक पनि अस्तव्यस्त देखिन्थ्यो । एक जना प्यासेन्जर भन्दै थिए –“चुनाव भएपछि नयाँ नेपाल बन्छ भन्थे, साँच्चै हो पो रै’छ, लौ कस्तो फराकिलो नयाँ बाटो बनाउन लागेको र’छ” । मैले कही प्रतिक्रिया जनाइँन, मात्र मनमनै हाँसे ।


दृश्य – ४
कम्प्युटर पसल मा केही काम थियो । अत: म पुतलिसडक को एक कम्प्युटर पसलमा थिँए । एकछिन पछि एक महिला आइन, उनकी छोरी पनि थिइन है साथमा । त्यही १६-१७ वर्षे छोरीको लागि कम्प्युटर किन्न आएकिरहिछन् ।कोटेसन फर्म पनि, पसले दाइ ले भर्नुभयो, अनि मनिटर कुन राखिदिँउ भनेर सोध्नुपनि भयो । ती महिलाले भनिन् –“१९ इन्च को एलसिडि”, पसले दाइ-“१७ कै लिए हुन्छ नि, अलिकति मात्र ठूलो त हो, १९ भन्दा, बेक्कार मा केलाई पैसा बढिहाल्नुहुन्छ” । त्यसपछि ती महिला ले भनेको कुराले म छक्क परेँ । ती महिलाले भनेकि थिइन् –“त्यो जाबो १७ इन्च त सबैको घरमा छ नि, हाम्रो त्यो सबै छिमेकी को मा पनि १७ को छ, त्यसैले के लानु त्यस्तो १७ इन्चको, हामी त १९ इन्च कै लाने हो” । भन्न त मन लागेको थियो, उसोभए प्रोसेसर केलाई पेन्टियम फोर हाल्नु, कोर टु डियो हाले हुन्छ नि, त्यस्तै लाग्ने भए त । तर भनिँन किनकी उनी मनिटरलाई नै कम्प्युटर हो भन्ने किसिम कि महिला हुन् भन्ने कुरा मैले बुझिसकेको थिँए ।


दृश्य – ५
रत्नपार्क का प्रचण्डका होर्डिङ बोर्डहरु तोडिँदै थिए, मलाई यतीखेर मात्र महसुस भयो कि, प्रचण्ड पनि सस्तो लोकप्रियता का पछि लागेका रहेछन् । जसरी राजा ज्ञानेन्द्रका पालामा उनका होर्डिङ बोर्डहरु जुनशैली मा सडक छेउ मा टाँगिएका थिए, त्यसरी नै प्रचण्ड को बोर्डहरु पनि राखिएको छ सडक किनारामा, पहिलो राष्ट्रपति र महान् पार्टि भन्दै । अनि जसरी राजा ज्ञानेन्द्रका होर्डिङ बोर्डहरु तोडिएको थियो त्यसरी नै,त्यही शैली प्रचण्ड का होर्डिङ बोर्डहरु तोडिँदै थिए । अनि ति बोर्डहरु तोड्दै थिए कांग्रेस, एमाले लगायतका युवाहरुले, जसमा माओवादीबाट मारिएका कोटेश्वरका रामहरि श्रेष्ठका परिवारले पनि साथ दिइरहेका थियो । लाग्यो माओवादी को पाप को घडाहरु भरिइसकेकाछन् र अब ति पापका घडाहरु फुट्न मात्र बाँकी छन् ।



दृश्य – ६
बाटो काट्नै लागेको थिंए, पुतलिसडक चोकै मा मोटरसाइकल ले एकजना ११-१२ वर्षे बालक लाई ठक्कर दियो, बालक को खुट्टालाई छोएको थियो मोटरसाइकल ले, तर मोटरसाइकल रोक्नलाई ट्राफिकले नै थर्काउनुपर्यो भन्न को मतलब मोटरसाइकल हाँक्ने ले मोटरसाइकल झनै पो कुदाउन थालेको थियो । बालकलाई २-३ जनाले उठाएर छेउमा ल्याए, एउटा वटुवाले मोटरसाइकल चलाउनेलाई एक चड्कन दि’हाल्यो । साँच्चै कुरा गर्ने हो भने, मोटरसाइकल चालक को गल्ति भने थिएन, यद्यपी ठक्कर दिइसकेर पनि नरोक्नु चाँही मिचाहा प्रवृति थियो । यस्ता प्रकृतिका घटनाहरुमा सवारी साधनहरु नै जिम्मेवार ठहरिने गरेकाछन् ।

यो आँखै अगाडि देखेको दुर्घटना ले ५-६ वर्ष अगाडि घटेको अर्को घटना याद आयो, जसको एक्लो साक्षी म थिँए । जहाँ एउटा टाटा-सुमो ले बाटो काट्दैगरेको एक बालकलाई ठक्कर दिएको थियो, त्यो बालक रोडमा बजारियो र ३-४ फन्का गुड्यो, अनि हिक्क-हिक्क गर्दागर्दै एकैछिन मा प्राण त्याग्यो । उसले लगाएका चप्पलहरु टाढा-टाढा उछिट्टिएका थिए भने उसलाई ठक्कर दिँदा केही पड्केको झैँ आवाज आएको थियो । त्यो टाटा-सुमो रोकिएन झन् बेग ले बत्तिँदै अगाडि बढ्यो । म १३-१४ वर्षे फूच्चेलाई थाहा थियो गाडि नम्बर नोट गर्नुपर्छ भन्ने तर अहँ सकिन, मेरो जिन्दगी मा यस्तो दुर्घटना पहिलो थियो र २ मिटर वर बाट देख्ने म एक्लो थिँए, गाडि नम्बर नोट गर्न सकिन, किनकी म धेरै तर्सेको थिँए उक्त घटना देखेर जसरी माओवादीले सर्लाही को लालबन्दि मा गरेको चौकी आक्रमणमा मरेका प्रहरी तथा माओवादीका छरपष्ट गिदि तथा लाशहरु देखेर म तर्सेको थिँए र हिँड्न पनि नसक्ने अवस्थामा पुगेको थिँए । मेरो घाँटि सुकिरहेको थियो, अनि मेरो शरीर पुरै सेतो भएको थियो, अनि म थरथर काँपिरहेको थिँए । तर जम्मा भएका मान्छेहरुलाई भने टाटा-सुमो ले हानेको र त्यो गाडि अगाडि हुँइकिदै गएको बताएँ, केही बेरमै उक्त गाडिलाई वर्दिवास तिर पक्राउ गरियो पनि । म कामना गर्छु त्यस्तो दुर्घटना घट्दै नघटोस्, अनि मेरा आँखा ले देख्नु नपरोस्, म ती सबै कुरा हेर्न सक्दिन । अत: पुतलीसडक मा पनि अलि भिड बढेपछि म आफ्नो बाटो लागेँ ।


दृश्य – ७
कोटेश्वरमा एक फिल्मी कलाकार ध्वाँस दिदैँ थिए –“अस्ति भा’को फुटबल मा अझै धेरै गोल ठोकिन्थ्यो, पछि अलि राम्रो खेलेनन्” ।


जेठ ६ गते सोमबार को विवरण


Comments

  1. ktm berojgar lai jhur, ani rojgar lai ta jhan maha jhur.......malai ta fittikai man parena ktm ..tara yasko matlab yaha ko life man parena vaneko chai haina hai......

    Our capital must be changed frm ktm to another place..

    ReplyDelete
  2. You had a great day cuz you could experineced in many nonnatural thing on same day...........

    ReplyDelete
  3. मलाई त सँगइ काठमाडौंमा गुमन गये जस्तो लगेयो,

    ReplyDelete
  4. You have depicted the real kathmandu in this post.

    Speaking frankly, not a single "दृश्य" is pleasent but the way you described it is touching and interesting.

    I hope Kathmandu and Kathmanduties will change....

    ReplyDelete
  5. पहिलो दृश्यमा तपाईंले लेखेको कुरा पढेजस्तो लाग्दैथियो । बाँकी छवटै दृश्यहरु आफनै आँखाले देखेझैं लाग्यो । साह्रै राम्रो प्रस्तुती ।

    ReplyDelete
  6. I liked seen 4. Did she buy the computer.

    ReplyDelete
  7. Yeah,she did it.......And monitor was of 19 inch LCD...... hehe... :)

    ReplyDelete
  8. I liked seen 4. Did she buy the computer.

    ReplyDelete
  9. You have depicted the real kathmandu in this post.

    Speaking frankly, not a single "दृश्य" is pleasent but the way you described it is touching and interesting.

    I hope Kathmandu and Kathmanduties will change....

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

हेए माईट [कथा]

अनि मैले पनि “हेए माईट” भन्न थालेँ।

जिन्दगीको २३ बर्ष “नमस्कार”, “ओई”, “ओहो! के छ हालखबर”, “भाइ, सुन त”, “दाइ सुन्नुस् त” जस्ता सम्बोधनबाट वार्तालाप सुरु गरेर सकियो। त्यसपछि पलायन भईयो। त्यहाँ एक दशक बिताउँदा आफ्नै पारामा “हेलो” “हाई”, “एक्स क्युज मी”, “ए ! तपाई नेपाली हो” जस्ता सम्बोधनले वार्तालाप सुरु गरियो । अर्को अर्थमा भन्दा, यसैमा बानी परिसकेको थियो, त्यहाँ यही ढगंले बोलाउनु पर्छ भन्ने थिएन। मान्छेहरू सम्बोधन गरेकै आधारमा व्यवहार गर्दैनथे। आफुलाई जे ठिक लाग्छ त्यही अनुसार सम्बोधन गर्दा हुन्थ्यो। त्यसपछि जिन्दगीको नयाँ अध्याय सुरु गर्न गुँड सारेर बिल्कुलै नयाँ ठाउँमा लागियो।


१४ घन्टाको फ्लाईटबाट निस्केर ईमिग्रेसनमा पुग्ने बित्तिकै एउटा पुलिस आएर “हेए माईट” भन्यो। यताकाले “माईट” भन्छन् भनेर त पहिलै यता आएका साथीहरूले च्याटमा “अ’राईट माईट” भनेको सुनेको थिएँ तर के, कति, कस्तो ठाउँमा, कति मात्रामा “माईट” प्रयोग गर्नु पर्ने हो भनेर चाँहि राम्रो संग बुझेको थिईन। ईमिग्रेसन सकेर बाहिर पुग्ने बित्तिकै एउटा साउथ एसियन उबर ड्राईभर “हेए माईट” भन्दै आयो र छुट्ने बेलामा “अ’राईट माईट” भनेर गय…

Romanized Nepali Unicode

Download and Install Nepali Unicode Romanised to write in Nepali all over the web. First of all, you have to Download and Run the Program on your computer. Then, you have to do some settings on your computer to use Nepali Unicode Romanized. You can download Nepali Unicode Romanized from the Madan Puraskar Pustakalaya website for free.
Install Nepali Unicode Romanized in Windows XP:
Install:
Run setup file;
Go to control Panel;
Open Language and Regional settings;
Open Regional Language Options;
Go to Language Options & tick on check box (install files..... Thai, instal....east Asian...languages):
Click apply-it might ask for windows CD:
Insert CD or you can directly copy "i386" files too;
And install all: then you have done;
Click for details;
Then click add a tab;
A new popup will appear:
Select "Sanskrit" in the first box;
Select "Nepali unicode (romanized)" in second box;
Click "ok";
You have successfully installed it;
Press "alt+shif…

Aadha Baato (आधा बाटो) [Download] #Novel #Shrutisambeg

श्रुतिसंवेग मा हामी ले कृष्ण धरावासी को उपन्यास “आधा बाटो” को सम्पूर्ण डाउनलोड लिंक लिएर आएका छौ |आफ्ना जिवन भोगाइ का यथार्थलाई जोडेर तयार पारिएको उपन्यास ‘आधा बाटो’ कृष्ण धरावासी को आत्मकथा को रुपमा रहेको छ ।“राधा” जस्तो सफल उपन्यास लेखिसकेका धरावासी को यो पछिल्लो उपन्यास मा आफ्ना बाल्यकाल देखि हाल को अवस्था सम्म को कुराहरु समेटेर लेखिएको कारण उपन्यासलाई धरावासी ले ‘आधा बाटो’ भन्न रुचाएका छन् ।आफूले देखे सुनेको स्थान, नाम आदि का कारण यो उपन्यास पढ्ने तथा सुन्नेहरुलाई आफ्नै कथा जस्तो पनि लाग्न सक्छ ।उज्यालो ९० नेटवर्क को लागि निर्माण गरिएको कार्यक्रम श्रुति संवेग मा वाचन मा अच्युत घिमिरे हुनुहुन्छ भने प्रविधी मा दिनेश निरौला र शशिन्द्र गौतम रहनुभएको छ ।कार्यक्रम को अडियो श्रृंखला उज्यालो नाइन्टि नेटवर्क को कार्यक्रम श्रुतिसम्बेग बाट लिइएको हो ।Download : Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –1Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –2Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –3Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –4Krishna Dharabasi’s ‘Aadha Bato’ Episode –5Krishna Dharabasi’s…

Download Tihar Dhun and Deusi Bhailo Songs

Listen to Deusi Bhailo Songs.

शुभ दिपावलीको आगमनसँगै, यहाँहरुको लागि भनेर केही देउसी-भैलोका गितहरु अनलाइन राख्दैछौँ । आशा छ, यहाँहरुले यी देउसी भैलोका गितहरु मन पराउनुहुनेछ ।

Download Tihar Songs: Bhailini/Bhailo - भैलो

Download Tihar Songs: Bhailini Aayin / भैलिनी आइन आँगन

Download Tihar Songs: deusi re / देउसी रे

Download Tihar Song: tiharai aayo lau jhilimili / तिहारै आयो लौ झिलिमिली

Download Tihar Songs: diyo baali sanjh ko / दियो बाली साँझ को

Download: Tihar Dhun (Deusi,Bhailo)/ तिहार धुन(देउसी भैलो)- सुरसुधा

नोट: यी अपलोड गरिएका गितसंगितहरु व्यावसायिक प्रायोजनको लागि प्रयोग नगर्न आग्रह गर्दछौँ । इन्टरनेटमा भेटिएका गितहरुलाई हामीले यहाँ एकै ठाउँमा सजिलोको लागि राखिदिएको मात्र हौँ । तपाई यदि यी गित संगितको सर्जक हुनुहुन्छ र गित संगित यहाँबाट हटाउनुपर्ने भए जानकारी गराउनुहोला । फेरी एकपटक शुभ दिपावलीको हार्दिक मंगलमय शुभकामना व्यक्त गर्दछौँ ।

Shruti Sambeg : Radha [Review & Download]

Radha by Krishna Dharabasi is wonderful novel based on traditional era of Lord Krishna and Radha. The traditional plot of the story makes the readers/listeners feel that Dharabasi is narrating us the same old story of love of Radha and Krishna. However , the story based on the traditional plot it portrays the modern era in a dramatic way such that it speaks of so many hidden things that we will be amazed while ending it up.Radha and Krishna are the eternal lovers. Lord Krishna and Radha are together since childhood. But in teenage they are separated (as in the traditional story) and Lord Krishna has to go away leaving Vindraban for fulfilling the task for which he has taken birth.This brings tragedy to Radha and all the people in Vindraban.Radha waits for Krishna to arrive but he seldom does. She is stubborn to go meet Krishna. Later she sets out as a Yogini in a long voyage to search self, leaving her parents. She is accompanied by her friend Bisakha everywhere she went.Radha faces a…

एक रातको कथा

भोलिपल्ट घर फर्कने रात थियो । सम्पूर्ण सामानहरु प्याक गरिसकेपनि केहि छुटेछकी भनि सोच्न बसेको थिएँ । कतैबाट तिरिरि बाँसुरीको धुन सुन्दा मनै आनन्दित भयो । "ए, निदाइस क्या हो ? फोन बजिरहेछ", रुममेटले चिच्यायो । कल रिसिभ गरेँ, निद्राकै झोकँमा, "हेलो, सुनन आज म नेपाल बाहिर जाँदैछु, यस अघि पनि कल गर्न पाइन । म विस्तारमा पछि कल गरौँला", एउटा हतारिएको खवर सुने । "ए ....., शुभयात्रा है", भने तर म अझै पनि निद्रामै थिए । वास्तवमा उनिलाई मैंले ठम्याउनै सकिन, सायद निद्रामा भएरै होला, न त नाम नै सोध्न भ्याँए आफ्ना सबै परिचित व्यक्तिहरुलाई याद गर्दा पनि त्यो आवाज ठम्याउन सकिन । अब मात्र मैले प्रतिक्षा गर्नुपर्नेछ, उनको दोस्रो कलको ।

अर्को विहानै आफ्नो वाटो लागिसकेको थिएँ । यात्राका दौरानमा मेरो मन सधैं मेरो जन्मथलो पुगिरहेको हुन्थ्यो । जुन माटोमा म जन्मे, जहाँ हुर्केँ, मेरो वात्सल्य , बालसखा सबै झल्झल्ती याद आउन थाले । मलाई घर छिटो पुग्नु छ, किनभने मेरो प्रतिक्षामा कसैले धेरै महिना विताएको छ । त्यही बेला मैले लेख्न थालेँ :
“मेरो आउने वाटो हेरी, चौतारीमा कुर्छे होली,
मेरो…